7 7 7

  • 7/7/7

    Het is een ongelofelijk mooie dag geworden, echt van begin tot eind... Ik ben nu veel te moe om iets deftig te schrijven, maar anders zal het pas na de reis zijn, en dat is me gewoon te lang.

    Niet kunnen slapen natuurlijk de nacht voordien.

    Bij de kapper geweest, héél vlot verlopen. Dan kwamen mijn ouders en de eerste vrienden al toe bij ons thuis. Aangekleed en naar het stadhuis vertrokken.

    Ook al trouwden er nog 26 andere koppels in Gent die dag, toch was het geen bestorming of overdreven drukte aan het stadhuis. We hebben amper twee andere koppels gezien. Wel heel veel lieve vrienden, familieleden en kennissen die waren afgekomen. En dat vonden we echt super. 't Doet echt deugd om op zo'n dag alles te kunnen delen met fijne mensen. Ik werd er bij momenten behoorlijk emotioneel van...

    We zijn getrouwd door Geert Versnick. We hadden onze plechtigheid dus helemaal gepersonaliseerd, en dat is schitterend verlopen. Ook al hebben we daar zelf weinig conreet aan gewerkt en vooral enkele goede vrienden vertrouwd en hun ding laten doen.
    Bij het binnenkomen in de kapel waren er twee vrienden van Peter die op akoestische gitaren Just Like Heaven van The Cure speelden. Toen heeft het echt geen haar gescheeld of ik begon te janken...
    Dan waren er enkele formaliteiten, en dan lazen mijn beste vriendin en haar man een tekst voor, ook heel schoon, gevolgd door een goeie vriendin die schitterend sax kan spelen, wat meteen voor een serener accentje zorgde.
    Dan het moment suprème; het ja-woord en de ringen, door in een flits, felicitaties van de schepen, en dan nog eens een stukje muziek; Here Comes your man van the Pixies, weer echt genieten. De kindjes van mijn schoonbroer begonnen zelfs een beetje te dansen...
    Dan iedereen handje schudden, kusje geven, echt genieten gewoon dat iedereen erbij was.

    We zijn dan voor de lunch naar mijn schoonouders gegaan, maar ik heb niks door mijn keel gekregen van de stress...

    Om 15u hadden we afspraak aan de St Baafsabdij voor de foto's. De bevoegde ambtenaar had wel duidelijk geen zin, en vroeg plots tegen alle afspraken in €20, of we mochten maar een kwartier blijven. Ik vond het echt schandalig, maar mijn lief, ahum, nu moet ik mijn man zeggen zeker, enfin, hij had geen zin om boel te maken en heeft dan maar betaald.
    Nu, het was écht wel de moeite, 't is er ongelofelijk mooi, en we hadden de plek helemaal voor ons alleen. Ook al houden we niet van foto's en poseren, toch was het wel tof...

    En daarna alweer tijd om naar de zaal te vertrekken... Daar hadden we mijn getuige, na het harde werk van zijn handtekening te zetten, alweer aan het werk gezet; hij mocht de mensen ontvangen en ze een foto bezorgen van een bepaald hondenras. Op basis van die foto's zou later dan de tafelafroeping gebeuren. Hij heeft dan bijzonder goed gedaan! En zo hebben al onze vrienden gewicht van onze schouders genomen en taken overgenomen, zodat wij konden relaxen, genieten, en ons van niks iets aantrekken. Een vriendin was de ganse dag taxichauffeur en assistent van de overigens supertoffe fotografe Wendy, een andere vriendin filmde, de mensen die iets hebben gedaan op het stadhuis,...

    Onze zaal, het Monasterium was echt mooi, de kerk, al de kaarsjes, onze bloemstukjes,... Echt het zoveelste puzzelstukje dat paste in het verhaal. Iedereen was ook wel onder de indruk van de locatie, echt een aanrader...

    Als intredelied in de feestzaal had ik Sweet Instigator van Ozark Henry gekozen, en dan was toch weer een serieus kippenvelmoment. Nadien speech! We waren vrijdag tot 24u bezig geweest met voorbereidingen, en voor de speech was er geen tijd meer... We hebben dan maar beiden kort gespeecht, uit de losse pols, vol zenuwen, maar ook dat kwam wel goed.
    Daarna het eten, het was superlekker, een volledig veggie buffet met risotto, lasagna, pasta en couscous. Het enige spijtige is dat ik nog steeds zo gespannen was dat ik amper iets heb kunnen eten of drinken... Op iemand anders zijn feest kan je van die dingen toch net iets meer genieten...

    En langzaam aan naderde nog een groot stressmoment; de gevreesde openingsdans... Want, we hadden vrijdag dan wel een keer geoefend, toen had ik wel een jeans aan en geen kleed dat tot op de grond komt...
    Maar ook dat was uiteindelijk wel ok. We hebben gewoon ons niks aangetrokken van de rest van de wereld en enkel in elkaars ogen gekeken op de tonen van Gabriel van Lamb.

    En nu, nu ga ik stoppen, want ik moet nog wat laatste spullen in onze koffers proppen...

    Nog eens aan iedereen een dikke merci voor al de lieve wensen, voor eens aan ons te denken, voor erbij te zijn,...
    Het was echt super om ons geluk op die manier te kunnen delen...

  • Nog 1u30 te gaan.

    De kapper heeft van mijn lange manen (als je soms op je haar gaat zitten, mag je het woord lang wel gebruiken zeker) een ingenieuze creatie gemaakt... Nu ontbijten, aankleden, klaarmaken...
    Mijn wederhelft is om het bruidsboeket.

    Cu all later!

  • Update

    Weinig nieuws tegenwoordig. Geen nieuws is goed nieuws I guess. Tijd voor een lijst van kleine feitjes dan.

     

    - de nieuwe hond Lisa doet het goed. Er is vriendschap gesloten met mijn honden, en hoe meer honden in huis, hoe liever ik het heb. Mijn ouderlijk huis begint een beetje op een asiel te lijken ondertussen, wie had dat ooit kunnen denken.

    - met mijn ma gaat ook alles goed. Bloedtest was ok. Ze is nog lang niet de oude, ze is zowel fysiek als mentaal een stuk kwetsbaarder dan ooit tevoren, maar all things considered stelt ze het erg goed.

    - ons nieuw fototoestel is super, I just love it. Zondag een hele rist foto's gemaakt van de spelende honden, nu nog tijd om ze eens op de pc te zwieren en het kaf van het koren te scheiden. En Flickr is een van de leukste speeltuinen ever!

    - ik heb maffe collega's. Ik heb de indruk dat ik momenteel een van de stabielste/normaalste/geestelijk gezondste van de dienst ben, en dat is best wel een rare vaststelling. De wereld hier lijkt geregeerd door medisch begeleide voortplanting, miskramen, antidepressiva, slaappillen, andere pillen, echtscheidingen, weirde nieuwe relaties, grote en kleine levensvragen. Het is echt weird om anderen zo te zien worstelen, daar waar ik vroeger altijd diegene met de grote vragen was.

    - minder dan 4 maanden tot 7.7.7. Kostuum wederhalft is in orde, maar nog veel te veel andere zaken niet. Erg frustrerend om mensen te contacteren (dj, uitnodigingen) om dan geen reactie te krijgen, terwijl je het idee hebt dat alles ohzo dringend is en die minkukels eigenlijk al hadden moeten reageren nog voor de mail verstuurd was.
    Nog niet naar schoenen gezocht, nog geen idee van uitnodigingen, nog geen dj, nog geen menu, nog geen vanalles.

    - ik verdraag tegenwoordig niks meer. Misselijk na twee koppen koffie, soms zelfs zonder koffie, van nog maar naar iets te kijken. Grmbl.

    - schoonzus nog steeds erg zwanger, bijna 6 maanden ver ondertussen.

    - Harry Potter en de orde van de feniks is crimineel spannend. Nooit eerder waren de treinritten aangenamer. Een mens zou bijna met plezier gaan werken...