ardennen

  • Paardrijden in de Ardennen; chaos, water en plezier

    Net als vorig jaar vertrokken we maandagavond naar Vielsalm voor vier dagen ruitergenot samen met acht andere leden van de kleine vzw club waar we wekelijks gaan rijden. Aangezien het een nogal bont en prettig gestoord gezelschap is, belooft dat altijd qua chaos en vreemde gebeurtenissen, maar dit jaar was het toch helemaal een knotsgek hindernissenparcous...

    Maar ik zal beginnen bij het begin. Dinsdag. Opgestaan om 7u om tegen 11u te vertrekken voor een dagtocht in de bossen, qua tijdsbesteding niet geweldig efficiënt dus... Het gaat allemaal niet bijzonder snel omdat we met z'n tienen in één gite logeren, met één badkamer, wat dus files geeft. Daarnaast moeten de paarden van de wei gehaald zodat we ze eten kunnen geven, moet er zelf ontbeten worden, moet ieder zijn lunchpakket maken voor die middag (sandwichen uit de Aldi en water met smaaksiroopjes), moeten de paarden opgezadeld, moet al het eten, de drinkbusjes, de regenjassen, de extra truis etc aan de zadels gebonden worden, enfin, dat vraagt allemaal dus tijd...
    Ik had hetzelfde paard als vorig jaar, een iets oudere maar nog steeds enthousiaste tinker. Ook mijn wederhelft heeft het paard toebedeeld gekregen waarmee hij altijd op buitenrit gaat. Een leuke start dus.

    20070814_0042web

    De eerste rit verloopt aangenaam en vlot; mooi weer, mooie paden. Tot het paard van mijn wederhelst op 3km van de gite een hoefijzer verliest en mank loopt. Na enig beraad en het afwegen van de verschillende opties wordt er een wissel doorgevoerd; mijn wederhelft stapt af zodat zijn manke paard aan de teugel naar huis gevoerd kan worden en krijgt een ander paard, een mooie Arabier. De eigenares daarvan gaat bij iemand anders voor in het zadel zitten. Tien paarden waarvan een zonder ruiter dat wordt meegevoerd door iemand anders die ook nog eens een vlinderhondje in het zadel heeft zitten en een ander paard met twee ruiters... Bij het binnenkomen van het dorp hebben we bekijks...

    De tweede dag. Omdat de hoefsmid pas tegen 11u kan komen, mag iedereen eens uitslapen. De hoefsmid is laat, en blijkbaar is het iemand die nog warm beslaat, in tegenstelling tot wat de meeste Vlamingen gewend zijn. Dit vraagt beduidend meer tijd, het duurt tot half een eer het paard zijn vier nieuwe schoenen heeft gekregen. Dan moet de lunch nog gemaakt, want alhoewel het ondertussen etenstijd is, wordt er niet gegeten in de gite.
    Ondertussen krijgen we goed nieuws. Een paard dat normaal gezien mee zou zijn op de vierdaagse maar een maand geleden plots zwanger bleek, is die nacht bevallen van een mooi veulentje. We luisteren allemaal mee als de thuisblijvers het goede nieuws melden, en er wordt al meteen een foto door ge mms-t. Het is een kleine, bleke merrie, dochter van een grote zwarte merrie (met Fries en Lusitanobloed) en een haflinger hengst (nu reeds ruin). Het was geen gepland veulen, en de zwangerschap is daardoor dus maar een maand voor de bevalling ontdekt, maar het is een prachtig beestje...
    DolceVita


    Uiteindelijk is het bijna 14u eer we op onze dagtocht vertrekken. De regel is dat de bossen verlaten zijn om 17u, omdat er vanaf dan gejaagd mag worden, maar dat zal dus niet lukken vandaag... Bovendien moet het paard van mijn teerbeminde ook vandaag rusten, want zijn voeten doen nog pijn.
    Hoe lossen ze dat op? Wel, mijn teerbeminde mag opnieuw op de Arabier en diens eigenares gaat afwisselend bij twee paarden achterop. Niet makkelijk om te gallopperen, maar het lukt wel, en ons tempo ligt niet echt veel lager dan normaal.
    Om 15u houden we allemaal compleet uitgehonderd onze picknick. Het is een frisser vandaag, maar de voorspelde stortbuien zijn er gelukkig niet.
    Tegen 19u komen we aan de gite.
    Dan barst er een onweer los. Sommige eigenaars raken ongerust over hun paarden, en alhoewel de helft denkt dat het wel ok is op de wei, pushen sommige toch tot er wordt beslist de paarden binnen te zetten. Ik blijf wijselijk binnen, maar mijn wederhelft bezwijkt onder de druk en gaat mee in de stortbui en in het duister naar de grote weide. Pas twintig minuten later keert die weer, compleet drijfnat en onder de modder. De paarden lieten zich niet vangen, en waren in paniek geraakt, maar uiteindelijk is het toch gelukt...

    Op de derde dag zit het weer niet mee. We krijgen verscheidene stortbuien te verwerken, en iedereen zit weggedoken in zijn regenjas te paard. Vooral leuk is na de picnic weer op een drijfnat zadel kruipen...
    Ook vandaag weer troubles. Een ander paard is een hoefijzer kwijt, maar omdat ze niet mank staat, kunnen ze deze zelf beslaan. De arabier heeft dan weer drukkingsplekken en kan niet opgezadeld. Het meisje, dat bijzonder goed kan rijden, besluit dan maar de ganse dagtocht zonder zadel te doen. We zijn weg van 10u30 tot 17u, een stevige tocht dus, en dat zonder zadel, ik zie het me niet direct nadoen...
    20070816_0095web


    Vrijdag is het dan alweer de laatste dag. Mijn paard was gisteren en eersgisteren een beetje vermoeid, maar vandaag heeft hij er overduidelijk zin in. We rijden bijna de ganse dag tweede. Het eerste deel van de tocht is een beetje aan de saaie kant, veel asfaltwegen, alles in stap.
    We zijn ook achter op schema. Om 18u moeten we de gite verlaten, en alles moet nog ingepakt en schoongemaakt. Van vorig jaar weten we bovendien dat de paarden en al het paardrijmateriaal naar de vrachtwagen slepen alleen al dik anderhalf uur duurt. We moeten dus ten laatste om 16u aan de gite zijn, en om 13u30 hebben we nog maar de helft van de tocht afgelegd. De jonge paarden zijn te moe om alles in draf af te leggen, dus wordt een deel van de tocht afgesneden. Ik begin te vrezen voor een bijzonder saaie dag, maar dan komen we aan uitstekende gallopwegeltjes, en volgt de ene lange gallop op de andere, tot iedereen helemaal gloeit van de inspanning en de paarden puffend moeten rusten.
    Om 16u zijn we aan de gite, en het is met man en macht werken om alles op tijd in orde te krijgen; de ene helft werkt in de gite aan inpakken en schoonmaken, de andere helft mest de stallen uit en laadt de paarden en het materiaal in. Uiteindelijk is het toch 19u eer we naar huis vertrekken, doodop, maar supertevreden.

    Net zoals vorig jaar is het nu zwaar afkicken. Na elke dag 4 tot 5 uur in het zadel ben ik het paardrijden niet beu, maar mis ik de paarden nog 10 keer harder dan anders. Ik mis de groene, stille Ardense heuvels, de adrenaline van de lange stukken gallop, de rust en het genieten van de rustige stukken in stap. Morgen begint weer een nieuwe werkweek. Serieus balen...