Muziek

  • Afghan Whigs @ Trix

    Het voorprogramma hebben we geskipt, rustig gaan eten op een terrasje in Zurenborg en dan nog wat parkeerproblemen en drukte dankzij de Sinksefoor. Maar er was gelukkig nog plek zat in de grote concertzaal van Trix toen we er tegen 20u30 toestuikten. Ik kreeg de wederhelft niet mee naar de derde rij (grrrrr, mannen en te warm hebben) maar ons plekje op de ongeveer achtste rij bood ook wel een uitstekend zicht op het podium.

    Ik heb het hier waarschijnlijk al verschillende keren verteld, maar ik ben al zot van de Whigs sinds mijn vijftiende en ik probeer altijd te gaan kijken als Greg Dulli in een van zijn vele incarnaties of solo in het land is. Intussen vast al een keer of 10. Ik raak het duidelijk niet beu.

    Ook geen enkele reden om het beu te worden aangezien de Whigs de mensheid de laatste tijd verblijd hebben met twee nieuwe platen, waarvan de meest recente pas vorige maand uitkwam. En het zijn platen die er staan, die nog relevant zijn anno 2017. Natuurlijk blijven het The Afghan Whigs, ze gaan geen Daft Punk remix doen en werken niet met Pharrell of whatever. Maar het is nu ook niet zo dat je enkel nog een best off moet verwachten omdat er voor de rest weinig te melden valt. Integendeel, de set bestond voor een groot stuk uit het nieuwere werk en alhoewel er bij een Whigs optreden altijd nummers zijn die je mist, puur omdat ze intussen zoveel klassiekers hebben gemaakt, stond de set als een huis. Ook de zaal reageerde even enthousiast op nieuw als op oud werk. The Afghan Whigs zijn een beetje een religie en we blijven trouw aan opperpriester Dulli.

    Het enige minpuntje voor mij was het geluid. Geen idee of het lag aan de infrastructuur (dan is me dat toch nooit eerder opgevallen in Trix) of aan de mix die avond, maar als de groep luid ging, wat ze vrij veel doen, kreeg je een beetje een doofmakende betonnen geluidsbrij over je heen. Dat maakte de rustpunten met Dulli aan de piano extra mooi, dat wel, maar het blijft spijtig.

    We kregen een amaibele en gedreven Dulli te zien gisterenavond. De set zal strak in elkaar waarbij er vaak bijna naadloos van het ene in het andere nummer werd overgegaan maar af en toe wel een momentje waarin Dulli even met het publiek dolde of sprak. Heel emotioneel bv was het moment waarop hij een nummer opdroeg aan de voor zijn leven vechtende Dave Rosser.

    Foto hieronder is van de setlist in Duitsland eerder deze week, maar naar mijn gevoel stemt die zo goed als helemaal overeen met die van Trix gisteren. Mijn hoogtepunten: Birdland, Debonair, Algiers, zoete versie van Going To Town, het broeierige Somethin Hot en het bloedschone Faded.

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

  • Afghan Whigs komen weer naar België

     

    In mei komt er een nieuwe plaat, op 14 juni spelen ze in Trix en op 15 juni in de AB. En morgen start de voorverkoop van beide concerten. Zeg niet dat je het niet wist...

    En vooral, ik wil erbij zijn!!! Dulli komt zowat elk jaar wel eens spelen in ons land en ik probeer het nooit te missen. Klinkt dat saai?

    afghanwhigs.jpg

  • Muziek!

    Het moet dan toch kloppen dat je minder nieuwe muziek ontdekt naarmate je ouder wordt. Spijtig maar helaas. Gelukkig kan ik nog steeds enorm blij zijn met nieuwe muziek, zij het maar enkele ontdekkingen per jaar. Maar echt enorm blij wordt ik van Nathaniel Rateliff. Ik luister tegenwoordig nog amper naar iets anders. De man is geen adonis (hij is even oud als ik begot), dat is waar, maar wat een geweldige plaat heeft die uitgebracht. Zotcontent word ik van die muziek. En dan die blazers. En zijn tattoos zijn ook wel charmant. Enfin. Leuke muziek dus.


  • Guilty Pleasure: Bazart

    Het is misschien niet zo hipsterachtig of zelfs cultureel correct om toe te geven als thirtysomething, maar ik ben redelijk zot van Bazart. Gisteren hun cd gekocht van iTunes en nu krijg ik het helemaal niet meer uit mijn kop...


  • Sweet Dulli dreams

    Vannacht had ik zo'n geweldige droom. Ik weet niet meer hoe het allemaal precies liep, maar ik zat gezellig met Greg Dulli te keuvelen, het was cosy, het was leuk en hij legde net zijn arm over mijn schouders...

    en toen ging de wekker van de wederhelft en was ik wakker.

    En hoe hard je ook wil terugkeren naar die veelbelovende droom. Dat. Lukt. Dus. Niet.

    Grmbl.

  • An evening with Greg Dulli @Vooruit Gent

    Valentijnsavond vieren in het gezelschap van Greg Dulli, ik vond het een strak plan. Ik heb meer dan een kleine boon voor de man, ondanks het feit zelfs dat hij de 50 vorig jaar gepasseerd is. An Evening with Greg Dulli in Vooruit verkocht vlot uit, maar ik wist met gemak nog kaartjes te bemachtigen voor de derde rij. Helaas was het dus een zittend concert in de mooie theaterzaal van Vooruit. Ik hou niet zo erg van zittende rockconcerten. Mijn aandacht glijdt makkelijk weg, als ik niet kan bewegen zit ik zo niet 'in' het optreden, als je begrijpt wat ik bedoel. Toch had het ergens ook wel iets, om Dulli eens bezig te zien in het statige kader van een theaterzaal. Bovendien zijn zowel ik als de wederhelft al anderhalve week snipverkouden en had vooral hij een staand optreden maar half overleefd...

    Gezien ons laag energiepeil besloten we het voorprogramma over te slaan en gewoon rustig iets te gaan drinken in het café. Goeie keuze volgens mijn collega die het voorprogramma (het Italiaanse Afterhours) wel had gezien. Bovendien bleken de violist en frontman van Afterhours te fungeren als muzikanten bij Dulli's optreden vanavond, dus we kregen ze toch nog te zien. De violist was nog ok, maar ik was zeer weinig onder de indruk van Afterhours Manuel Agnelli en de Spaanse bassist die een vrij ongeïnspireerde en ook wel gewoon weirde indruk maakten op het podium.

    Wel helemaal in topvorm waren Greg Dulli en Dave Rosser. Ik heb Dulli al veel live gezien, ik schat 8 à 10 keer ondertussen; ik ga gewoon elke keer kijken als hij komt spelen. Meermaals werd het een teleurstelling, omdat de man doodziek was, omdat het geluid een ramp was, omdat hij zich weer eens slecht voelde. Maar vaker was het absoluut top en waren het kippenveloptredens.

    We kregen een mix uit het ruime repertoire met stukken Afghan Whigs, Twilight Singers, Gutter Twins, nooit eerder gespeeld werk en nieuw werk. Zoals Dulli's gewoonte is, smokkelde hij er stukjes muziek van andere artiesten tussen en deed er zijn ding mee. De man had er zin in. Ik heb hem al spraakzamer geweten, maar hij leek alleszins van het optreden te genieten. Al denk ik dat hij zich net als zijn publiek meer thuis voelt in een traditioneler rock-setting.

    De setting wisselde vaak, dan eens Dulli en Rosser alleen, dan enkel de bassist erbij, dan piano en viool. Ik vond het wat sneu dat Agnelli vaak de toetsen voor zijn rekening nam maar in de tweede helft van het optreden nam Dulli gelukkig ook al eens zelf plaats achter de toetsen en schoof zijn mooie akoestische gitaar door naar de Italiaan. Ik hou ervan als Dulli achter de piano zijn demonen bezweert.

    Hoogtepunten voor mij waren Martin Eden, Papillon, Teenage Wristband, Step into the light, een zalige versie van klassieker Gentlemen.

  • Brandon Flowers @ Ancienne Belgique

    Zo'n 5 jaar geleden zagen we Brandon Flowers al eens aan het werk in de AB ten tijde van zijn eerste soloplaat. Een nieuwe plaat, een nieuw rondje AB, ik moest niet echt twijfelen en kocht gewoon kaarten. Veel kans dat de soloplaat niet zo geweldig zou zijn maar ik weet dat ik me sowiso wel amuseer. The Killers en de eerste soloplaat zijn zwaar oververtegenwoordigd in mijn playlist. Ik ben altijd vrij obsessief met muziek en heb artiesten die bepaalde episodes in mijn leven kleuren en de afgelopen 10 jaar is Flowers daar altijd bij geweest.

    Twee weken voor het optreden kwam The Desired Effect uit, de nieuwe plaat. Maar snel op iTunes gezocht want ik ga graag een beetje voorbereid naar een concert. Ik had er eigenlijk geen verwachtingen van. Brandon Flowers is een van mijn guilty pleasures. Het hoort niet om dat goed te vinden, je kan er al helemaal niet mee uitpakken, de nummers van de laatste platen gaan niet eeuwig meegaan of lang herinnerd blijven. Maar de eerste twee van The Killers maken dat voor mij allemaal goed dat het gewoon niet echt uitmaakt. Ik kan ontzettend veel verdragen van die mens. Als hij komt, wil ik gaan kijken.

    En dus stonden we in een volle AB tussen een overheersend vrouwelijk publiek toen de man uit Las Vegas op het podium verscheen in een gouden kostuumvest. En er nog goed uitzag ook. De opener zat er helemaal op, Dreams Come True, een van de betere nummers van The Desired Effect. Ik was meteen in de 7e hemel.

    Een goed optreden, is voor mij een optreden waar ik licht extatisch van word en me zo happy voel dat het gevoel nog wekenlang meegaat. Het raakt me in mijn buik, niet in mijn hoofd. Maar na het tweede nummers, het nochtans erg leuke Can't deny my love, was ik al niet meer helemaal mee. Ik kon niet zo goed zien, ik was moe, de mnieuwe nummers zijn nu eenmaal niet allemaal zo straf, ik weet niet wat het was. Het bleef goed en fijn maar ik werd niet meer van mijn sokken geblazen. Wat ik nochtans heel zwanger en daardoor achter in Vorst Nationaal beland wel had gehad bij The Killers twee jaar geleden...

    Toch was het een degelijk optreden. Fijne achtergrondzangeressen, Flowers die in vorm was al mis ik wat begeestering en doorleefdheid en was het toch vooral de entertainer die we te zien kregen. Hoogtepunten waren ondermeer Crossfire, Magdalena en Jenny was a friend of mine in een heel trage en originele versie waardoor de tekst veel meer tot zijn recht kwam.

    Ondertussen was de wederhelft wat met het publiek aan het lachen en mijn held Brandon, shame on him...

    Het was een goed en fijn optreden. Ik ben blij dat ik erbij was. Maar de 4 sterren die in De Morgen werden uitgedeeld vond ik wel lichtelijk overdreven. Daarvoor miste ik wat meer overgave.