UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness - Page 6

  • Lezing Emoties bij kinderen

    Maandagavond kon ik in het kader van de Week van de Opvoeding op de school van de kinderen gratis een superinteressante lezing meepikken. Eva Bronsveld, die met het boek Temperamentvolle Kinderen toch wel een veelgetipte naam is in opvoedingsland, kwam spreken over emoties bij jonge kinderen. 

    Ik had van zodra het kon mijn plekje gereserveerd via Gentinfo en maar goed ook, want de lezing was volzet. Een hele refter vol voornamelijk mama's kwam luisteren naar dit erg interactieve verhaal. Ik was wat aan de late kant en belandde op de laatste rijen op een krukje, auch mijn rug. Maar desondanks en ondanks het late uur en de voorafgaande vermoeiende werkdag en treinrit naar huis, was het toch geen uitdaging om me twee uur op het verhaal te focussen. Bronsveld is niet alleen een heel goede en aangename spreker, haar betoog sprak me ook enorm aan. Ik kan haar boek dan ook enorm aanraden.

    Ik denk en hoop dat er in de zaal toch ook heel wat mensen een nieuw perspectief toegereikt hebben gekregen, al hoorde ik hier en daar nog wel eens een smalende reactie of kritische vraag van mensen die een meer klassieke visie zijn toegedaan. Ik heb in elk geval (en met mij een boel mensen) druk genoteerd en voel me met tal van tips toch wel geïnspireerd en gesterkt om hier verder mee aan de slag te blijven gaan.

  • Moederdagweekend

    Met dank aan de juffen van Zoon begon moederdag al vrijdag om 17u. Alle kindjes en hun mama werden dan op school verwacht voor een verrassingsverwenmoment. Ik had echt geen flauw idee wat er stond te gebeuren, Zoon kon tot die middag bijna alle geheimen bewaren.

    De kindjes en juffen hadden er echt zwaar hun werk van gemaakt. Het begon met een soort stoelendans, dat doen alle kleuters in de klas blijkbaar graag en zo werden we in 4 groepjes ingedeeld. We moesten dan telkens van de ene activiteit naar de andere doorschuiven. 

    We begonnen bij de stagiair in de turnzaal, alwaar we samen met onze kleuter een heus hindernissenparcours heb afgelegd. En ik voor het eerst in meer dan 25 jaar nog eens op een sportraam hing. Met een kort rokje aan. En op een springbal stuiterde en een parcours aflegde op een kleuterstep. Alle mama's zaten na 1 ronde al uitgeteld weer op de bank.

    We schoven door en kwamen in een yoga sessie terecht. Gedempte lichtjes en aangepaste muziek en dan allerlei oefeningetjes doen samen met Zoon. Het was allebei ons ding niet echt, maar we hebben er toch wel erg van genoten. Van daar ging het dan naar de klas alwaar we gezelschapsspelletjes mochten spelen en dan ging het eindelijk naar Zoons favoriete activiteit, waarover hij nog altijd het stilzwijgen behield, een wellness bij de andere juf. Hij heeft mijn armen en handen ingesmeerd met bodylotion, mijn nagels gelakt, een korte rugmassage gegeven en een voetbadje. Echt geweldig. 

    Daarna kregen we dan allemaal een drankje en een arsenaal aan hapjes dat op minder dan 5 minuten vakkundig kaalgevreten was door een klas sprinkhanen, excuseer, kleuters. 

    Ik was nadien helemaal emo. Moe ook wel, want het was een zeer drukke dag geweest (ook al 2 uur mee gaan zwemmen met Zoons klas, naar de bib, hond gewandeld, opgeruimd,...) en we waren pas tegen 20u thuis. Maar emotioneel ook, omdat het zo'n deugd had gedaan al die speciale één-op-één aandacht en activiteiten onder ons tweetjes. Zo eens echt verwend worden. Samen. De liefde van dat ventje voelen. De inspanningen van al die kindjes en juffen.

    Zaterdag kreeg ik dan een roosje dat Zoon had gekregen in de supermarkt en taart die de Dochter had uitgekozen. 's Middags ging ik even lunchen met een vriendin en daarna nog eens fietsen met de kindjes. Dochter is eindelijk vertrokken met de loopfiets!

    Zondag mocht ik uitslapen en werd ik dan gewekt door Dochter die haar moederdagliedje kwam zingen en haar cadeau kwam afgeven. Liedje en cadeautje van Zoon had ik op het verwenmoment op school al gekregen. Dan tijd voor een rustig ontbijtje. En kreeg ik van de wederhelft en van Zoon 4 tasjes van Helen B. Ik had op Facebook gezien dat er een limited edition was in samenwerking met Pol Cosmo en die wou ik doodgraag, dus had ik een onsubtiele tip gegeven. Maar mijn mannen kwamen niet met 1, maar met 4 tasjes. Ik natuurlijk zotcontent. Ik hou echt van die mooie kleine spulletjes.

     

    IMG_4756.JPG

    In de namiddag gingen we langs bij Madam Bakster maar het zat daar helaas helemaal vol. Peaberry was helaas ook al niet open. Dan maar een ijsje op de picnicbanken van het Maaseikplein. 's Avonds gingen we iets gaan eten, maar omdat we bijna naar Italië vertrekken was een snelle pizza minder een optie en Zoon heeft ons half dood gezeurd dat hij frietjes wou en dus trokken we voor het eerst in veel te lange tijd nog eens naar De Frietketel. Alwaar Zoon de veggie stoofvleessaus enorm kon smaken en zelfs Dochter een paar frietjes mee at terwijl ze de andere gasten entertainde door rond te rijden met haar poppenbuggy. Het was geen chique diner, maar ik heb er verdorie van genoten.

    En zo kwam het dat ik dit jaar dus een moederweekend kreeg van mijn huisgenoten. Echt wel magisch. Vooral dat moment op school. Wetende dat hij volgend jaar naar de lagere school gaat en dan anders weer zo anders zal worden. Maar op dit moment heb ik nog twee kleuters die letterlijk al eens vechten om op mijn schoot te kunnen kruipen en besef ik dat ik moet proberen elk moment te koesteren.

    IMG_4758.JPG

  • Gelukkige verjaardag Figo

    figo.jpgVandaag 11 jaar geleden adopteerden we Figo, onze galgo reu. Als gezelschap voor Luca, die we een half jaar eerder mochten verwelkomen en intussen helaas al bijna anderhalf jaar gestorven is. En dus vieren we vandaag Figo zijn 13e verjaardag. 

    Daarbij overheerst vooral het gevoel van dankbaarheid dat hij nog bij ons is. De laatste twee jaar en dan vooral het afgelopen jaar is hij echt heel oud geworden. Slecht ter been, kwaaltjes, nierproblemen, noem maar op. Echt een oud ventje met alle bijhorende verhalen. Maar hij is er nog en daar ben ik ontzettend blij mee.

    Misschien is dit wel de laatste verjaardag die we mogen vieren met hen. Dat soort gedachten hoort er nu helaas ook wel bij. 13 jaar is best oud voor een grote hond. Ik denk nu eerder in termen van maanden dan van jaren. Maar toch hoop ik ook wel dat hij nog een tijd bij ons mag zijn. Mijn eerste hond is 15 geworden, die erop 13 dacht ik, Luca 12, ik ben dus wel wat verwend op dat vlak.

    Sinds deze week zijn we gestart met pijnstilling. Ik had nieuwe medicatie voor de nieren nodig en de dierenarts vroeg aan de telefoon hoe het met Figo ging. Het grootste probleem tegenwoordig is dat hij door zijn poten zakt. Ik heb eigenlijk niet de indruk dat hij veel pijn heeft, maar om dat echt te kunnen uitsluiten ga ik hem nu enkele weken tweemaal daags een pijnstiller geven en dan proberen uitmaken of hij zich daar beter door voelt. Want voor zijn nieren is dat natuurlijk niet goed. Maar ik wil toch ook zeker zijn dat hij comfortabel is. En soms weet ik dat niet zo goed.

    Maar ruk de vleespastei maar aan want mijn knuffel, mijn schaduw, mijn trouwe metgezel is jarig vandaag. 

     

  • Strooien hoedje

    Vanmorgen loop ik met de dochter op de arm van de klas van Zoon naar haar klas. Achter ons loopt een man de school uit. Waarop Dochterlief die goed bestudeert en dan tegen hem verkondigde 'Dat is een circushoed'. Waarop die mens uiteraard niet bijkwam van het lachen. We zijn de ochtend letterlijk zonnig begonnen.

    Daarna ging ze aan haar juf tonen dat ze korte armen en benen heeft. Al bedoelde ze dus eigenlijk korte mouwen en blote benen. Maar dat had de juf wel door.

  • Get out

    Afgelopen weekend was er een van zelfverwennerij. Vrijdagochtend gaan ontbijten met een vriendin en daarna veel te veel nieuwe kleren gekocht in de Brooklyn; een blauw kleedje, een zwierig rokje, een gecentreerd jeansvestje en wat losse truitjes, ik kon niet weerstaan. 's Avonds zoals altijd tegenwoordig Mad Men gekeken. Topreeks.

    Zaterdag eerst gaan zwemmen met de kindjes, 's namiddags eens de stad in en 's avonds kwam onze babysit. We vonden een vrij tafeltje op het terras van de Ellis Burger. Gelijk of iets na ons kwamen nog twee of drie koppels toe. Die kregen meteen alle aandacht van het talrijk aanwezige personeel en wij waren precies onzichtbaar. Na een tijdje werden we dan toch gevonden en bleek de wachttijd die avond op te lopen tot minstens een half uur. Slik. De jongen die zich over onze tafel ontfermde kwam op een bepaald moment zelfs melden dat hij niet kon garanderen dat we de film van 20u zouden halen. Toen begon ik me wel wat zenuwachtig te maken, zeker omdat zijn collega's ons de eerste 10 minuten hadden genegeerd. Gelukkig was de cinema maar enkele meters verder. En uiteindelijk kregen we ons eten om half 8 en hadden we nog tijd genoeg om er met smaak en rustig van te eten. Want mijn sunny carrot burger was echt verschrikkelijk lekker moet ik zeggen. Ellis blijft voor mij toch de top van de Gentse gourmet burger zaken.

    We twijfelden qua film tussen Get Out en The Lost City Of Z maar aangezien die laatste al om 19u45 begon en de file aan de kassa van de Sphinx totaal niet vooruit ging (tijdens het eten waren we ook al 2 keer om kaartjes proberen gaan maar dat was dus niet gelukt wegens te laat open en te traag), hadden de omstandigheden voor ons beslist en werd het dus Get Out om 20u.

    En daar kregen we gelukkig geen spijt van. Als je zin hebt in een ongemeen spannende thriller en eens omver geblazen wil worden, dan kan ik je deze film aanraden. De inhoud is beknopt en hoe minder je op voorhand over de film weet, hoe beter het is. Een blank-zwart koppel gaat voor het eerst op bezoek bij de blanke familie van het meisje. Er is iets raar aan de hand met die familie, ze lijken heel erg pro zwarte schoonzoon maar toch klopt er iets niet.

    Het is de eerste film van acteur/regisseur Jordan Peele en echt, ik vond alles eraan super, de sfeer zat van de eerste seconde goed.

    Nadien gingen we nog iets drinken in het Sphinx Café. Ik wist niet goed wat en nam maar de cocktail van de dag, de mij onbekende Negroni. Dat bleek ook al een schot in de roos. Wat een superlekker drankje. Volgens sommigen de opvolger van de gin tonic. Ongewoon straf spul, een tikje bitter maar oh zo lekker. Het is een mix van gin, vermouth en campari en werd in het begin van de 20e eeuw uitgevonden in Firenze. 


  • Het communieseizoen oftewel atheïsme en kleuters

    Afgelopen zondag waren we uitgenodigd op het communiefeest van een nichtje. Dat zorgde voor heel wat vragen bij Zoon. Eerst dacht hij dat het om een verjaardagsfeest ging. Waarop we hem dus duidelijk moesten maken dat het een ander soort feest was. Waarop - uiteraard- de vraag kwam wat dat dan is, een communie. En we meteen heel wat topics hebben aangesneden op kleutermaat.

    Zoals het feit dat verschillende mensen verschillende religies hebben en anderen helemaal geen. En dat er kerken zijn met missen en pastoors en mensen die ter communie gaan. En dat volgend jaar in het eerste leerjaar de klas in groepjes gesplitst zal worden met elk een aparte juf als het om godsdiensten gaat. En dat sommige kindjes dan hun communie gaan doen maar anderen niet. En dat er ook een lentefeest is. Maar dat het eigenlijk gewoon gaat om het vieren van het feit dat je groot wordt. En dat je dat op veel verschillende manieren kan doen. En dat er bij ons geen sprake gaat zijn van een communie of communiefeest.

    Best wel moeilijk om zo'n dingen aan te kaarten met een vijfjarige met ontzettend veel vragen. Maar het is wel iets dat af en toe de kop opsteekt. Bv als we naar huis wandelen langs de St Baafs kathedraal en hij wil weten wie er daar woont en wat er daar dan gebeurt. En wat het verschil is tussen de klokken van het belfort en de klokken van de kathedraal. 

    Maar het is wel iets waar we een uitgesproken mening over hebben en dat we dus van jongs af aankaarten.

  • Vermoeide hersenspinsels

    Oh boy ik ben zo zo moe. Ik mag vandaag gelukkig thuiswerken, met een warme vest van de wederhelft over mijn kleedje omdat het zo koud is op de gelijkvloerse verdieping van ons huis en met mijn haar in 1 grote knoop in een staart omdat ik nog geen tijd gehad om er een borstel door te halen. Dadelijk moet de hond dringend gewandeld en vanaf twintig voor vier krijg ik gezelschap van mijn twee uitgehongerde kleuters dus het is stevig doorwerken nu er iet of wat rust is. Buiten de hond dus die me om het kwartier eens aanstaart met de vraag in zijn ogen wanneer het nu eindelijk wandeltijd is.

    Ik heb al een blik cola en een tas koffie achter de kiezen en nog blijft het lastig om mijn hoofd wat helder te krijgen. We hadden een feestje in de familie gisterenavond dat tegen alle afspraken in toch uitgelopen is, maar het is nu niet dat ik extra laat in bed lag (de kinderen wel natuurlijk). En het was een onvoorstelbaar drukke dag gisteren. Ken je dat, zo'n dag waarop je je eigenlijk in drie zou moeten delen om je werk gedaan te krijgen en er amper tijd is voor een boterham over de middag? Maar wel een interessante en boeiende en uitdagende dag die ook maakt dat je 's avonds de deur van het kantoor met een big smile achter je toetrekt. Zo'n dingen geven me meestal ook wel de energie die ik nodig heb om te blijven doorgaan. Maar vandaag voel ik de energie toch even niet vrees ik, ondanks het vele dringende werk dat tegen dinsdag en woensdag in orde moet zijn.

    Ik denk dat ik nood heb aan lenteweer en vakantie. Gelukkig lijken ze er allebei ook wel aan te komen. Over minder dan een maand zitten we in Italie voor een week. En daarna komen The Afghan Whigs. En Werchter. Er is de mama-verwennamiddag in de klas van Zoon waarvoor ik vanmorgen een uitnodiging kreeg. En dan moet ik kiezen tussen een tweedaags seminarie in Sofia of met de dochter en haar klas mee naar de kinderboerderij. Ik denk dat ik voor dat laatste kies. Sofia moet maar wachten tot de kinderen wat ouder zijn.