ab

  • Brandon Flowers @ Ancienne Belgique

    Zo'n 5 jaar geleden zagen we Brandon Flowers al eens aan het werk in de AB ten tijde van zijn eerste soloplaat. Een nieuwe plaat, een nieuw rondje AB, ik moest niet echt twijfelen en kocht gewoon kaarten. Veel kans dat de soloplaat niet zo geweldig zou zijn maar ik weet dat ik me sowiso wel amuseer. The Killers en de eerste soloplaat zijn zwaar oververtegenwoordigd in mijn playlist. Ik ben altijd vrij obsessief met muziek en heb artiesten die bepaalde episodes in mijn leven kleuren en de afgelopen 10 jaar is Flowers daar altijd bij geweest.

    Twee weken voor het optreden kwam The Desired Effect uit, de nieuwe plaat. Maar snel op iTunes gezocht want ik ga graag een beetje voorbereid naar een concert. Ik had er eigenlijk geen verwachtingen van. Brandon Flowers is een van mijn guilty pleasures. Het hoort niet om dat goed te vinden, je kan er al helemaal niet mee uitpakken, de nummers van de laatste platen gaan niet eeuwig meegaan of lang herinnerd blijven. Maar de eerste twee van The Killers maken dat voor mij allemaal goed dat het gewoon niet echt uitmaakt. Ik kan ontzettend veel verdragen van die mens. Als hij komt, wil ik gaan kijken.

    En dus stonden we in een volle AB tussen een overheersend vrouwelijk publiek toen de man uit Las Vegas op het podium verscheen in een gouden kostuumvest. En er nog goed uitzag ook. De opener zat er helemaal op, Dreams Come True, een van de betere nummers van The Desired Effect. Ik was meteen in de 7e hemel.

    Een goed optreden, is voor mij een optreden waar ik licht extatisch van word en me zo happy voel dat het gevoel nog wekenlang meegaat. Het raakt me in mijn buik, niet in mijn hoofd. Maar na het tweede nummers, het nochtans erg leuke Can't deny my love, was ik al niet meer helemaal mee. Ik kon niet zo goed zien, ik was moe, de mnieuwe nummers zijn nu eenmaal niet allemaal zo straf, ik weet niet wat het was. Het bleef goed en fijn maar ik werd niet meer van mijn sokken geblazen. Wat ik nochtans heel zwanger en daardoor achter in Vorst Nationaal beland wel had gehad bij The Killers twee jaar geleden...

    Toch was het een degelijk optreden. Fijne achtergrondzangeressen, Flowers die in vorm was al mis ik wat begeestering en doorleefdheid en was het toch vooral de entertainer die we te zien kregen. Hoogtepunten waren ondermeer Crossfire, Magdalena en Jenny was a friend of mine in een heel trage en originele versie waardoor de tekst veel meer tot zijn recht kwam.

    Ondertussen was de wederhelft wat met het publiek aan het lachen en mijn held Brandon, shame on him...

    Het was een goed en fijn optreden. Ik ben blij dat ik erbij was. Maar de 4 sterren die in De Morgen werden uitgedeeld vond ik wel lichtelijk overdreven. Daarvoor miste ik wat meer overgave.

  • Beirut @ AB

    Het is al enkele weken geleden, maar wie nog wil weten hoe Beirut klonk in de AB in september kan mijn review hier nalezen.

  • Dulli

    Nog een nachtje slapen voor de doortocht van Greg Dulli en zijn Twilight Singers in AB. Na zijn geweldige solo-concert in Trix eind vorig jaar hebt u geen enkel excuus om er niet bij te zijn. 't Is zelfs niet eens uitverkocht...

  • Brandon versus bacterieën

    Ik had het toch wat onderschat, vrees ik. Gisteren wakker geworden met keel- en hoofdpijn. Vannacht in plaats van veel geslapen en wat genezen helemaal niet geslapen en dus nog drie keer zo ziek. Ik ken mijn lijf ondertussen, en ik ben er vrij zeker van dat ik een keelontsteking heb; superbranderige keel, hoofdpijn, koorts, zweten, slap gevoel,... Normaal zou ik in deze toestand naar de dokter gaan, maar het probleem is dat ik vanavond in Brussel heb afgesproken om iemand zijn kaarten over te kopen voor het uitverkochte Brandon Flowers concert nu maandag in AB. Ik ken die gast niet, maar hij heeft beloofd zijn kaarten voor mij te houden aan aankoopprijs alhoewel volgens hem er al mensen meer hebben geboden en zaterdag vertrekt die blijkbaar op reis dus vanavond is de laatste kans om ze te pakken te krijgen.

    En ok, ik ben ziek. En Flamingo, de soloplaat van Flowers is geen meesterwerk. Sommigen zouden durven spreken van een draak. En eigenlijk wil mijn wederhelft niet eens mee.

    MAAR ik ben absoluut zot van The Killers en die hebben al eeuwen geen zaaloptreden meer gedaan in ons land en de kans om hun frontman in een zalige zaal als AB live te zien, kan ik niet laten passeren. Zelfs niet als het me vandaag bloed, zweet en tranen kost (en die laatste twee zijn letterlijk te nemen, de eerste mag je vervangen door snot).

    Dus mijn liefde voor Flowers overwint en ik zit hier te zieltogen, gewapend met Dafalgan Forte, Locabiotal keelspray, Orofar tabletten en liters thee. Dat het maar gauw 17u...

    Morgen was trouwens een shoppingdag gepland in Antwerpen met een vriendin, die ik heb moeten afzeggen. Stom!!! Keek er zo naar uit. Maar dat kunnen we dan hopelijk gewoon uitstellen tot het weekend erop.

  • Concerten

    Nu mijn reisverslag na anderhalve maand eindelijk afgewerkt is, komt er hier weer ruimte voor andere dingen. Zoals de vier concerten die ik de afgelopen weken heb gezien in de AB.

    • 27/04/2010, Mumford and Sons. Amper 4 dagen in het land en een serieuze jetlag, maar dat had ik er graag voor over. Ik was al blij dat de aswolk geen roet in het eten had gegooid waardoor ik dit optreden zou moeten missen. Het was een supergoed optreden, en mijn andere indrukken kon je hier al eens lezen.
    • 18/05/2010, Pavement. Ik heb maar één cd van deze mannen in huis, maar het was een van die groepen die ik nog nooit had gezien en die wel altijd op mijn verlanglijstje hebben gestaan. Ze verwenden ons met een concert van 1u45, ongezien in deze tijden en ook al kende ik enkel de singles, ik hem me enorm geamuseerd. Omdat die singles nu eenmaal supergeweldigstraf zijn. Zoals Shady Lane, Cut your hair (wat een opener man!), Stereo, Range Life en Gold Soundz.
    • 24/05/2010, Dinosaur Jr. Ze namen hun bekendste nummer Feel the Pain zéér letterlijk. Nog nooit eerder zo slecht geluid gehad in AB. De zang was in de eerste helft van de zaal gewoon totaal onhoorbaar en de rest van de zaal werd geterroriseerd door een gitaar die zo luid was dat mijn oren er letterlijk van gingen kraken. En door dat gekraak en de pijn heen kon je af en toe vaag een nummer herkennen, meestal pas als het al bijna gedaan was. Enkel de gratis oordopjes hebben ervoor gezorgd dat ik dit heb uigezeten...
    • 29/05/2010, Jónsi. Gelukkig werden de gehoorgangen na het lawaai van Dinsosaur nu vakkundig gestreeld en gezalfd door deze Ijslandse elf. Ongelofelijk prachtige show, al had die nog iets meer naar de voorgrond gemogen van mij. Kippenvelmuziek. Na het nummer bleef het telkens enkele seconden muisstil voor het publiek uit zijn sprookjeswereld ontwaakte voor een applaus. Heel, heel, heel schoon.
  • Mumford and sons @ AB

    Ik ben absoluut geen folkie, maar ik heb zo de indruk dat ik zeker niet de enige in die situatie was in de uitverkochte AB dinsdagavond. Wie erbij wou zijn voor Mumford and Sons had zich serieus moeten haasten bij de voorverkoop en ik was echt blij dat ik deze keer niet heb getwijfeld en dit concert niet moest missen. Want na single van het jaar Little Lion Man heeft ook de rest van de cd Sigh No More enkele weken op repeat gestaan en zich waarschijnlijk voor altijd in mijn gehoor gebetonneerd.

    Een divers publiek dus in de AB. iets ouder en vrouwelijker dan anders, maar vooral veel gevarieerder. Het was drummen voor een plekje, en helaas heb ik niet altijd evenveel van het podium gezien, maar gelukkig wel gehoord.

    De groep begon zeer straf, met enkele van mijn favorieten uit hun debuut; Sigh no more, maar vooral Awake my soul en The cave. Kippenvel kreeg ik van de samenzang, van de mooie teksten, van de stem van zanger Marcus Mumford. Grote hit Little Lion Man werd tot mijn verbazing niet tot de bissen gespaard, maar ergens halverwege het publiek in gesmeten. Dat publiek, dat al van voor de eerste noot ontzettend warm en enthousiast reageerde, schakelde toen meteen nog drie versnellingen hoger waardoor de AB op zijn grondvesten daverden door het meezingen, stampen, dansen en klappen.

    We hoorden ook nieuw werk, nieuw werk dat ook meteen overtuigt. Er zagen eigenlijk geen zwakke momenten in de set, net zoals ook in de CD geen minder stuk zit. De mannen amuseerden zich duidelijk op het podium en durfden ongegeneerd loos gaan op hun bas, banjo of gitaar, waardoor hun folkpop ook serieus durfde rocken en wild om zich heen slaan, iets wat mij enorm aan deze groep aantrekt, ze zijn alles behalve doodbraaf en saai qua muziek. Maar ook volledig akoestisch staan ze er, zoals in het bisnummer Sister, heel breekbaar en zonder versterking gezongen, het zoveelste kippenvelmoment, net zoals mijn persoonlijke favoriet Dustbowl Dance.

    De set duurde mij wat te kort, maar dat kan misschien ook komen doordat de groep nog maar 1 cd heeft om uit te putten. Ga op Pukkelpop in elk geval kijken naar deze groep, ze zullen niet teleurstellen...

  • Phoenix @ AB

    Thuis mag de verwarming het dan al helaas laten afweten, in de uitverkochte AB was het gisteravond stomend heet. Na het voorprogramma (waar ik helaas enkel de twee laatste nummers van het gezien) wurmden we ons door de massa tot een goed plekje redelijk vooraan. Een redelijk vrouwelijk publiek vanavond voor de Parijse poprockers van Phoenix.

    Openen deed de groep met een van de leukste singles van 2009; Lisztomania. Eerst vanachter een groot wit laken, dat dan plots wegviel waardoor de zaal al meteen een eerste keer collectief door het dak ging. Kan tellen als opener... Maar de groep hield er de ganse set lang de vaart in. Ik ben geen grote kenner, het was zelfs de eerste keer dat ik Phoenix live zag en de groep bestaat ondertussen al meer dan tien jaar, maar het is typisch zo'n groep waarvan iedereen onbewust een heleboel singletjes kan meezingen.

    Veel nummers uit de laatste plaat, zoals het leuke Lasso, waarbij zanger Thomas Mars gewoon tussen het publiek ging zingen of Countdown. Ook rare vogel uit de plaat, het ultradansbare Love like a sunset kwam voorbij, met gitarist en bassist in een glansrol en ook een leuke lightshow.

    Na een goed uur hielden de mannen het al voor bekeken, gelukkig om gewoon vijf minuten later terug te keren voor een ronde bissen om vingers en duimen van af te likken. Everything is Everything werd gestript tot een breekbare versie met enkel zang en gitaar en gaf me kippenvel. Maar ook de gouwe ouwe If I ever feel better, een oud Frans liedje (mij onbekend) en als definitieve afsluiter een superlang uitgesponnen versie van nieuwe single 1901, een supernummer waarbij Mars opnieuw het publiek doorkruiste.

    Zoals ik al zei had ik Phoenix nog niet live gezien en ik was echt superbenieuwd hoe ze live zouden klinken. En ik werd absoluut niet teleurgesteld; gestroomlijnd, tot in de puntjes af en toch vol energie en duidelijk spelplezier. Dansbaar poppy en soms even goed doorrockend. Sympethiek en zeer meezingbaar. Aaibaar en gewoon superleuk. Enig minpuntje? Het door de zaal hossen en het publiek vertellen hoe fantastisch het wel is, is leuk voor even, maar gaat zeer snel vervelen. Dan horen we soms liever gewoon nog een steengoed nummer. Maar Fransen praten graag zeker...