28weekslater

  • 28 weeks later

    Zondagavond nog eens naar de film geweest, na een jaar of twee van weinig cinema hebben we de laatste maanden onze oude gewoonte weer opgepikt en zitten we weer twee tot drie keer per maand in de pluche zeteltjes.

    Na de zomerse pruimentijd komt het filmseizoen de laatste weken stevig op gang. 't Is elke keer weer moeilijk kiezen... Ik liet de beslissing deze keer aan mijn wederhelft, en die koos er 28 Weeks Later uit.

    28 Weeks Later is het vervolg op 28 Days later uit 2002; een Britse film van de makers van Trainspotting. Dat was indertijd meer dan reden genoeg om te gaan kijken. Ik werd helemaal weggeblazen door de snelle, harde film, die ver weg bleef van de doorsnee horror/zombiefilm.

    Het vervolg kreeg echter niet overal even lovende kritieken, dus wist ik niet goed wat te verwachten...

    28 Weeks later is net zoals zijn voorganger een straffe, spannende film, maar toch is hij zoals de meeste sequels een stuk minder straf. Ik zat nog steeds zenuwachtig in mijn zetel heen en weer te schuiven, maar werd stukken minder geraakt. De film is iets zwart-witter deze keer, ik leefde minder mee met de personages, en de film is ook een stuk goorder. De beginscène en de helicopterscène zijn verschrikkelijk vettig, iets wat ik apprecieer bij slasherfilms, maar in deze film eerder overbodig was.

    Het verhaal? 28 Weken na de virusuitbraak is Londen opnieuw veilig. De geïnfecteerden zijn dood, en het Amerikaanse leger heeft in de stad een veilige zone afgebakend, die streng wordt bewaakt. Hier kunnen de Londenaren stapsgewijs naar terugkeren, terwijl de Amerikanen langzaam aan de rest van de stad en daarna het ganse eiland opkuisen.
    Dan komen er echter twee kinderen aan, geheel tegen de regels en voorschriften die er tot dan toe waren. En natuurlijk komt daar narigheid van...

    28


    28 Weeks Later is een goede film, verschrikkelijk spannend, maar helaas net iets minder straf dan zijn voorganger.