UA-104319606-1

Muziek

  • The National @ Vorst Nationaal 09/11/2017

    Er zijn zo van die momenten waarop, totaal tegen alle verwachtingen in, de dingen gewoon kloppen. Wanneer je geraakt wordt door pure perfectie. Waarop het leven gewoon van zoveel schoonheid getuigt. Het concert van The National in Vorst Nationaal mag gerust tot zo'n transcendent schone ervaring gerekend worden. Zo'n ervaring waarbij je je lief tegen je aantrekt en alle mensen plots van goede wil lijken.

    Tegen alle verwachtingen in, zei ik. Wel ja. We hadden tickets voor The National in Bozar. Alles klopte; maandagavond in de vakantie dus kindjes gingen sowieso al uit logeren die avond; locatie met zowat de beste akoestiek van de wereld naar het schijnt, makkelijk te bereiken na het werk. En dan plots annuleren ze het concert en komt er een vervangend concert in Vorst. Vorst, de betonnen bunker waarvan de wederhelft al verschillende keren heeft gezworen er nooit nog te willen gaan. Vorst, waar we al een concert gewoon hebben gemist door eerst een eindeloze file en dan een compleet gebrek aan parking. Waar andere concerten gewoon totaal verpest werden omdat door diezelfde parkeerproblemen je alleen nog toegang krijgt tot het tweede balkon vanwaar je niks kan zien en het geluid meer weg heeft van een oorverdovende brei waar nog met moeite instrumenten te herkennen zijn dan van een rockconcert. Waar we na Sigur Ros nog meer dan een half uur hebben vast gezeten in de parkeertoren van Audi die ze tegenwoordig ter beschikking stellen. Op de koop toe kon onze trouwe vaste babysit niet lang op voorhand zeggen of ze zou kunnen komen. 

    Maar soms komt het dus toch allemaal goed. Onze babysit kon. Het concert was inmiddels niet uitverkocht. Ondanks de mail van de organisatie dat Vorst nog moeilijker bereikbaar was dan anders door wegenwerken en het niet beschikbaar zijn van die parkeertoren vond de wederhelft een parkeerplaats op 50 meter van de ingang. Weliswaar tweeenhalf uur voor The National het podium zou bewandelen, want ik had hem zowat verplicht om vroeg te vertrekken (zelf kwam ik met het openbaar vervoer en ook dat ging vlotjes eens ik de juiste tram had gelokaliseerd).

    De wederhelft had een zitplaats uitgezocht op de derde rij van de tribune (jep, zelfs als je bij de eersten in de zaal bent, is de eerste rij blijkbaar al volzet). Zelf voelde ik meer voor een staanplek helemaal vooraan, maar gezien het op het moment dat ik toekwam nog twee uur wachten was, ging ik akkoord met dat wachten al zittend te doen. En na het voorprogramma nog gaan staan zag ik niet zitten, ik heb van Sigur Ros amper iets gezien door al de grote mensen voor mij dus tenzij ik echt tot op de vijfde rij ofzo raak, was dat geen geweldig plan.

    Blijkbaar had de groep op Instagram een hint gedropt. Die zag ik maar nadien. Maar ze hebben de geannuleerde concerten dus dubbel en dik goed gemaakt. Als cadeautje aan het Brussels publiek, hebben ze gewoon integraal Boxer gespeeld. Geen idee eigenlijk waarom dat zo juist aanvoelde, maar het was wel zo. Het was echt een ongelofelijke goedmaker.

    Ik had net die middag Fake Empire uitgekozen om op Facebook te zwieren in de aanloop naar het concert en dat werd dus ook de opener. De sfeer was meteen gezet. Er bestaan geen slechte platen van The National, maar mijn liefste pareltjes staan toch wel op Boxer; Fake Empire dus, Slow Show, Appartment Story, Squalor Victoria, Mistaken For Strangers,... 

    Van de nieuwe plaat Sleep Well Beast kregen we maar enkele nummers. Maar wel mooie. The System Only Dreams in Total Darkness klonk alsof ze dit nummer al tien jaar spelen. Met backing vocals trouwens van de zangeres van Buke and Gase uit het voorprogramma, waar ik weinig meer over wil zeggen dan dat ik hoop die draken nooit meer te hoeven aanschouwen. 

    Matt Berninger en companen waren behoorlijk spraakzaam en goed gezind. Echt sorry hebben ze niet gezegd, maar Matt kon niet zwijgen over de knuffel die hij had gekregen van Michelle Obama en oh well, het is bij deze vergeven. Day i die werd ook een feestje en het een beetje atypische Walk it back klonk geweldig (als dit de 'nieuwe sound is' ben ik wel fan, trouwens, vernieuwend en toch oh zo herkenbaar The National). 

    Het is eigenlijk een beetje lastig om de hoogtepunten van de show op te lijsten, want eigenlijk was elk nummer een hoogtepunt. Ik bedoel Bloodbuzz Ohio, Terrible Love, Mr November waarbij Berninger naar goede gewoonte op stap ging in het publiek, ...

    Afgesloten werd er, eveneens naar goede gewoonte, Vanderlyle Cry Baby geeks, dat ze akoestisch spelen en waarbij heel Vorst op zijn mooist meezong. En wij op de laatste noten al de zaal uit slopen om vlot weg te raken en de babysit niet tot een gat in de nacht te moeten ophouden. Ik voelde me extatisch en huppelde als een tiener naar onze auto. Hoe mooi kan muziek zijn...

    Ik ben een beetje de tel kwijt, maar ik denk dat dit mijn zesde concert was van The National. In mijn afspeellijst die elke dag in mijn oren zit op weg naar het werk zitten ook heel veel nummers van hen, dus je mag gerust zeggen dat ik er de laatste jaren behoorlijk vaak naar heb zitten luisteren. Maar het verveelt nooit. Geen seconde. Die nummers blijven gewoon elke luisterbeurt even mooi. En ook live. De groep was aan het einde gekomen van een lange toer en alhoewel ze heel eerlijk toegaven dat ze ernaar uitkeken om eindelijk terug naar huis te kunnen, klonk de show energiek en fris. Er was behoorlijk wat interactie met het publiek en alhoewel Berninger geen natuurlijke entertainer is lijkt hij zich intussen thuis te voelen op een podium. Er was gewoon zoveel warmte in de zaal, letterlijk en figuurlijk. Op de energie van dit concert kan ik nog een tijdje teren...

    Setlist 

    Fake Empire
    Mistaken For Strangers
    Brainy
    Squalor Victoria
    Green Gloves
    Slow Show
    Apartment Story
    Start a War
    Guest Room
    Racing Like a Pro
    Ada
    Gospel
    The System Only Dreams in Total Darkness
    Walk It Back
    Guilty Party
    Don’t Swallow the Cap
    Bloodbuzz Ohio
    I Need My Girl
    Day I Die
    Carin at the Liquor Store
    Mr. November
    Terrible Love
    Vanderlyle Crybaby Geeks

    the national, vorst nationaal

  • Sigur Ros in Vorst, de Pierkesloop, Leuven en de rest van een druk weekend

    Een druk weekend is best wel leuk. Zeker als de geplande activiteiten op zich allemaal leuke dingen zijn. Ik hou wel van wat activiteit op mijn vrije dagen. Maar afgelopen weekend was het er misschien wel een beetje over. Dat kwalificeert als het drukste tot hier toe.

    Het begon zoals elke zaterdagochtend om 9u30 in het water van het zwembad. Eerst een half uur zwemles met de Dochter die liever speelt dan te luisteren naar de juf en dan een half uur in dat koude grote bad met Zoon die echt met sprongen vooruit gaat en dat hele zwem-concept door begint te krijgen (jep, ouders moeten mee in het water bij ons, maar ik vind dat superleuk).

    Het water uit, haastig omkleden en dan dropte de wederhelft mij even af aan het station waar ik met nog kletsnatte haren op de trein richting Leuven dook. Een dagje vriendinnentijd, geweldig en veel te lang geleden. We hebben eerst een halve middag in Noordoever gezeten, een geweldig vegetarisch restaurant aan de Vaart, eerst geluncht en dan een tijdje later nog een dessertje en ondertussen bijpraten. Daarna nog even gaan shoppen en dan weer de trein op. Ik was nog net op tijd thuis om de kindjes in bed te helpen leggen.

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Zondag was zo mogelijk NOG drukker. Opnieuw om 7u30 de wekker want om 9u15 werden we in het atletiekstadion van Gentbrugge verwacht voor de 20e editie van de Pierkesloop. Het was even stressen want we vonden geen parking, maar slaagden er toch nog in om op tijd aan de verzamelplek van de school te raken. Net voor we vertrokken, wist Zoon ons nog te melden dat hij een rugnummer had gekregen, we hadden daar anders schoon gestaan (ik denk dat ze zonder niet mogen meedoen zelfs). Maar hoe dat vast te maken? Ter plaatse had iedereen speldjes mee om dat rugnummer op te spelden. Wij uiteraard niet. Stressje nummer twee van de dag, alle ouders afgaan en speldjes schooien. Stressje nummer drie was toen het hele gebeuren begon uit te lopen, wij hadden die dag immers een strak schema. Maar uiteindelijk kwam alles goed. Zoon deed enthousiast mee aan de parade en de hip hop opwarming en liep daarna vol enthousiasme zijn 600 meter. Geweldige ochtend, heel gezellig ook zo samen supporteren. En ik was zo fier…

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Van Gentbrugge ging het rechtstreeks naar de dansles voor Dochter haar pré-ballet. We waren twintig minuten te vroeg maar ondanks dat zij die hele ochtend nog weinig anders had gedaan dan gewacht, hield ze zich enorm flink. Vandaag mochten de ouders ook niet meer mee binnen in de danszaal, maar ook dat was geen probleem, als een echte stapte die kleine uk naar de juf en begon aan de les. Ondertussen was de wederhelft nog snel over huis gegaan om de hond een plas te laten doen en supersnel iets van eten uit de kookpot te toveren want om 13u moesten hij en Zoon alweer in de Kinepolis zijn voor de Nachtwacht Fandag.
    Dochter en ik namen van de dansschool de bus, weer een kwartiertje wachten want het is geen al te vlotte verbinding, maar we raakten uiteindelijk wel thuis. Eten en de half ontplofte keuken opruimen en dan de hond een degelijke wandeling geven. En dan de was en het huis wat opruimen.

    Tegen 17u vertrokken we, ik redelijk uitgeput al, opnieuw op tocht. We hadden kaarten voor Sigur Ros in Vorst die avond maar omdat we geen babysit hadden kunnen vinden, moesten de kindjes eerst nog naar de schoonouders gebracht worden die op een half uur rijden wonen. Van daar naar Vorst. Vorst is dikke miserie qua parking, maar er was nu de mogelijkheid om in de Audi parkeertoren te staan. Die stond al behoorlijk vol, maar we vonden nog een plekje op de vierde verdieping. Een beetje groggy maar nog wel prima op tijd arriveerden we in de concertzaal.

    Sigur Ros dan was hemels mooi. Ik kende wel maar een minderheid van de nummers. Maar dat gaf niet. De visuals (de beste die ik ooit zag, zo een geheel met de muziek dat die vormden), die onaards mooie zang, de nu dromerige en dan weer oorverdovend maar altijd intense muziek. Helaas zag ik weinig vanuit de helft van het middenplein en was ik zo verschrikkelijk moe dat ik vrees dat er ook wel een en ander aan mij is voorbij gegaan.

    Na het concert stoven we ervan door om zonder te veel fileleed uit Vorst weg te raken. Maar helaas. Omdat we op de vierde verdieping geparkeerd stonden en niemand de hogere verdiepingen liet passeren bij het verlaten van de parking, hebben we meer dan een half uur stil gestaan in die parking eer we eruit raakten. Niet echt leuk. Daardoor was het al na middernacht eer we bij de schoonouders de kinderen uit bed konden plukken en na 1 uur eer we zelf konden gaan slapen. En door werkomstandigheden van de wederhelft moest ik die dag al om 8u beginnen in Brussel om ’s avonds de kindjes te kunnen gaan halen. Dus ik heb minder dan 5 uur geslapen. En dat voel ik nog altijd… Maar het was het natuurlijk absoluut waard. Nu een rustig weekendje voor de deur maar het volgende wordt alweer een druk gebeuren, met de twee feestjes voor de vierde verjaardag van de Dochter...

  • The Killers here I come

    Het heeft me verdorie behoorlijk wat negalbijten gekost, maar ik heb tickets voor een van mijn all time favourites, The Killers. In maart pas en in het *** Sportpaleis, maar dat kan de pret niet vergallen.

    Nagelbijten dus. Ik had mooi op voorhand de link klaargezet en ingelogd, maar dan linkte de site door naar een andere site waarvan ik mijn paswoord niet meer wist. Aaaargh. Nieuw paswoord aangevraagd en geklikt. Wachten. Betalen. Niet te vroeg victorie kraaien want het kan nog altijd fout lopen. Wat het dan ook deed, timeout naar die betaalpagina en hop, we moesten van voor af aan beginnen en weer een ticket proberen klikken. Opnieuw gelukt na enkele minuten. Betaalpagina laadde deze keer. Ik gaf mijn code in. Baf, foutmelding. Er stond 'gebruik de back knop en geef je code weer in' dus dat deed ik. Betaald. Bevestiging.

    Maar geen bevestigingsmail en als ik op de site ging kijken stond er bij mijn tickets eerst heel lang 'betaling vereist' en dan 'er is iets mis gelopen met je betaling, we sturen je straks een link om opnieuw te betalen'. En intussen waren al de goede tickets natuurlijk al lang uitverkocht. Maar mijn reservatie bleef wel 6 uur gelden dus nu was het wachten op de mail die maar niet kwam en af en toe eens proberen betalen en dat ging ook nooit.

    En dan een uurtje later kwam er ineens een mail dat de betaling toch ok was en de tickets dus normaal gezien ook.

    Oef!


  • Op naar Werchter

    Als ik deze blog mag geloven, is het van 2009 geleden. Maar dit jaar, meer bepaald overmorgen, ga ik nog eens naar Rock Werchter. Twee dagen. En net dan voorspellen de weerberichten vooral heel veel regen en frisse temperaturen. Ik vreesde eerst dat we gingen smelten bij temperaturen boven de 30 graden. En zoals ik goed tegen hitte kan leek me dat geen aanlokkelijk vooruitzicht. Maar 2 dagen de hele tijd in de regen staan is nu ook niet ideaal. 

    Enfin. Hopelijk valt het weer nog een beetje mee. En zijn The Arcade Fire, Radiohead, Nathaniel Rateliff and the night sweats, Warhaus, Bazart en co meer dan de moeite.

    Zaterdag komen we terug naar huis en zondag gaan we dan een dag met de kindjes naar De Efteling, een heel andere vorm alweer van vermaak :-)

  • Afghan Whigs @ Trix

    Het voorprogramma hebben we geskipt, rustig gaan eten op een terrasje in Zurenborg en dan nog wat parkeerproblemen en drukte dankzij de Sinksefoor. Maar er was gelukkig nog plek zat in de grote concertzaal van Trix toen we er tegen 20u30 toestuikten. Ik kreeg de wederhelft niet mee naar de derde rij (grrrrr, mannen en te warm hebben) maar ons plekje op de ongeveer achtste rij bood ook wel een uitstekend zicht op het podium.

    Ik heb het hier waarschijnlijk al verschillende keren verteld, maar ik ben al zot van de Whigs sinds mijn vijftiende en ik probeer altijd te gaan kijken als Greg Dulli in een van zijn vele incarnaties of solo in het land is. Intussen vast al een keer of 10. Ik raak het duidelijk niet beu.

    Ook geen enkele reden om het beu te worden aangezien de Whigs de mensheid de laatste tijd verblijd hebben met twee nieuwe platen, waarvan de meest recente pas vorige maand uitkwam. En het zijn platen die er staan, die nog relevant zijn anno 2017. Natuurlijk blijven het The Afghan Whigs, ze gaan geen Daft Punk remix doen en werken niet met Pharrell of whatever. Maar het is nu ook niet zo dat je enkel nog een best off moet verwachten omdat er voor de rest weinig te melden valt. Integendeel, de set bestond voor een groot stuk uit het nieuwere werk en alhoewel er bij een Whigs optreden altijd nummers zijn die je mist, puur omdat ze intussen zoveel klassiekers hebben gemaakt, stond de set als een huis. Ook de zaal reageerde even enthousiast op nieuw als op oud werk. The Afghan Whigs zijn een beetje een religie en we blijven trouw aan opperpriester Dulli.

    Het enige minpuntje voor mij was het geluid. Geen idee of het lag aan de infrastructuur (dan is me dat toch nooit eerder opgevallen in Trix) of aan de mix die avond, maar als de groep luid ging, wat ze vrij veel doen, kreeg je een beetje een doofmakende betonnen geluidsbrij over je heen. Dat maakte de rustpunten met Dulli aan de piano extra mooi, dat wel, maar het blijft spijtig.

    We kregen een amaibele en gedreven Dulli te zien gisterenavond. De set zal strak in elkaar waarbij er vaak bijna naadloos van het ene in het andere nummer werd overgegaan maar af en toe wel een momentje waarin Dulli even met het publiek dolde of sprak. Heel emotioneel bv was het moment waarop hij een nummer opdroeg aan de voor zijn leven vechtende Dave Rosser.

    Foto hieronder is van de setlist in Duitsland eerder deze week, maar naar mijn gevoel stemt die zo goed als helemaal overeen met die van Trix gisteren. Mijn hoogtepunten: Birdland, Debonair, Algiers, zoete versie van Going To Town, het broeierige Somethin Hot en het bloedschone Faded.

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

  • Afghan Whigs komen weer naar België

     

    In mei komt er een nieuwe plaat, op 14 juni spelen ze in Trix en op 15 juni in de AB. En morgen start de voorverkoop van beide concerten. Zeg niet dat je het niet wist...

    En vooral, ik wil erbij zijn!!! Dulli komt zowat elk jaar wel eens spelen in ons land en ik probeer het nooit te missen. Klinkt dat saai?

    afghanwhigs.jpg

  • Muziek!

    Het moet dan toch kloppen dat je minder nieuwe muziek ontdekt naarmate je ouder wordt. Spijtig maar helaas. Gelukkig kan ik nog steeds enorm blij zijn met nieuwe muziek, zij het maar enkele ontdekkingen per jaar. Maar echt enorm blij wordt ik van Nathaniel Rateliff. Ik luister tegenwoordig nog amper naar iets anders. De man is geen adonis (hij is even oud als ik begot), dat is waar, maar wat een geweldige plaat heeft die uitgebracht. Zotcontent word ik van die muziek. En dan die blazers. En zijn tattoos zijn ook wel charmant. Enfin. Leuke muziek dus.