UA-104319606-1

Liefde

  • 10 jaar getrouwd

    Ik kan het zelf niet goed geloven, maar vandaag zijn we reeds 10 jaar getrouwd! Tien hele jaren! Wow. Dat is dan blijkbaar een tinnen huwelijk.

    7/7/7 was het, en vandaag is het dus 7/7/17. Zo ging het toen (handig toch zo'n blog).

    Vandaag gaat lichtelijk anders. Niet werken gelukkig, maar een hele dag entertainment en plezier voorzien voor de twee vruchten van dit huwelijk. Drie eigenlijk als Figo ook meetelt.

    Maar wanneer de Wederhelft eindelijk thuis komt van zijn lange dag noeste arbeid gaan we wel samen eten, alhier. Mij aangeraden door een collega en de eerste keer dat we er gaan dus hopelijk is het superlekker. Want tien jaar is toch wel een beetje speciaal, toch!

    Gelukkig heb ik vandaag wel merkelijk minder zenuwen van 10 jaar geleden ;-)

  • I do

    Afgelopen weekend waren we uitgenodigd om het derde en laatste trouwfeest van dit jaar. Drie heel andere feesten maar telkens mooi en helemaal passend bij het koppel in kwestie. En dat vind ik nu eens schoon. De ene keer met een soortement kampvuurritueel in de tuin en een gezellig feest in een tent, de andere keer een korte plechtigheid op het stadhuis zonder veel tralala en dan lekker eten en een leuk feest waarop alle leeftijden vertegenwoordigd waren en een mix aan familie en vrienden en tot slot een niet-religieuze plechtigheid met tekst en muziek, soms lachen, soms aangrijpend gevolgd door een groot feest in een heel mooie locatie (Faculty Club in Leuven) met vooral veel jonge mensen. Telkens helemaal anders dus, maar telkens een schot in de roos, een dag waarin het koppel in kwestie centraal vond en waarbij je in alles het karakteristieke van dat koppel kon voelen.

    Zaterdag werd het dus bij momenten zeer aangrijpend. De bruid heeft 8 jaar geleden haar mama verloren. Veel te vroeg, ze heeft de geboorte van haar twee kleindochters niet mogen meemaken, het huwelijk van haar dochter, zoveel eigenlijk. Op dat gebied heb ik dus geluk gehad, omdat mijn mama die dingen wel nog heeft gehad. Maar ik heb heel, heel hard mijn best moeten doen om niet te huilen. Want had ik toen beginnen wenen, het hadden geen drie discrete tranen geweest maar een emotionele vloedgolf waarvan ik niet weet hoe die in te dijken.
    De bruid vertelde dat er geen dag voorbij is gegaan in die acht jaar waarin ze niet aan haar mama had gedacht. Ik begon me soms al raar te voelen omdat ik er, nu na een half jaar, elke dag aan denk. Maar het slijt dus nooit, zo blijkt. Daar schrok ik toch wel een beetje van. Mooie woorden, over gemis en verdriet. Confronterende woorden. Misschien verwacht ik gewoon te snel, te veel? Misschien is het normaal om er nu nog zo veel mee bezig te zijn.

    In elk geval, het was een aangrijpende plchtigheid en niet enkel door dit aspect, maar ook gewoon omdat alle teksten en stukjes muziek zo mooi waren. Omdat het koppel zo straalde. Omdat ze het zo hard verdienden, deze dag. Het deed me heel hard stilstaan bij mijn eigen leven. Bij het feit dat ik nog te veel energie steek in negatieve dingen, in twijfels en boosheid, in jaloezie, in bezig zijn met wat er niet is. Dat ik nog meer moet genieten van het nu. Van elke dag. Ook al is het soms lastig door onderbroken nachten, lange dagen, stress, treinmiserie, familiale zever, plensbuien zonder paraplu, noem maar op. Kleine ergernissen en groot verdriet. Gemis en verlangen. Elke dag is een cadeau.