UA-104319606-1

arcade fire

  • Mijn grote Rock Werchter 2017 verslag

    Na 8 jaar afwezigheid betreedden we donderdag terug de ‘heilige wei’. Ik moet zeggen dat ik een klein beetje vreesde dat we ondertussen te oud zouden zijn voor dit soort vertier, maar hierin werd ik vrijwel meteen gerustgesteld; ik heb het gevoel dat de gemiddelde leeftijd op Werchter vrij hoog is. Hoger ook dan toen ik zelf studeerde. Maar misschien beeld ik mij dat laatste gewoon in, I don’t know.

    Na een lange file rond Brussel en een kleine file in Werchter kwamen we terecht op de parking van onze Rock Village (leuk is dat het een alternatieve aanrijroute heeft dus minder file vermoed ik). Daar nog een kwartiertje aanschuiven en we kregen de sleutel van onze ‘luxe chalet’, lees, een houten huisje zoals op de kerstmarkt met daarin twee bedden (met echt een goede matras en een fijn dik donsdeken), een klein matje en een lampje. Klein en donker er kwam langs alle mogelijke kieren winderig maar dus met een goed bed en ’s morgens een uitgebreid ontbijtbuffet in een grote tent. Er was ook een bar en randanimatie (sportlessen, bubbelbaden, een barbier,…) maar die hebben we gelaten voor wat het was. Maar als je meerdere dagen wil gaan en je gruwelt bij het idee van in een tent te moeten slapen, dan is dit echt wel een goed (zij het duur) plan.

    De muzikale hoogtepunten dan. Ik vond het in elk geval een sterke editie.

    Absoluut hoogtepunt was Arcade Fire. Volledig verwacht en alle dromen kwamen ook effectief uit. Vanaf het eerste nummer (nieuwe single Everything Now) met direct erop Rebellion (lies) en Here comes the night time. De sfeer kwam er (na een grommelende Win Buttler dat het publiek te mak zou zijn) helemaal in met No Cars Go gevolgd door The Suburbs en Ready to start. Anderhalf uur perfectie en een betere wereld, I kid you not. Ik loop nog altijd een klein beetje op wolkjes.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Mijn tweede hoogtepunt was Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Deze wou ik al een hele tijd life zien en ook hier zijn de verwachtingen 100% uitgekomen. De rest van het publiek liet het een beetje afweten, want we raakten zonder enig probleem tot op de achtste rij ofzo (en zijn in beeld gekomen op Canvas enkele keren bij het verslag) maar de sfeer zat er toch wel in naar het einde toe. Heel leuk optreden, goeie nummers, fijne muzikanten en heel grappige pasjes van Nathaniel Rateliff en de koddige gitarist. Echt feest.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Ontdekking van deze Werchter was zonder twijfel Tamino. Ik ken enkel de twee singles en werd samen met de voor dit vroege uur van de dag verbazingwekkend gevulde Barn compleet weggeblazen door een half uur van breekbare perfectie. Wat is het mannelijk equivalent van een nimf? Leuk ook om Tom Pintens nog eens op een podium te zien. Maar als er 1 naam is die je in de gaten moet houden en waarvan ik erg benieuwd ben wat er nog allemaal gaat gebeuren, dan is het Tamino.

    Ook leuk waren Warhaus, al heb ik de helft moeten missen omdat ik Nathaniel Rateliff wou zien. Maar heel prettig gestoorde muziek en bezielde, getalenteerde muzikanten. De sfeer zat er ook dik in.

    Vanuit de verte zagen we ook nog Prophets of Rage en Royal Blood. De eerste een jukebox uit de jaren ’90, van de andere hoorde ik vergelijkingen met QOTSA die het naar mijn gevoel absoluut niet kan invullen maar de wederhelft vond het wel een goed concert.

    Er waren ook groepen die een beetje tegenvielen. Mark Lanegan bijvoorbeeld was echt niet bij stem en zag er gewoon erg slecht uit. Hij speelde niet slecht maar het was ook niet top en we zagen tijdens het optreden veel volk weer vertrekken. We hebben ook zelf het hele concert niet uitgezeten. Kings Of Leon vond ik ook de beste groep ter wereld. Dit optreden was niet verkeerd, er was niet echt iets fout muzikaal gezien en de mannen leken ook echt wel hun best te doen, maar er zat niks begeesterend, prikkelend of gevaarlijk aan. Het was allemaal nogal egaal. De laatste nummers hebben we dan ook maar zo gelaten. Dat zou ik me vroeger echt niet hebben kunnen voorstellen, toen deed ik alles om die mannen live te kunnen zien. Ook van Bazart had ik veel meer verwacht. Opnieuw niet echt iets aan op te merken, maar het kon me ook niet echt boeien. Leuk, maar niet geweldig.

     

  • Main Square Festival @ Arras

    Op een goed uur en twintig minuten rijden van Gent vind je het Franse stadje Arras. Oftewel het nieuwe Torhout. Want met hun Main Square Festival bieden ze de belangrijkste namen van Rock Werchter aan een kleine prijs op een stressloze locatie en op de festivalgronden tref je evenveel (West) Vlamingen aan als Fransen. Voor mij was het de eerste keer dit jaar en meteen een schot in de roos. Geen dure parking waar je moet aanschuiven maar gewoon naar een van de vele gratis parkings in het stadje rijden en dan tien minuutjes wandelen of als je daar geen zin in hebt de gratis pendelbus nemen. Een festivalterrein in een citadel, dus superschilderactige locatie (ondergaande zon tegen een oud kerkje...). Goedkoper eten en drinken. En, vooral, een veel fijner publiek. Toch voor een thirty-something als ondergetekende. Zo goed als geen tieners, geen dronken Nederlanders of Britten maar vooral muziekliefhebbers die komen voor de puike affiche en niet om 'erbij te zijn'.

    Ik hield het bij één dag omdat die dag er voor mij een droomaffiche gepland stond: Arcade Fire, op zich al voldoende om de trip te verrechtvaardigen, voorafgegaan door The National en Fleet Foxes. Oftewel klasse in de overtreffende trap. Hoe dat allemaal klonk, heb ik hier neergepend. De superlatieven zijn volledig gemeend, ik geniet nog na trouwens.

  • The National, een nieuwe verslaving

    The National bestaat al meer dan 10 jaar, maar ik ontdekte de groep pas dit jaar, met de single Bloodbuzz Ohio. Die ontdekking was wel liefde op het eerste gezicht. De meeslepende melodie, de hypnotiserende piano, de opvallende stem die zich eens gehoord voor eeuwig en altijd in je gehoor nestelt. De prachtige zwart-wit clip op Youtube versterkte het hele gevoel nog, ik was verkocht.

    Toen The National naar Pukkelpop kwam, was dat dan ook dé reden bij uitstek om te gaan. En hoe hun optreden daar me in hogere sferen bracht, kon je hier al lezen.

    Ondertussen luisterde ik eigenlijk enkel nog naar High Violet, tot ik na Pukkelpop ook aan voorganger The Boxer begon. cd's die in geen enkele platencollectie zouden mogen ontbreken. Zacht en stekelig tegelijk, intelligente teksten, prachtige muziek, ik kom hier gewoon woorden tekort.

    Na Pukkelpop ontdekte ik dat ze nog eens terugkomen naar België voor een zaaloptreden. Maar dat dit optreden helaas ook op een halve dag uitverkocht was geraakt ergens in mei. Ik was dus hopeloos te laat. Maar soms is dat gewoon niet goed genoeg. Wanneer muziek mijn ziel raakt zoals nu het geval is, dan MOET ik gewoon dat zaaloptreden zien. MOET. Ik heb muziek even hard nodig als lucht, water en liefde. Het is even belangrijk. En dus trek ik eind november midden in de week naar Parijs, naar L'Olympia, waar ik als verjaardagscadeau van mijn geweldige wederhelft al naar Kings of Leon mocht. Ik tel de dagen...

    Ondertussen staat The National nog altijd op repeat op mijn iPhone. Samen met The Suburbs van Arcade Fire, een groep die qua verslavingsfactor ook vrij hoog scoort. Zij hebben al toerdata bekend gemaakt in de ons omringende landen, wanneer zouden ze eens een concert in België aankondigen?