boomtown

  • Alweer de laatste dag Gentse Feesten

    De Gentse Feesten zijn niet volledig zonder een optreden van Sioen, en dus ook niet zonder een verslag daarvan.
    Niet veel geluk op de dag van de lege portemonnees, de onophoudelijke regen zorgt ervoor dat de pleinen een stuk leger zijn dan anders. Gelukkig wordt het ’s avonds eindelijk droger, en wanneer we op Boomtown aankomen staan er toch al wat mensen. Meer nog, het plein loopt langzaam aan echt vol, en een kwartier voor het optreden begint is het al flink drummen op de eerste rijen.

    Het eerste dat me opvalt, is dat de gemiddelde leeftijd vanavond nog enkele jaren lager ligt dan normaal. Sioen trekt blijkbaar een behoorlijk jong en vrouwelijk publiek.
    Dan verschijnt de groep eindelijk (want Sioen is al lang meer dan enkel Frederik Sioen zelf), Jeroen Baert stoer met zonnebril alhoewel niemand in Gent de zon vandaag gezien heeft.

    Er wordt meteen sterk begonnen met I need a drug, gevolgd door Favourite (met glansrol voor Fritz Sundermann op gitaar) en dan de nieuwe single Ready for your love. De tienermeisjes links en rechts gaan helemaal uit hun dak en kirren vrolijk hoe schoon dat liedje wel is… De meligheid blijft gelukkig niet al te lang duren want dan is er het stevig rockende Who are you driving mad.

    Zoals meestal het geval is bij een ‘verse’ cd, werd er vooral uit A Potion geput, met politiek geëngageerde nummers als What I fail to understand en Suïcidal sunset. Persoonlijk hou ik iets minder van deze nummers, maar ik kon bepaald niet klagen aangezien de twee vorige platen ook ruim aan bod kwamen. Zo hoorden we een van in mijn ogen Sioens beste nummers Ease your mind en de stevige Reig en Who stole my band uit vorige cd. Uit de eersteling See you naked kwam dan weer het het immer ontroerend mooie kippenvelnummer Too good to be true (het nummer bij uitstek waar de in een vreemd hawaihemd gehulde Jeroen Baert zijn kunsten op de viool kan laten zien) en Another Ballad. Het pareltje Cruisin’ zit de laatste tijd helaas niet meer in de setlist heb ik de indruk…

    Na een goed uur zat het eerste deel van het optreden erop. Het publiek joelde luid om meer, en Sioen en de zijnen bedienden hen op hun wenken met maar liefst vijf bisnummers. Anderhalf uur Sioen in totaal dus, en dat helemaal gratis, lang leve Boomtown…
    We hoorden nog Shy, No Conspiracy at all, Mi Corazón en dan een mij onbekend nummer waar bassist Sjang Coenen, wellicht de enige bassist die zo op de achtergrond verdwijnt dat je bijna zou vergeten dat hij er is, een saxofoon bovenhaalde. Eindigen deed Sioen met een uitzinnige versie van Wild Wild West, en dan verdween de kleine Gentenaar in de coulissen met de belofte later op de Vlasmarkt te zullen verder feesten.

    Foto's van dit concert? Zoals altijd te vinden op Gentblogt.

  • Gentse Feesten: zaterdag en zondag

    Zaterdagvoormiddag onze fotografe bezocht, die de proefjes klaarhad van onze trouw. Ze zijn echt schitterend, ik kan niet wachten tot we over een maand of vier ons album gaan hebben...
    Namiddag dan bezoek gekregen van ene Jeronimo, die ons de foto's kwam brengen die hij van onze trouw gemaakt heeft. Ook die bleken gewoon schitterend. Fijn trouwens om al iets tastbaar te hebben, omdat de herinneringen van de dag zelf soms nogal wazig zijn, aangezien sommige momenten letterlijk als een droom verliepen. Leuk ook om te zien hoe andere mensen onze dag beleefden...
    Ik toonde ook onze 360 reisfoto's en dan trokken we naar het Baudelopark voor een verse muntthee, een van mijn favoriete zoete drankjes.

    We zwierven die avond een beetje doelloos rond, aangezien er nergens iets speelde dat echt de moeite was. We zagen een groepje bezig in de Spiegeltent van het Jonge Wolven parcours, en zoals verwacht was het niveau lager dan laag, maar kom, een mens mag dan niet zo kritisch zijn naar het schijnt... We aten een lekkere pannenkoek van een kraampje aan het ronde punt daar in de buurt en deden enkele gezellige terrasjes. Voor een zaterdag in de feesten was de stad opmerkelijk rustig. Jeronimo hield steeds zijn camera met nieuwe megalens (klink ik jaloers?) in de aanslag voor sappige plaatjes van venten in vieze onderbroeken en pizzagirls.

    Helaas had ik de tijd niet in de gaten want de batterij van mijn horloge is plat, en zo miste ik Spinvis. Toen we aan Boomtown kwamen, was de man net aan zijn laatste nummer bezig. Spijtig...

    Zondag 22 juli dan. Eerst even Boomtown binnengelopen, waar het rustig was.

    Sukilove had ik nog nooit live gezien, maar bezieler Pascal Deweze is zeker geen onbekende. Hij was in het verleden verantwoordelijk voor groepjes (en soms ook radiohitjes) zoals Metal Molly (wie herinnert er zich Orange niet), Nemo (met de Bicycle called love)en Mitsoobischi Jackson (met Mauro). Ik verwachtte van Sukilove dan ook lieflijke melodietjes en samenzang. Die verwachting bleek dus verkeerd. Sukilove staat voor interessante, artistieke en vooral eigenzinnige muziek.

    De mannen hadden er duidelijk plezier in.

    De eerste twee nummers stond ik gefascineerd te kijken, erg interessant allemaal, maar helaas kon het mijn aandacht niet echt vasthouden. Na een viertal nummers besloten we dan maar nog even langs de andere pleinen te lopen voor we terugkeerden voor The Van Jets.

    Onze tocht leidde onder andere langs Sint-Jacobs, een nog rustige Vlasmarkt, de kermis en een al drukke Korenmarkt. De stad was al bij al vrij rustig. We besloten eens langs te lopen bij Polé Polé. Behalve enkele in spannende fluopakjes gehesen dansende gouden gids-meisjes was er ook daar niets te beleven, en na nog een leuk topje te hebben gekocht aan een van de kraampjes daar verlieten we de Graslei. Te vroeg, zo bleek vijf minuten later, toen Gabriel Rios zijn eerste noot speelde… Dat komt ervan als je niet eerst checkt wat er wanneer speelt…

    Terug naar de Beestenmarkt dan maar, die ondertussen al veel voller stond dan een goed uur geleden. The Van Jets zag ik twee jaar geleden ook al op Boomtown, als opener. Toen waren ze leuk bevonden, maar echt gevolgd heb ik ze niet. Toch was ik benieuwd om erachter te komen waar de groep twee jaar en enkele straffe singles later zou staan.

    Hun eerste hitje Ricochet zat als tweede nummer in de set, en de toon was meteen gezet; een snel, vettig rockend optreden. De vier tienermeisjes naast mij zongen vrolijk (en een beetje vals) mee, maar ook de rest van de goed volstaande Beestenmarkt kon het optreden wel smaken had ik de indruk.

    Ik had geen spectaculaire verwachtingen van dit optreden, maar The Van Jets konden me echt wel bekoren. Bij de volgende tocht door de Fnac de cd eens uitchecken bedacht ik. Elk jaar moet er zo’n onverwachte meevaller op de Feesten zijn nietwaar.
    Bij de singles Electric Soldiers en vooral het zalige Our love = strong kon de groep op veel bijval rekenen. Op de eerste rijen veel meisjes, maar ook de mannen in het publiek leken zich te amuseren.

    Na vijftig minuten Van Jets en een cover van Bowie (Fashion) kwam aan ook de negende dag Boomtown een eind. Nog een bisnummer (Who’s the Candymaker) en de Oostendenaren konden tevreden de Gentse nacht induiken.

    Foto's te zien op Gentblogt.

  • Tweede dag Gentse Feesten: Boomtown

    De affiche van Boomtown is weer bijzonder sterk dit jaar. Zoals altijd staan er vooral Belgische groepen op het podium, en gisteren waren dat Mint, Fence en A Brand. Boomtown is zowat mijn vaste stek tijdens de Gentse Feesten, en uitvalsbasis om de rest van de drukke feestenzone te verkennen. Gratis muziek, die ook nog eens erg goed is, leuke drankkotjes, een gezellige sfeer, dat 10 dagen lang en op wandelafstand van mijn bed, er is weinig beters... 

     

    Na de honden nog eens uitgelaten te hebben kwamen we tegen 21u30 aan. Alles zag er nog ongeveer uit zoals de vorige jaren. Good to be back...

    Enkele minuten later trad Fence aan. Deze naam verraste me een beetje op de affiche. Ik herinner me het fijne Limburgse groepje van hun hitje Mary Lou van al enkele jaren terug, maar had er eigenlijk geen idee van dat ze nog bestonden. Na een nummertje echter had de groep mijn volle aandacht. Deze Limburgers hebben zeker hun plekje op Boomtown verdiend. Een heleboel enthousiasme, drie zangers, aanstekelijke melodieën en Limburgse attitude, gekoppeld aan leuke nummertjes. Tijdens het optreden was er bovendien ruimte te over in het publiek, eens wat anders dan platgeduwd te worden als een sadientje...

    Na een uurtje wachten was het dan aan A Brand. Twee jaar geleden stonden deze kerels ook al op het podium, en toen waren ze eerder onbekend groepje met een of twee leuke nummertjes op de radio. Ook in de Vooruit een jaar terug was de opkomst niet schitterend, dus ik had voor dit optreden ook een bescheiden interesse verwacht. Maar daar heb ik me dus vergist. A Brand heeft ondertussen een paar keer op nummer 1 gestaan in de Afrekening van Studio Brussel en krijgt ook met de huidige single behoorlijk wat airplay, en deze keer was het dus drummen om nog een goed plekje te vinden op het plein. Omringd door tieners die erg fier bleken op het binnensmokkelen van eigen drank, het rollen van niet helemaal legale rookwaar en het maken van een heleboel kabaal hadden we al bij al nog een goed plekje veroverd. 

    Qua ‘act’ is er niet veel veranderd sinds hun vorige doortocht. 4 Muzikanten op een rij, allemaal met een zwarte vest, en daarachter de drummer. 5 Zangers, 3 gitaren, dat geeft een behoorlijk stevig geluid. Koppel daaraan snelle nummers en een eigen geluid, en daar heb je A Brand.
    De nieuwe plaat is in mijn ogen een stuk sterker dan de vorige (waar tussen een paar beresterke songs ook de nodige rommel zat) en qua groep zijn ze ook duidelijk gegroeid. Het optreden denderde als een trein over het plein, enkel gestoord door wat technische problemen.  

    Er zat een mooi evenwicht tussen oude en nieuwe nummers in de set. Zo hoorden we onder andere Riding Your Ghost (de eerste keer dat de boel ontplofte in het publiek), I do as I please, Rider, Talk shit (waarin de drummer zijn liefde voor Gent en euh andere dingen verklaarde), Yeah, Electric electric, a perfect habitat for foxes, Bueaty booty killerqueen en natuurlijk ook Hammerhead.

    A Brand is moeilijk in een vakje te stoppen, ze doen gewoon hun eigen ding, en het publiek was er gisteren in elk geval dol op. En ik ook.

    Al een klein beetje moe maar heel tevreden trokken we tegen 0u30 verder de stad in. Qua volk viel het reuze mee, op de Vlasmarkt was op dit uur nog geen kat te bekennen, wat de doortoch er een stuk eenvoudiger op maakte. Ik vond wat verder algauw een van mijn favoriete kraampjes terug, waar een pannenkoek met choco enorm smaakte. Eens een kijkje gaan nemen bij de Boomballers aan het Baudelopark, om vandaar tussen een gans ander soort mensen terecht te komen op de Vrijdagmarkt. Ondertussen begon ik toch een beetje moe te worden, dus trokken we maar naar huis. Daar troffen we de honden broederlijk naast elkaar aan in onze zetel...

    Review van de tweede dag Boomtown, mét schitterende foto's op Gentblogt.