arcade fire

  • Main Square Festival @ Arras

    Op een goed uur en twintig minuten rijden van Gent vind je het Franse stadje Arras. Oftewel het nieuwe Torhout. Want met hun Main Square Festival bieden ze de belangrijkste namen van Rock Werchter aan een kleine prijs op een stressloze locatie en op de festivalgronden tref je evenveel (West) Vlamingen aan als Fransen. Voor mij was het de eerste keer dit jaar en meteen een schot in de roos. Geen dure parking waar je moet aanschuiven maar gewoon naar een van de vele gratis parkings in het stadje rijden en dan tien minuutjes wandelen of als je daar geen zin in hebt de gratis pendelbus nemen. Een festivalterrein in een citadel, dus superschilderactige locatie (ondergaande zon tegen een oud kerkje...). Goedkoper eten en drinken. En, vooral, een veel fijner publiek. Toch voor een thirty-something als ondergetekende. Zo goed als geen tieners, geen dronken Nederlanders of Britten maar vooral muziekliefhebbers die komen voor de puike affiche en niet om 'erbij te zijn'.

    Ik hield het bij één dag omdat die dag er voor mij een droomaffiche gepland stond: Arcade Fire, op zich al voldoende om de trip te verrechtvaardigen, voorafgegaan door The National en Fleet Foxes. Oftewel klasse in de overtreffende trap. Hoe dat allemaal klonk, heb ik hier neergepend. De superlatieven zijn volledig gemeend, ik geniet nog na trouwens.

  • The National, een nieuwe verslaving

    The National bestaat al meer dan 10 jaar, maar ik ontdekte de groep pas dit jaar, met de single Bloodbuzz Ohio. Die ontdekking was wel liefde op het eerste gezicht. De meeslepende melodie, de hypnotiserende piano, de opvallende stem die zich eens gehoord voor eeuwig en altijd in je gehoor nestelt. De prachtige zwart-wit clip op Youtube versterkte het hele gevoel nog, ik was verkocht.

    Toen The National naar Pukkelpop kwam, was dat dan ook dé reden bij uitstek om te gaan. En hoe hun optreden daar me in hogere sferen bracht, kon je hier al lezen.

    Ondertussen luisterde ik eigenlijk enkel nog naar High Violet, tot ik na Pukkelpop ook aan voorganger The Boxer begon. cd's die in geen enkele platencollectie zouden mogen ontbreken. Zacht en stekelig tegelijk, intelligente teksten, prachtige muziek, ik kom hier gewoon woorden tekort.

    Na Pukkelpop ontdekte ik dat ze nog eens terugkomen naar België voor een zaaloptreden. Maar dat dit optreden helaas ook op een halve dag uitverkocht was geraakt ergens in mei. Ik was dus hopeloos te laat. Maar soms is dat gewoon niet goed genoeg. Wanneer muziek mijn ziel raakt zoals nu het geval is, dan MOET ik gewoon dat zaaloptreden zien. MOET. Ik heb muziek even hard nodig als lucht, water en liefde. Het is even belangrijk. En dus trek ik eind november midden in de week naar Parijs, naar L'Olympia, waar ik als verjaardagscadeau van mijn geweldige wederhelft al naar Kings of Leon mocht. Ik tel de dagen...

    Ondertussen staat The National nog altijd op repeat op mijn iPhone. Samen met The Suburbs van Arcade Fire, een groep die qua verslavingsfactor ook vrij hoog scoort. Zij hebben al toerdata bekend gemaakt in de ons omringende landen, wanneer zouden ze eens een concert in België aankondigen?