UA-104319606-1

auto

  • Ons Fordje laat ons in de steek

    Onze auto is kapot. Gisterenavond komt de wederhelft me op het werk ophalen, de kinderen zitten op dinsdag bij de oma. We zijn nog geen 5km ver wanneer ineens de motor begint te kloppen en alle vermogen wegvalt. Nergens uitwijkmogelijkheid (we zitten aan Van Praet in Brussel). Ik zie nog een kleiner wegje dat naar beneden gaat en waar beneden een vrij parkingplekje is achter een aantal vrachtwagens. De auto start nog maar maakt een vreselijk geluid.

    Ford Assistance gebeld en 40 minuten gewacht tot er een vriendelijke meneer kwam die vond dat het er heel erg slecht uitzag en zei dat hij de sleepdienst moest bellen. Nog eens drie kwartier wachten op de sleepdienst. Per toeval waren we in panne gevallen aan de overkant van de straat van de sleepdienst dus dat viel mee.

    Vervangwagen gekregen die we morgenavond alweer moeten inleveren (anders kost het 50€/dag). Tegen 21u45 waren we eindelijk bij de schoonouders thuis. De vervangwagen is echter te klein dus de honden zijn daar moeten blijven, twee kinderen en twee grote honden is te veel voor een Ford Fiësta.

    Onze auto zou naar onze Ciac garage gesleept worden, maar ik kreeg vanmorgen bericht dat die toe was. Geen nood, we hadden op de site gezien dat ze verhuisd waren dus ik gaf het nieuw adres mee. Een half uurtje later keurig sms dat de auto was afgeleverd. Tot de wederhelft belde dat de garage onze auto ten eerste niet had gezien en dat ze ten tweede nog niet open waren op de nieuwe locatie en nu een tijdelijke noodgarage hadden elders. Ze zijn onze auto dan gaan ophalen maar door de verhuis waren ze eigenlijk zo goed als gesloten, alle personeel was op vakantie gestuurd en de komende tien dagen zouden ze weinig of niets voor ons kunnen doen.

    Wat googlen heeft de wederhelft dan weer geleerd dat als het is wat de mens van de wegenhulp dacht dat het was, het wel eens zeer grote kosten zouden kunnen zijn, mogelijk in de grootteorde dat we beter een nieuwe auto kopen. Maar dan hebben we die onmiddellijk nodig en onze bankrekeningen staan bepaald laag na al het verbouwen.

    Dikke shit dus.

  • Onze nieuwe galgo-mobiel

    Zaterdagmiddag was het dan eindelijk zover, na niet de beloofde drie, maar vier maanden wachten, na het in zeven haasten in orde brengen van de verzekering en afhalen van de bankcheque maakte onze old grey mouse haar laatste reis. Met 11 jaar en 301 413 km op de teller leverden we onze oude golf af aan de garage, en kregen we een spiksplinternieuwe auto in de plaats.

    Het is dus een blauwgrijze (avalon heet de kleur officieel) Ford Focus clipper geworden, een zuinige Econetic. En we zijn er supertevreden van. Volgens mij apprecieer je zo'n gloednieuwe wagen trouwens duizend keer harder als je, zoals ons, van een wrak komt, met niks op en aan; onze zetelverstelknop lag eraf, tijdens het rijden ademde je de hele tijd diesel in, er zat roest aan de auto, de lichtjes van het dashboard werkten niet meer en 's nachts kon je dus nog nauwelijks je wijzertjes lezen, de achterbank was een hondenhaar en rommeltapijt etc.
    Wat een verschil met onze nieuwe auto, die hemels zacht rijdt, je nauwelijks hoort en al helemaal niet ruikt, die voorzien is van de laatste snufjes. Bovendien blijkt hij ook écht zuinig te zijn, tijdens zijn eerste lange rit hielden we zijn gemiddeld verbruik nauwlettend in het oog, en na een rit van een goed uur zaten we op 4.7l. Hopelijk halen we de volgende keer de beloofde 4.3l uit het boekje! Dit, de lage CO2 uitstoot (114gr/km) en de dieselpartikelfilter zorgen er trouwens voor dat deze auto ook stukken beter voor het milieu is dan onze oude zwarte wolken brakende golf, en dat geeft een fijn gevoel.

    We hebben meteen alles verder in orde gebracht; een kofferbeschermer besteld bij de Collishop, een groot zacht hondenkussen gekocht in de Zoomart en een maandkaart gekocht bij de ondergrondse parkeergarage in de buurt. We hebben helaas met de vorige auto te veel miserie gehad wat betreft vandalisme en diefstal terwijl hij 's nachts op straat stond geparkeerd om dat met deze nieuwe auto te riskeren...

    En gisteren was het meteen ook de testrit voor onze honden. Het is speciaal voor hen dat we een break gekocht hebben, en nu was het dus de grote test om te zien wat zij daarvan dachten. In de golf hadden ze immers de achterbank volledig aangeslagen, en nu moesten ze plots die koffer in. Nadeel was dat ik er veel minder vat op had; ik kon ze nog wel dingen toeroepen, maar de poten van de ene even opschuiven als die de andere geen ruimte meer overlaat, was nu geen optie, ze moesten het helemaal zelf uitvechten. Dat resulteerde in een Luca die hijgend van de stress het eerste kwartier ongelukkig naar buiten zat te kijken, maar eens de snelweg op zagen we haar ook verdwijnen en gingen we ervan uit dat ze toch een evenwicht gevonden hadden. Onze honden mogen dan al twee jaar samenleven, ze liggen niet graag dicht naast elkaar... Maar al bij al waren ze onvoorstelbaar braaf, en hebben we ze de rest van de weg niet meer gezien of gehoord...

  • Kilometerstand

    We hebben 3 km op de kilometerteller van de auto staan, maar onze nieuwe auto is er nog niet. Rara, hoe kan dat..

    ...

    Mijn wederhelft belde me daarstraks op om dit rare nieuws te melden. Blijkbaar heeft onze oude auto daarstraks, ergens hier in Brussel op de weg van mijn werk naar het zijne, ongemerkt de 300 000 km gehaald. Helaas geen foto van kunnen maken dus, lol. En daarna is de teller blijkbaar op 0 gesprongen en weer van voor af aan begonnen. En waar we onze auto aan de garage hebben verkocht met 297 000 km op de teller, krijgt die garage binnenkort een auto met maar enkele tientalle kilometers op de teller, ze moeten hem dan zelfs niet meer terugdraaien, lol.

    Of hoe onze auto ons duidelijk maakt dat het ook voor hem stilletjes aan genoeg is geweest!

  • Kilometervreter - rond getal

    De kilometerteller van onze oude auto stond daarnet op een wel heel speciale stand; ziehier het bewijs.
    kilometerteller

    Onze auto heeft dus nog net geen 300 000 km op de teller en valt ei zo na uit elkaar. Omdat onze nieuwe auto normaal geleverd zou worden eind april, zoals in twee weken geleden, laten we aan de auto uiteraard niets meer herstellen of onderhouden, we zouden wel gek zijn. Hij heeft ons in elk geval goed gediend, de oude grijze muis. En de vraag die al drie maanden op onze lippen ligt; gaan we er de 300 000 nog mee halen? Ik denk het eerlijk gezegd wel...

  • Autokeuring

     

    Dat de mensen van de autokeuring objectief zijn, zul je mij alvast nooit horen beweren. Daarvoor hebben we er al veel te veel miserie mee gezien. Net zoals met de mensen van onze garage. Met de nieuwe auto in het vooruitzicht, hopen we op beterschap, maar nu onze oude auto zijn laatste maand bijna ingaat, nog een straf verhaal...

    Gelukkig geen miserie deze keer, onze auto is door de keuring geraakt, en nooit eerder ging dat sneller of aangenamer dan deze keer. Onze auto was nochtans niet in betere staat, integendeel, we hadden hem op voorhand zelfs niet naar de garage gebracht om hem nog eens te laten oplappen. Maar hij is nu verkocht, en dat, beste mensen, bleek een wereld van verschil te maken. Proeven waar we vorige keren onmiddellijk op werden afgekeurd, werden nu herhaald tot we groen licht kregen, of in een afgezwakte versie gedaan zodat onze auto niet anders kon dan slagen. De meedogenloosheid maakte plaats voor een en al welwillendeid en sympathie, wanneer een licht kapot bleek werd er een vriendelijke tik op gegeven waardoor het ding weer aansprong en onze banden werden ter plaatse opgepompt om aan de reglementaire waarden te voldoen.
    Bedankt aan de mannen van de keuring. Al vraagt een mens zich toch af waarom ze de vorige keren ook geen tikkel welwillender konden zijn...

    Het strafste moet echter nog komen. Al meer dan een half jaar stinkt onze auto. Een doordringende dieselgeur, vooral merkbaar bij lange ritten of stationair draaien van de motor. Om misselijk van te worden in feite. Op het laatste onderhoud de garagist gevraagd daar toch eens extra aandacht aan te besteden, resultaat; alles is ok. De stank en de ongerustheid bleven niettemin.
    Wanneer de auto bij de keuring komt, weet de man van de keuring nu niet alleen direct dat er iets scheelt, maar ook wát er scheelt, nog voor de motorkap open is of mijn wederhelft zijn mond heeft opengedaan. Hij rook het blijkbaar vanop tien meter afstand. Grote problemen. Die de garagist dus enkele maanden terug niet heeft kunnen zien, toen we hem er expliciet naar vroegen. Wat de zoveelste bevestiging is van de complete onkunde van die bewuste Volkswagen garage...

  • Zon, zee en windhonden

    Het weekend was super. Zaterdag dus de ganse dag bezig geweest met het kopen van de nieuwe auto. Eerst een testrit gaan maken, en dat viel supergoed mee. Om eerlijk te zijn hadden we veel zin om gewoon te blijven rijden, en onze oude versleten grijze muis gewoon aan de garage achter te laten... Een auto die niet rammelt, niet stinkt, comfortabel zit en waarvan je de radio kan horen boven de motor uit, een nieuwe wereld ging voor ons open...
    De namiddag bestond dan uit de gewoonlijke dingen; geld uitgeven in de Colruyt en met de honden gaan wandelen, ondertussen druk discussiërend over welke motor, kleur, opties enzovoorts.
    Langzaam maar zeker begonnen we klaar te zien in die gemotoriseerde duisternis, en kwamen we tot een besluit. Tegen 17u dan terug naar de garage, definitief de knoop doorgehakt en de papieren ondertekend.
    Het werd dus, zoals jullie reeds konden zien, een lichtblauwgrijzige Focus zonder het tijdelijk met korting aangeboden optiepakket maar in de plaats daarvan en voor ongeveer hetzelfde budget de krachtigere motor die in tegenstelling tot de goedkopere motor wel een dieselpartikelfilter heeft. We hebben onszelf nog verwend met een hondenscheidingsnet en een betere radio, en verder was de Econetic standaard al meer dan voldoende uitgerust voor onze wensen.

    Om het te vieren had ik enorm veel zin om eens lekker te gaan eten, maar onze met biogroenten uitpuilende frigo deed daar anders over beslissen; we zouden zondag al uit huis eten, dus nu werden het dus wortels in plaats van Italiaans of wereldkeuken!
    Maar we vonden toch dat we onszelf eens mochten verwennen, dus trokken we 's avonds naar No country for old men, de nieuwe film van Ethan en Joel Coen, waarvan jullie mijn bespreking morgen op het gebruikelijke adres kunnen vinden. Het is in elk geval een stevige aanrader, spannend, creepy, menselijk en gewoon goed.

    Zondag stond in het teken van onze honden. Greyhounds In Nood Belgium vzw organiseerde zijn jaarlijkse strandwandeling in Oostduinkerke, en wij trokken er ondertussen al voor de derde keer naartoe.
    Eerst een plekje zoeken in de overvolle zaal om onze spaghetti te eten, ondertussen genietend van het uitzicht van al die tevreden honden en mensen. Sommige honden droegen nog duidelijk de littekens van hun Spaanse verleden; een geamputeerde staart of poot of littekens in hun huid. Maar allemaal zagen ze er gelukkig uit en werden ze rotverwend door hun nieuwe eigenaars.
    Om 14u was het dan tijd voor de groepswandeling. Die viel dit jaar nogal klein uit naar mijn zin, maar was leuk omdat het zowat de enige gelegenheid  is waarop Luca mag loslopen. De meeste andere honden bleven aan de leiband, maar toch vond ze enkele speelkameraadjes en racete ze zoals enkel een windhond dat kan, over het strand. Zelfs in de zee achtervolgde ze twee andere honden, en dat terwijl Luca een ongelofelijk grote hekel heeft aan water. Bizar beest. Figo mocht tot zijn grote frustratie niet los, en maakte grote bokkensprongen aan de leiband, maar mijn wederhelft vertrouwde het zaakje niet. Enige maanden terug had hij wel los gemogen, en toen zagen we hem pijlsnel uit het zich verdwijnen, wat niet aan te raden is voor het hart...
    Ik heb een vijftal foto's gemaakt van Luca's crossrondjes, zal binnenkort eens kijken of er een goede tussenzit om up te loaden...

  • Onze nieuwe auto!

    Ford