benx

  • Ben X

    Zaterdagavond. We besluiten nog eens naar de film te gaan, maar stuiten op enkele meters van de cinema  op een vrij ongewoon zicht; een meterslange file. Eerst vrezen we geen zitje meer te kunnen bemachtigen en overwegen we nog een andere cinema te proberen, maar dan merken we dat de rij snel opschuift en blijven toch staan. Wanneer we na tien minuutjes wachten in zaal een aankomen, blijkt die al voor een derde gevuld. Vanavond zal Studioskoop alvast niet met verlies draaien…
    Een heleboel mensen zijn net als ik benieuwd naar Ben X, de eerste film van Gentenaar Nic Balthazar. Dat kan ook niet verbazen, gezien de vele media-aandacht die de film al heeft gekregen.

    Ben X, een door ware feiten geïnspireerde film, vertelt het verhaal van een autistische tiener die het op school hard te verduren krijgt. Thuis is hij gelukkig, zij het in zijn eigen wereld, die van de game Archlord. Hier kan hij een bijzonder machtig personage zijn, Ben X, die al een hoog level heeft bereikt en steeds met hetzelfde mooie meisje samenspeelt. In de chaotische wereld buiten kan hij echter veel minder goed functioneren, tot zijn eigen frustratie. Wanneer het pesten op school escaleert en hij er niet in slaagt weerwerk te bieden, vindt hij zichzelf een grote loser…

    benx

    Alhoewel deze film het uitstekend heeft gedaan op het filmfestival van Montréal hadden de Vlaamse critici, zoals gewoonlijk, een waslijst met kritieken klaar. De acteurs die de tienerrollen op zich nemen zijn te oud, de hulpverleners worden te stereotiep afgebeeld, de voice-over is vervelend door de overdaad aan woordspelletjes, de film mikt op een publiek dat het toch niet zal bereiken omdat ze aan het gamen zijn,… Balthazar van zijn kant weerlegt de kritieken door erop te wijzen dat zijn film ook helemaal niet voor de critici bedoeld is, maar voor het hele grote publiek, dat hij een film voor het hart heeft willen maken.

    Volgens mij ligt de waarheid ergens in het midden. Ben X is geen grote cinema of wereldklasse, zoveel is duidelijk. Maar toch is het een bijzonder mooie film, met een zeer relevant verhaal en een straffe cast (Marijke Pinoy als moeder, Greg Timmermans als Ben, Titus De Voogdt als pestkop, Pol Goossens als vader en Tania Van Der Sanden als diens vriendin en Jakob Beks en Johan Heldenbergh als leraars). De combinatie film-videobeelden werkt hier uitstekend, net zoals de soundtrack van Praga Khan. Ook met de zogezegde stereotypes valt het in mijn ogen dik mee, en ook de kritiek die ik in de zaal oppik als zou de film het autisme zelf te weinig in de verf zetten vind ik onterecht.

    We weten allemaal veel te weinig over autisme, en net toegankelijke films als deze kunnen hierin het verschil maken. Hetgeen mij wel licht teleurstelde, was het einde, dat op mij eerder theatraal en ongeloofwaardig overkwam. Maar misschien is het omdat ik teveel met de waargebeurde feiten in mijn hoofd zat, en een film toch nog iets anders is dan een waargebeurd verhaal…
    In elk geval is Ben X een mooie film die het hart op de juiste plaats heeft, en die ik iedereen dan ook warm kan aanbevelen.