UA-104319606-1

arsenal

  • Feest in het Park

    De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

    Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo'n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee.
    buitenverblijfje was geworden …
    Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

    Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

    Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was - even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

    Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

    Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals... De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid...

  • Feest in het Park

    De suburbs van Gent reikten dit weekend helemaal tot aan de Donkvijvers in Oudenaarde, alwaar een heleboel Gentse groepen de drie podia bevolkten. Zelf trok ik er zaterdagavond naartoe. Voor het eerst trouwens, en ik moet zeggen, leuk festivalletje!

    Mijn reden om te gaan was vooral de reünie van Lamb, maar het was zo'n leuk weertje die dag dat we iets vroeger vertrokken en om 18u ook Lady Linn and her magnificent seven meepikten. Iedereen heeft die groep de laatste twee jaar waarschijnlijk al 75 keer live gezien, maar ik nog niet. Ik zag ze ooit eens op het feestje van Freya Vandenbossche, en daar kon de muziek me absoluut niet bekoren. Ik heb soms wat tijd nodig in die dingen blijkbaar, want nu zowat gans Vlaanderen Lady Linn in de armen heeft gesloten, ben ik ook wel mee.
    buitenverblijfje was geworden …
    Als tweede groep kreeg zij de stikhete tent maar voor de helft gevuld, wat de aanwezigen genoeg persoonlijke ruimte gaf om te staan zweten en/of dansen, dus mij hoor je niet klagen. Ik zag een groep die op dreef was en hoorde mooie versies van de singles Cool Down en Love Affair en een langgerekte, zoals verwacht enorm enthousiast onthaalde versie van prijsbeest I don’t wanna dance, waarbij de blazerssectie zelfs een wandelingetje maakte tussen het publiek van een ondertussen al veel voller gelopen tent. Heel leuk optreden!

    Ik liet The Subs aan mij voorbijgaan (ik ontdekte immers de mojitobar, zo lekker zeg!!!) en genoot aan het ministrandje van de ondergaande zon op de prachtige achtergrond van het meer. Ik vermoed dat Feest in het Park het mooiste festivalterrein heeft van Vlaanderen trouwens, mooi en gezellig.  

    Het wachten op Lamb, die pas om 23u10 zouden spelen, duurde uiteindelijk wat lang, maar we slaagden er wel in een plekje te veroveren op de derde rij. Het was - even rekenen- de vijfde keer dat ik de groep live zag, maar na 5 jaar stilgelegen te hebben was ik er rotsvast van overtuigd dat ze nooit nog zouden terugkeren en wou ik er absoluut bijzijn. Op vijf jaar tijd lijkt er in het mysterieuze Lamb universum alleszins niets veranderd. Lou heeft nog steeds een engelenstem en Andy springt nog steeds als een klein kind zo content heen en weer, vooral wanneer er drums aan te pas komen. Bij Gabriël kreeg ik zowaar tranen in de ogen. Ok, ik was al het ganse weekend wat overemotioneel, maar het nummer van onze openingsdans nog eens live horen deed me toch echt wel wat. Ook Gorecki was puur kippenvel trouwens.

    Afsluiten deed Arsenal. Ik had gedacht rustig vooraan te blijvcen staan, maar moest algauw mijn plan herzien toen ik werd platgeduwd door langs de ene kant een bende gillende tienermeisjes en aan de andere kant rondspringende boertige gasten. Op naar een rustigere plek ergens in het midden van de tent dan maar, waar gelukkig ook nog steeds meer dan sfeer was en zo goed als niemand kon weerstaan aan de tropische dansmuziek waar Arsenal ondertussen een zeer geslaagd eigen geluid mee heeft gebrouwen. Het recept is bekend, de hits werden de ene na de andere meegezongen en het publiek was zo enthousiast dat we voor het eerst vanavond bisnummers kregen, dat sommige nummers (Estupendo) dan maar twee keer werden gespeeld en dat de groep rustig 10 minuutjes bleef doorspelen nadat het optreden eigenlijk al afgelopen had moeten zijn. Iets nieuws kregen we niet te zien, ofwel hou je van Arsenal ofwel moet je er niet van weten, maar de groep klonk goed geolied en wist zijn enthousiasme zonder enige moeite op de massa over te brengen.

    Op 5 minuutjes stonden we wat later al aan de auto, compleet uitgeteld, en zonder files of toestanden raakten we thuis, wat een verademing in vergelijking met de meeste andere festivals... De rest van het weekend was ik wel in absolute zombiemodus, weggaan tot 3u30 ben ik blijkbaar echt ontgroeid...

  • Rock Werchter deel II

    Wat ik gisteren nog wat vergeten zeggen, vrijdag hebben we ook de laatste drie nummers van Arsenal meegepikt. Het duurde meer dan een kwartier eer de security ons uit het tweede vak voor het podium wilde laten en we naar de Marquee konden, waardoor ik dus enkel de laatste 5 minuutjes van hun concert heb gezien, maar de mensen stonden tot ver buiten de Marquee te dansen en die 5 minuten klonken superstraf. Chapeau Arsenal, zonder twijfel de beste livegroep die we op dit moment hebben!

    Na het absolute hoogtepunt van The Killers op vrijdag vreesde ik dat de zaterdag enkel nog kon tegenvallen. Mijn verwachtingen waren immers mijlenhoog gespannen voor Kings Of Leon, de reden waarom ik naar Werchter was afgezakt in the first place…
    Eerst echter rustig uitslapen bij mijn ouders thuis en warm eten, zodat we pas tegen 15u op de wei toekwamen. Een beetje acclimatiseren (lees: verbranden) en dan ons plan in gang steken. Het plan? Wel, aangezien de voorste vakken nu afgesloten zijn, wilden we voor Franz Ferdinand binnenraken in het tweede vak, om dan bij Nick Cave te kunnen doorstoten naar het eerste vak en dan voor Kings Of Leon de ultieme plek te kunnen veroveren in het midden van het eerste vak. We hadden echter chance en raakten na tien minuten drummen onder de blakende zon direct binnen in het eerste vak.

    Franz Ferdinand was leuk. Ze haalden hun hitjes boven, klonken in vorm en de wei had duidelijk zin in een feestje. Grootste teleurstelling was het einde, toen ze uit hun enthousiasme met z’n allen de drum kapot hadden gekregen en zonder er veel woorden aan vuil te maken plots afdropen midden in de intro van wat het laatste nummer had moeten zijn. Eindigen in mineur, nooit leuk.

    En toen kwamen ‘de oude mannen’ naar voor. Ik verwelkomde ze met open armen, want in dat eerste vak werden we compleet verdrukt door veel te minderjarige meisjes en ik begon me oud te voelen. Maar dan waren ze er, de dertigers die zowaar weten wie Nick Cave is en vast besloten waren ook op die eerste rijen te raken. Een bepaald moment kreeg ik zwaar boel met een bende Australiërs die iedereen op het hoofd begonnen te wrijven en schelden omdat er tussen de optredens door mensen op de grond zitten en zo plaats innemen. Gelukkig boden ze snel hun verontschuldigingen aan, wat gezien het feit dat ze niet alleen een kop groter maar vooral drie keer zo breed waren als ik een goede zaak was. En achteraf bekeken hielden ze dan ook wel hun manieren, ze waren gewoon doodenthousiast om Cave te zien…

    Nick Cave is een man die ik al een of twee keer ben mislopen op festivals, maar die zeker op de lijst stond met live-te-zien-legendes, dus ik was supertevreden dat ik nu eindelijk de kans kreeg. En ik werd niet teleurgesteld! Cave heeft zijn vieze snor achterwege gelaten, maar gaat nog steeds tekeer als een demon recht uit de rock ’n roll hell. Alles behalve een gezapige vijftiger dus. Ook zijn band was een plezier om naar te kijken en te luisteren, zoals de supercoole bebaarde violist en het knalroze drumstel, hoe komen ze erop…
    Alhoewel ik maar goed de helft van de nummers herkende, was het genieten van begin tot eind, gewoon om Cave te keer zien gaan op het podium. Die mens barst van de duivelse energie, het talent en het charisma. Voor mij het tweede beste concert van deze editie van Werchter.

    En daarna was het dan wachten op Kings Of Leon, tussen de 1m50 hoge en nog ver van meerderjarige meisjes en hier en daar hun vriendje (voordeel: ik had een uitstekend zicht op het podium!). Wat Caleb en co gedaan hebben om hun aandacht te ‘verdienen’, vraag ik me af. Ok, ze hebben met hun laatste plaat enkele te stroperige radiovriendelijke nummers afgeleverd, maar wie luistert naar al de platen daarvoor ontdekt snel genoeg dat Kings Of Leon geen pubervriendelijke sound hebben (hadden?). Ik was zelfs wat bezorgd of die tienermeisjes een doorsnee rockconcert wel zouden doorkomen, op de eerste rijen kan het er soms toch behoorlijk wild aan toegaan… Maar die vrees was ongegrond, het publiek op Werchter dit jaar was onvoorstelbaar braaf en mak, enkel wat meezingen en handjesklappen…

    Gelukkig doen de Kings niet mee aan de tieneridolatrie en gooiden ze er voldoende smerige rockers tussen, zoals Taper Jean Girl, Four Kicks, Molly’s Chamber en het o zo zalige Charmer. Andere hoogtepunten: On Call, Knocked Up, Crawl, The Bucket en de afsluiter Black Thumbnail, als tegengif voor het voorlaatste kleverige Use Somebody…

    Caleb en de zijnen zagen er best tevreden uit met het succes dat ze hadden, maar langs de andere kant kwamen ze een pak minder geïnspireerd op dan in Parijs begin dit jaar. Ik miste bezieling, magie, contact met het publiek. Al zijn het torenhoge Werchterpodium en de meters tussen het podium en de eerste rij daar waarschijnlijk ook wel mee verantwoordelijk voor. Ik was zeker niet teleurgesteld, het was een goed optreden, maar van de Kings verwacht ik nog meer. Toch goed voor een derde plaats.

    Zondag dan, de allerlaatste dag Werchter. Deze keer stonden we al vroeg op de wei, net op tijd voor The Hickey Underworld om 13u. Deze gasten hebben in mijn ogen een ijzersterk debuut afgeleverd, en ik verwachtte dan ook veel van dit optreden. We zijn maar twintig minuten blijven hangen, maar de verwachtingen werden niet helemaal ingelost. Het publiek in de Marquee bleef er mak onder, de muziek klonk rommelig en er was geen echte communicatie tussen de gasten op het podium en het publiek. Blijven oefenen, het komt ongetwijfeld nog in orde, op Boomtown ga ik alvast de hele set meepikken…

    Mijn wederhelft sleepte me echter mee naar Mastodon, loodzware metal die ik verbrandend in de ondraaglijk hete zonnestralen neerliggend best wel kon smaken. Dringend eens naar die muziek luisteren, want deze mannen gaven een behoorlijk strak optreden.

    Meer zware chaos werd op ons los gelaten door The Mars Volta, een groep die ik al lang eens live bezig wou zien. Ik ken er echter maar 1 cd van, en ik had niet de indruk dat er iets uit die plaat zat tussen het gitaargegier dat van het podium opsteeg. Na enkele nummers gingen de hemelsluizen dan ook nog eens open en werd de hele wei tot op het vel toe doorweekt. Die eerste druppeltjes deden ontzettend deugd op mijn verbrande vel, maar de wolkbreuk die volgde was toch van het goede iets te veel… Zeer weinig volk was echt geïnteresseerd in The Mars Volta waardoor de mannen het zichtbaar op de zenuwen kregen, maar ik kon het optreden absoluut smaken. Volgende keer in de AB ben ik erbij!

    Van The Black Eyed Peas heb ik nog enkele liedjes gezien, en de ganse wei ging aan het dansen, maar ik kreeg er alleen de zenuwen van. De vermoeidheid van 4 dagen begon zijn tol te eisen, en maandag was het weer werkendag, dus ik besloot te eindigen in schoonheid en Kaiser Chiefs en Metallica te laten voor wat ze waren. Het stomme was dat uiteindelijk de bus naar het station omreed via de camping en we daardoor op letterlijk 1 minuut onze trein hebben gemist en dan in Leuven station 1u15 hebben moeten wachten omdat de volgende trein vertraging had. Was ik blij toen ik daarna eindelijk die douche en dat bed inkon…

    Samenvatting?

    Beste optredens:
    1. The Killers
    2. Nick Cave and the Bad Seeds
    3. Kings of Leon
    4. Franz Ferdinand
    5. Arsenal (maar bijna niks van gezien)

    Tegenvallers:
    Lily Allen
    Coldplay

  • Arsenal in de Handelsbeurs: een tropische wervelwind!

    Het lijkt wel of Arsenal een patent heeft op de soundtrack bij mooi weer. De zwoele temperaturen van de afgelopen dagen bleken dan ook ideaal voor het op repeat zetten van het duo's nieuwste worp, Lotuk. Het gaat duidelijk goed met Arsenal, de spanningen en ruzies tussen John Roan en Hendrik Willemyns resulteerden niet in een split, maar in een knappe, typsiche Arsenal plaat en in uitverkochte concerten; eerst de AB, gisterenavond ook de Handelsbeurs.

    Toen we na het ontsnappen aan de treinvertragingen maar niet aan een tropisch onweer om acht uur toekwamen in de zaal, was er nog veel vrije ruimte. Zaten de mensen nog vast door de treinproblemen van die namiddag of hadden ze geen zin het onweer te trotseren? Langzamerhand druppelde de zaal toch vol, Gent had 'zijn' groep gemist, zo veel was duidelijk.

    Eerst moesten we echter nog even het voorprogramma door, onder de vorm van de Nederlandse hiphoppers
    Pete Philly & Perquisite. Voorzien van atypische hiphopinstrumenten (bas, cello, piano) en een molenwiekende en overenthousiaste zanger probeerden ze het Gents publiek enkele hiphopprincipes bij te brengen, met matig succes.
    De groep mocht maar liefst 35 minuten volspelen, wat ze dan ook deden. Mij deed het weinig, al kon ik de cello- en basstukjes wel smaken.

    En dan was het nog een kwartiertje wachten op Arsenal...

    Meer lezen en concertfoto's van Jeronimo bekijken? Klik dan hier door naar Gentblogt.

  • Meimaand drukke maand

    Even een tussendoortje van het grote reisverslag... Mei is vandaag begonnen, en mei belooft alvast een van de drukste maanden van 2008 te worden. Zo goed als alles wat we de komende maanden nog gepland hadden, blijkt bij nader inzicht in mei te vallen!

    Zoals:

    - 1 housewarming vanavond
    - 2 concerten, zijnde het langverwachte concert van dEUS in de AB (hun laatste worp Vantage Point is sinds maandag in mijn bezit) en Arsenal, altijd goed voor een feestje.
    1 keer comedy; zijnde Loebas van Henk Rijckaert.
    - 2 keer toneel, Le Dindon van de Roovers van't weekend en Altijd Prijs van Cie Cecilia later op de maand.
    - 1 trouwfeest van een nicht van mijn wederhelft.
    - en tot de voorlaatste maand van mijn projecten, die deze week al vol paniek en stressaanvallen is begonnen met een dringende aanvraag voor nieuwe projecten die op onze kop komt vallen out of the blue en voor 12/05 binnen moet zijn, de volledige uitvoering van een van mijn twee projecten die maar blijft wringen en voor problemen zorgt (deadline eind juni) én de volledige rapportering van beide projecten. Het worden helse weken op dat gebied.

    Ik zal dus maar eens diep ademhalen eer ik me volop in deze maand plons zeker...?