bataclan

  • Editors @ Bataclan 14/12

    De haat van mijn wederhelft voor Vorst Nationaal en Lotto Arena is nog groter dan de mijne, hij weigert gewoon pertinent naar zulke bunkers af te zakken voor een concert. Zijn afkeer is zo groot, dat hij zich zelfs met plezier liet overtuigen om helemaal naar Parijs te trekken om daar dan Editors te zien in een kleine, leuke concertzaal. En omdat het de week voordien mijn verjaardag was, breiden we er een lang weekend Parijs aan vast. Dat dit lang weekend in het water viel door de Mexicaanse griep kon je hier al eerder lezen, maar een verslag van Editors live hadden jullie nog te goed...

    Bataclan is een bijzonder gezellige concertzaal in het elfde arrondissement. Er kan zo'n 1500 man in, vergelijkbaar dus met de AB. Maar eens binnen gaf de zaal nog een veel intiemer gevoel. Hij is helemaal rond (met cabaretachtige halfnaakte vrouwen geschilderd op de zijwanden) en langs de zijkanten helt de vloer omhoog, zodat je van overal in de zaal een prachtig zicht op het podium hebt. Bovendien is er boven nog veel plaats en was de gemiddelde leeftijd van de concertganger die avond al richting 30, waardoor we toen we tegen 20u toekwamen zonder enig probleem nog naar de 5e rij konden wandelen. Qua gevoel leek het meer nog op een grote, maar supergoed uitgeruste versie van de Charlatan dan op de AB; overal heb je het gevoel dicht bij het podium te staan.

    Het eerste voorprogramma (Wintersleep) hadden we blijkbaar al gemist, maar de Maccabees waren er ook nog. Niet onaardig, maar amper een week later ben ik eigenlijk alle indrukken die de groep had nagelaten alweer kwijt, wat op zich ook al veel zegt.

    Editors dan. Ze begonnen (zoals verwacht) magistraal met ‘In this light and on this evening’, om daarna in grote stijl verder te gaan met ‘An end has a start’, ‘Blood’ en ‘You don’t know love’, wat de nieuwe single zal worden (check in première alvast de supermooie clip op MySpace). Net als je denkt dat het al niet meer beter kan, smijten ze er dan nog het bloedmooie ‘Bones’ tegenaan (“Bones, starved of flesh Surround your aching heart Full of love”).

    Smith en de zijnen zijn in grote vorm. Alhoewel de laatste cd veel meer synths dan gitaren bevat, blijkt live overduidelijk dat Editors niets veranderd zijn en dat ze een rockgroep zijn in hart en nieren, gebaseerd op razend mooie gitaarlijnen en de gezongen bijna-poëzie van Tom Smith. Smith, die er met de jaren enkel nog meer expressie (pathetiek misschien volgens de tegenstanders) bijkrijgt en zich als een vis in het water lijkt te voelen on stage. Hij kronkelt en wringt achter de micro alsof sommige teksten fysiek pijn doen dan wel extase brengen.  

    We krijgen heel veel nieuwe nummers, maar ook oude publiekslievelingen zoals ‘The Racing Rats’ en ‘Smokers’ om af te sluiten met een van de nieuwe die zich ook van de eerste keer in je gehoorgangen betonneert, ‘Bricks and Mortar’.

    Ondertussen is er al meer dan anderhalf uur voorbij, maar we hebben de grote hit van het moment nog niet gehad, dus we weten dat we nog lekkers te goed hebben. En of. In de bissen zitten nog de hele rustige nieuwe ‘Walk the Fleet Road’ gevolgd door ‘Munich’ en dan natuurlijk ‘Papillon’, waarbij iedereen op de eerste vijftien rijen staat te springen en ook de rest staat mee te brullen of dansen. Zaaaaalig. Met een nummer van hun eersteling (Finger in Factories) worden we de ijskoude Parijse nacht ingestuurd.

    Die nacht droom ik het concert nog eens van voor af aan, en ook de rest van de week loop ik op wolkjes. Al kan dat ook gewoon de koorts van de Mexicaanse griep geweest zijn die me de dag nadien gemeen te pakken kreeg. Maar Editors live is gewoon magistraal, ik zou zeggen, koop allemaal kaarten voor het concert in april in Lotto Arena (of wie het wat intiemer wil, in L’Olympia in Parijs, ook een mega aanrader van een zaal), maar dat is helaas al uitverkocht. Maar we zien ze op de festivals wel terugkeren zeker?