UA-104319606-1

babywearing

  • Gorges du regalon - Cavaillon

    Gisteren wisten we niet goed wat gedaan. Zoon ging de hele dag mee met zijn tante, Peter en nichtjes naar Sainte Marie de la mer maar zelf zijn we zo geen zee-gangers en zochten we een kleine activiteit voor onszelf en de peuterdochter. Uiteindelijk trokken we naar Cavaillon, op 5 minuutjes rijden van ons huis in La Isle sur la Sorgue. Cavaillon bleek zeer arm aan toeristen. We volgden er een soort wandeling langs de grote bezienswaardigheden. De kerk, het klooster met gratis expo over dinosaurussen, 1 op de 3 winkeltjes, alle deuren bleken gesloten. De stad gaf een beetje een troosteloze aanblik hier en daar, alhoewel er best wel mooie en interessante gebouwen waren zoals de synagoge, het stadhuis, een stadspoort, resten uit de Romeinse tijd,... Enkel de triomfboog uit die tijd hebben we niet gevonden.

    het was weer warmer dan warm en de dochter had er allemaal niet zo heel veel zin in. We zagen veel bars en restaurantjes, dus ik vermoed dat Cavaillon 's avonds best nog wel een levendige plek kan zijn. Maar een peutervriendelijk terras met veel soorten ijsjes vonden we niet direct en dus keerden we vrij snel terug naar het veel toeristischere Isle sur Sorgue voor een ijsje in wat ondertussen al onze vaste stek wordt, Gourmand L'isle. Ik at er ook een heerlijke Salade du Sud met feta.

    Vanmorgen hadden de oma en de opa het idee opgevat om de Gorges Du Regalon te gaan bezoeken. We hadden et helaas geen documentatie of kaartje van, enkel wat info van het net die ter plaatse niet consulteerbaar was zonder internet. Maar dat bleek geen probleem, al was er hier en daar wel een zijweg en liepen we 1 keer kort verloren, meestal vonden we vrij makkelijk onze weg.

    Deze kloof is een wilde kloof, geen wegwijzers, geen menselijke ingrepen, heen toeristisch kantoortje meer. De kloof is ook al 2 keer gedurende meerdere jaren gesloten omdat ze gevaarlijk was geworden door vallende stenen. Ook nu nog hangen er waarschuwingen aan de ingang en betreedt je dit stuk natuur op eigen risico.

    Het was toch wel de meest avontuurlijke kloof die ik al heb bezocht. Het pad is soms heel smal wurmen en echt klimmen tussen de stenen. Je moet geen ervaren klimmer zijn en op zich is alles wel doenbaar, maar stevig schoeisel is belangrijk en sommige mensen hadden speciale wandelstokken bij.

    De dochter zat met haar 11 kilo gezellig op mijn rug in de draagzak en ik was voor de zoveelste keer doodblij met mijn kokadi Flip toddler. Hoe stijl de klim ook, mevrouw zat comfortabel en veilig op mijn rug en ik had zelf alle bewegingsvrijheid. Zalig. Kan me echt niet voorstellen hoe mensen het zonder doen.

    gorges du regalon,kloof,toddlerwearing,babywearing,kokadi flip,draagzak,ergonomisch dragen,provence,france

    Omdat we geen kaartje hadden van de wandeling terug naar de parking rond de kloof heen, zijn we na een dikke drie kwartier klimmen en klauteren omgekeerd en terug door de kloof gegaan. Naar beneden was een zo mogelijk nog grotere uitdaging dan naar boven. Dochterlief was ondertussen op eigen benen. Eigenlijk klimt er doodgraag, en nu zag ze ineens in hoe geweldig leuk al dat klauteren en berggeiten is. Aan opa's hand dribbelde ze al kwetsend en zingend de kloof door. Het beviel uitstekend al vond ze het wel moeilijk. Na een tijdje kroop ze toch weer veilig op mijn rug en viel ze daar prompt in slaap.

    image.jpg

  • De tattoo

    Afgelopen maandag was het dan eindelijk zo ver. Na 6 lange maanden aftellen was de dag van mijn afspraak bij Bodydesign aangebroken. Het was niet de eerste keer dus de zenuwen waren niet zo allesoverheersend als de eerste keer, maar het blijft toch wel een beetje spannend. Maar op een goede manier dan. Zoals de spanning waarmee je op het vliegtuig stapt op reis, om maar iets te zeggen.

    Eerst de kinderen wegbrengen en dan was er zelfs nog tijd voor een snel ontbijt. Door een zonovergoten maar fris Gent wandelde ik naar de shop. Op maandag wordt er enkel op afspraak gewerkt en het was er dus heerlijk rustig. Het klinkt misschien raar, maar ik genoot met volle teugen. Mijn alledaags leven is op zijn minst hectisch te noemen en wordt grotendeels bepaald door twee pittige kinderen en twee honden met volop ouderdomskwalen en dit was nu eens een moment puur en alleen voor mezelf. Om iets te doen voor mezelf. Goede muziek op de achtergrond, geen andere mensen, rust in mijn hoofd, de zon door het raam. Chill.

    Om tien uur was de afspraak maar het was rond elf eer er naalden aan te pas kwamen. Eerst het ontwerp dat we de vorige keer wel al besproken en geschetst hadden, finaliseren. Even schrikken omdat er iets niet goed zat aan de verder redelijk perfecte tekening, maar na een kwartiertje was dat euvel verholpen en was het ontwerp 100% mijn ding. Het was trouwens een beetje mijn schuld, op één van de tekeningen die ik had doorgestuurd ter inspiratie zat het kindje helemaal fout in de draagdoek en Ienjas had zich daarop gebaseerd, hij kon dat moeilijk weten natuurlijk dat een kind nooit zo in de doek zit... 

    Ik heb ontzettend fijne herinneringen aan mijn eerste tattoo. "Dat doet helemaal geen pijn" verklaar ik altijd. Ik heb die mening toch wat moeten bijstellen. 't Is te zeggen, de pijn was heel wisselend. Bij momenten herkende ik sterk de ervaring van de eerste keer; heel ontspannen, je voelt het wel maar het is echt niet vervelend. Maar er waren nu toch ook momenten dat het letterlijk tanden bijten was. Vooral in het begin. Na een half uurtje kwam ik er precies wat in en ging het heel vlotjes tot tegen 13u. Soms had ik nog het meest last van verkrampende spieren van altijd in dezelfde houding te liggen. 

    Nog voor de lunchbreak werd ook de schaduw gezet. Dat herinnerde ik me ook als totaal niet pijnlijk maar vond ik nu soms nog branderiger dan het lijnenwerk eigenlijk, dat viel wat tegen. Gelukkig duurde het niet heel lang.

    Korte lunchbreak dan, een half uurtje. Ik voel me al een week niet echt goed in mijn maag en bij de minste stress blokkeert die dan nog volledig, dus echt honger had ik niet. Maar ik merkte dat ik serieus ijl in mijn hoofd was. Toen Ienjas me de spiegel aanreikte om zijn werk te keuren, duurde het nogal lang eer mijn ogen hun focus vonden, bijvoorbeeld. Dringend eten nodig dus, want er stond in de namiddag nog zeker een half uur werk op het programma. Dan maar de Greenway binnengesprongen. Een soepje had er het best ingegaan, het werd een curryschotel. Niet slecht maar ik kreeg toch maar de helft op... Er restte nog net genoeg tijd om naar de Kouter en terug te stappen voor wat herfstzon...

    "Het gaat waarschijnlijk wat gevoelig zijn maar het zal maar een half uurtje meer duren" zei Ienjas. "Gevoelig" was een beetje een understatement. De hele ochtend had ik er eigenlijk op een manier van genoten, nu was het echt behoorlijk lastig. Lijnen dikker aanzetten die er al stonden is nu eenmaal geen pretje, gaf hij achteraf toe. Kan ik inmiddels volmondig bevestigen. Ik was deze keer toch een beetje blij toen het werk erop zat en de tattoo werd ingesmeerd en achter folie gestopt. Maar als ik in de spiegel keek en kijk, ben ik gewoon over the moon met het resultaat. Het is nog veel mooier geworden dan ik had gedroomd. Klinkt stom, maar ik kan er naar blijven kijken. En dat is geen slecht teken aangezien het ook nogal de bedoeling is dat je het niet beu raakt, natuurlijk.

    Misschien een woordje uitleg bij het ontwerp? Ik wou al enkele jaren een tweede tattoo maar vond nooit hét ontwerp. Veel dingen die heel mooi waren, maar niks dat die klik gaf. Voor mij moet er een persoonlijk verhaal aanzitten, is me ondertussen duidelijk geworden. Op een Facebookgroepje zag ik dan plots wel de tattoo die een klik gaf. Een ontwerp van Dagmar die ook mijn windhondje heeft getekend (maar niet gezet) over het in een draagdoek dragen van je kindje. Dat was het. Natuurlijk wou ik geen kopie, het moest iets van mezelf zijn. Op Pinterest had ik al wat andere tattoos verzameld die ik van stijl mooi vond en ook enkele schilderijen met draagmama's op. En een mix van al die dingen werd tenslotte dit. Ik ben er verliefd op denk ik...

    tattoo, bodydesign, babywearing