afghan whigs

  • Afghan Whigs @ Trix

    Het voorprogramma hebben we geskipt, rustig gaan eten op een terrasje in Zurenborg en dan nog wat parkeerproblemen en drukte dankzij de Sinksefoor. Maar er was gelukkig nog plek zat in de grote concertzaal van Trix toen we er tegen 20u30 toestuikten. Ik kreeg de wederhelft niet mee naar de derde rij (grrrrr, mannen en te warm hebben) maar ons plekje op de ongeveer achtste rij bood ook wel een uitstekend zicht op het podium.

    Ik heb het hier waarschijnlijk al verschillende keren verteld, maar ik ben al zot van de Whigs sinds mijn vijftiende en ik probeer altijd te gaan kijken als Greg Dulli in een van zijn vele incarnaties of solo in het land is. Intussen vast al een keer of 10. Ik raak het duidelijk niet beu.

    Ook geen enkele reden om het beu te worden aangezien de Whigs de mensheid de laatste tijd verblijd hebben met twee nieuwe platen, waarvan de meest recente pas vorige maand uitkwam. En het zijn platen die er staan, die nog relevant zijn anno 2017. Natuurlijk blijven het The Afghan Whigs, ze gaan geen Daft Punk remix doen en werken niet met Pharrell of whatever. Maar het is nu ook niet zo dat je enkel nog een best off moet verwachten omdat er voor de rest weinig te melden valt. Integendeel, de set bestond voor een groot stuk uit het nieuwere werk en alhoewel er bij een Whigs optreden altijd nummers zijn die je mist, puur omdat ze intussen zoveel klassiekers hebben gemaakt, stond de set als een huis. Ook de zaal reageerde even enthousiast op nieuw als op oud werk. The Afghan Whigs zijn een beetje een religie en we blijven trouw aan opperpriester Dulli.

    Het enige minpuntje voor mij was het geluid. Geen idee of het lag aan de infrastructuur (dan is me dat toch nooit eerder opgevallen in Trix) of aan de mix die avond, maar als de groep luid ging, wat ze vrij veel doen, kreeg je een beetje een doofmakende betonnen geluidsbrij over je heen. Dat maakte de rustpunten met Dulli aan de piano extra mooi, dat wel, maar het blijft spijtig.

    We kregen een amaibele en gedreven Dulli te zien gisterenavond. De set zal strak in elkaar waarbij er vaak bijna naadloos van het ene in het andere nummer werd overgegaan maar af en toe wel een momentje waarin Dulli even met het publiek dolde of sprak. Heel emotioneel bv was het moment waarop hij een nummer opdroeg aan de voor zijn leven vechtende Dave Rosser.

    Foto hieronder is van de setlist in Duitsland eerder deze week, maar naar mijn gevoel stemt die zo goed als helemaal overeen met die van Trix gisteren. Mijn hoogtepunten: Birdland, Debonair, Algiers, zoete versie van Going To Town, het broeierige Somethin Hot en het bloedschone Faded.

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

  • Afghan Whigs komen weer naar België

     

    In mei komt er een nieuwe plaat, op 14 juni spelen ze in Trix en op 15 juni in de AB. En morgen start de voorverkoop van beide concerten. Zeg niet dat je het niet wist...

    En vooral, ik wil erbij zijn!!! Dulli komt zowat elk jaar wel eens spelen in ons land en ik probeer het nooit te missen. Klinkt dat saai?

    afghanwhigs.jpg

  • The Afghan Whigs @ Cirque Royal 07/02/2015

    Greg Dulli en ik, we go way back. Als ik het goed heb, ontdekte ik The Afghan Whigs ten tijde van What Jail is Like, 1994 is dat volgens Wikipedia. Ik zie mezelf nog zitten op mijn kamer, 15 of 16 jaar oud, toen al gehypnotiseerd door dat nummer. Later door de hele sound.

    Fast forward naar mijn studentenjaren en de Fucking Guitar fuiven van Radio Scorpio waar Debonair een ware klassieker was. En naar het optreden in AB in 1999, het eerste en ik vreesde ook het laatste want kort daarna gaf de groep er de brui aan. Hun broeierige 1965 de soundtrack van mijn studententijd in een piepklein kamertje op de tweede verdieping van een huis in Leuven.

    En weer enkele jaren later, een klein appartement in Gent waar mijn wederhelft woonde. Hij ontdekte voor mij The Twilight Singers, een project van Greg Dulli en gaf me Blackberry Belle cadeau. Ik pikte Dulli's spoor weer op en zag hem met The Twilight Singers en The Gutter Twins elke keer hij in België op een podium aantrad; verschillende keren Pukkelpop, Trix.

    En dan werd het 2012 en was de reünie van The Afghan Whigs het eerste concert dat ik zag sinds mijn Zoon enkele maanden daarvoor werd geboren. Weer een tekenend moment. En deze zomer op Cactus idem sinds de Dochter er is. En dan afgelopen zaterdag weer een date in de Cirque Royal.

    Om kwart voor negen verscheen een muzikant die vreemde klanken uit zijn elektrische viool tevoorschijn toverde, gevolgd door de rest van de groep en als laatste mr Dulli himself. Met een aaneengeschakeld Parked Outside, Matamoros en Fountain and Fairfax zette de groep er meteen zwaar de beuk in. Zwaar en retestrak. Mijn geluk kon niet op. 

    Gelukkig waren er gaandeweg wel af en toe adempauzes en sprak Dulli al eens het publiek toe. Hij en de rest van de mannen leken er echt zin in te hebben. Weer enkele kilo's zwaarder maar fit en bijzonder goed geluimd.

    Het Koninklijk Circus was uitverkocht en zat afgeladen vol dertigers en veertigers. Dat gaf een beetje een raar gevoel. De Whigs worden blijkbaar niet omarmd door al wat hip en trendy is. Of jong. Toch speelden ze hier een van de concerten van het jaar, toch voor mij. 

    Met het breekbare Step Into the Light kwam er een rustpunt maar meteen daarna werd ongenadig verdergegaan met Debonair, een oudje en Algiers, een nieuwtje. De laatste plaat kreeg royaal veel ruimte toebedeeld. Dat was ook niet erg, want dit werkstuk overleeft de vergelijking met de klassiekers uit de jaren '90. Toch is het altijd genieten wanneer Gentleman voorbij komt, of Faded, bijvoorbeeld, een waardige afsluiter van de avond.

    Het concert klokte af op een kleine twee uur puur en intens genot. Dulli mag dan al de 50 nabij zijn, hij klinkt nog steeds als de jonge hond van 20 jaar geleden. Minder getormenteerd, er is geen liter sterkedrank meer nodig en het kettingroken zit er ook niet meer in. De demonen worden niet meer elke avond live uitgedreven. Maar de drive is er wel nog. Dulli leek me uitstekend in zijn vel te zitten en maande een te wild rondspringende gast vooraan vriendelijk aan het wat rustiger te doen moest hij ooit aan een lief willen raken (ik schrijf het hier ietsje gecensureerd neer). Hij maakte een wandeling in het publiek tijdens Every little thing en zoals altijd werden de nummers doorspekt met stukjes van vanalles. Soms doet hij me aan een Amerikaanse dominee denken, als hij declamerende stukjes in een lang uitgesponnen versie van een nummer weeft. He's got soul. Zoals ik zei, we go way back.

  • Afghan Whigs @ Koninklijk Circus

    Woensdag trokken we na het werk naar het Koninklijk Circus voor wat mij betreft het optreden van het jaar had moeten worden, Afghan Whigs. Helaas gooide een zeer slechte geluidsmix roet in het eten. Maar het was een geweldig optreden op zich. Denk ik. Want mijn oren toeteren nog na en tijdens het optreden kon je eigenlijk enkel de gitaar horen...

    Een iets meer gefundeerde review van mij hand kan je hier nalezen.

    Maar Greg Dulli is nog steeds god. Laat dat vooral duidelijk zijn.