Josies Diary-my stream of consciousness - Page 4

  • Eerlijk

    Mijn kinderen zijn soms echt kleine clowntjes.

    De jongste schoonbroer heeft (eindelijk) een vriendin. Meisje komt binnen. Dochter komt naar mij gelopen en roept luid 'Oh nee, een monster'. Zo erg was het nu ook weer niet ;-)

    Daarna aan tafel staart ze de vriendin in kwestie de hele tijd aan maar weigert er iets tegen te zeggen. Wat later op het toilet vraag ik haar wat ze vindt van de nieuwe mevrouw. Haar laconieke antwoord: "Is dikke mevrouw". Gelukkig heeft ze dat niet meer herhaald en plein public...

  • Vorming geven met je hoofd vol snot

    Ziek worden komt nooit gelegen, maar nu heb ik toch wel heel erg gevloekt. De kinderen en wederhelft belagen me al sinds de kerstvakantie met het ene virus na het andere. En mijn immuniteitssysteem laat me net in de steek als ik vorming moet geven aan een groep hulpverleners. Uiteraard. En niet zomaar een standaardiets dat we elk jaar doen, maar een nieuwe vorming die we voor het allereerst aanbieden en dus ook nog helemaal conceptueel uitgedacht en vormgegeven moest worden. Dan begint ik te snotteren en te hoesten gelijk gek en zit mijn kop vol watten. Natuurlijk.

    Maar kom, het is goed verlopen. We moesten de namiddag vullen met inspiratie uit de praktijk en een kleine workshop rond onlinehulp terwijl de deelnemers in de voormiddag al wat theorie achter de kiezen hadden gekregen. We zijn al sinds 2004 bezig met die materie en weten dus wel een en ander te vertellen aan de mensen, dat was het probleem niet. Maar ik ben geen geboren spreken en het was toch wel heel spannend.

    En uiteraard liet de technologie ons in de steek toen de deelnemers met elkaar mochten chatten. Maar kom. Iedereen kon er precies nog mee lachen. En ook dat is realiteit bij onlinehulp. Het draait al eens stevig in de soep. Dat hebben ze dan meteen al eens kunnen ervaren, zullen we maar denken.

    Ik was bang dat mijn hoofd te vol snot ging zitten om tijdens de vorming wat ad rem te kunnen reageren op de vragen uit de groep, ik moest vooral de bespreking in goede banen leiden en dat kan je niet echt voorbereiden. Maar mijn baas nam gelukkig veel op zich en zo lukte het allemaal prima. En ik vond het eigenlijk heel leuk om te doen.

  • Lenteweekend met nieuw leven op de boerderij

    Het eerste lenteweekend van het jaar. Dan kriebelt het om veel naar buiten te gaan. En dat is ook wel gelukt. Ondanks mijn verkoudheid/keelpijn/algemeen-lamentabele-toestand.

    Op vrijdag gingen we recht van de school naar de Zuid voor pasfoto's van de kinderen en de aanvraag van een kids ID. Die van Zoon was alweer 2 jaar vervallen, maar dat gaf niet want hij had nog een reispas. Maar die is inmiddels ook bijna vervallen. Mijn twee kleuters leken in niks meer op hun evenbeelden op de oude kids ID moet ik zeggen. De loketten sloten om 16u, maar we kregen alles mooi voor die tijd in orde. Op weg naar huis viel de Dochter in een diepe slaap in de buggy, dat schaap is ook nog een beetje ziek.

    's Avonds gingen we eten bij Bodo, maar daar wil ik later nog eens een aparte post aan weiden.

    Zaterdag startte vroeg met de zwemles en de wekelijkse verplichtingen in de supermarkt. Na de middag gingen Zoon en ik de gloednieuwe Krook verkennen (er waren balonnen en hij mocht het lintje doorknippen aan de ingang, een topper). Nadien genoten we stiekem van ons allereerste ijsje van bij Nonno van deze lente. 's Avonds ging ik nog iets drinken met een vriendin maar eigenlijk had ik dat gezien mijn keelgepijnigde toestand beter niet gedaan. Al deed de verse gemberthee van bij Spinx wel deugd.

    Zondag trokken we naar de jaarlijkse lammetjesdag van Bioboerderij De Zwaluw in Lovendegem. Vooral Zoon was volledig in de ban van de lammetjes, konijntjes, geitjes,... De Dochter wisselde af tussen dieren gaan knuffelen en zeuren omdat ze niet op de glijbaan van de boerderijkinderen mocht. En warme chocomelk drinken die er gratis te krijgen was. Iets minder boerderij-genen dan haar broer, zoveel is duidelijk. Zoon kon er echt niet genoeg van krijgen en was triest toen we naar huis vertrokken. Al moet ik bekennen dat ik zelf ook wel de rest van de dag had kunnen blijven kijken naar de koe en haar kalfje dat we live hebben geboren zien worden. Dat laat toch wel indrukken na. Ik heb zelf twee kinderen op de wereld gezet, maar een dier had ik nog nooit in het echt geboren zien worden...

    kalfjesdag2017-2.jpg

     

  • Verwaarloosde kindjes

    Dinsdag verjaart de wederhelft en dat gaan we vanavond al vieren. We gaan Bodo eens uittesten. Goede dingen van gelezen dus ik ben erg benieuwd. Ook wel zin in een uitje, natuurlijk (en dan bedoel ik wel degelijk een uitstapje en niet een ajuin).

    Hopelijk kan onze eerstgeborene dat wat verteren, dat we weg zijn. Want ik prijk op de muur in de gangen van zijn school. Ze mochten een tekening maken met het leukste en het minst leuke van de afgelopen vakantie. Het leukst was het verjaardagsfeestje voor opa. Het minst leuke was dat mama 2 dagen na elkaar op restaurant was geweest en dat hij dan alleen thuis was gebleven. Hm. Slechtste moeder ooit. Vorige vrijdag ben ik samen met een vriendin met de kindjes gaan zwemmen de hele namiddag in de Rozebroeken en daarna ben ik met die vriendin alleen nog twee uurtjes iets gaan eten 's avonds terwijl de wederhelft bij de kindjes bleef. En toevallig ben ik de dag nadien een hele dag naar Leuven geweest naar een andere vriendin, maar ik ben wel eerst met meneer gaan fietsen en 's avonds heb ik hem in bed gelegd en zijn verhaaltje verteld. En hun papa was de hele dag bij hen en ze hebben gespeeld en geknutseld en ijsjes gegeten... Zwaar verwaarloosd dus...

  • Afghan Whigs komen weer naar België

     

    In mei komt er een nieuwe plaat, op 14 juni spelen ze in Trix en op 15 juni in de AB. En morgen start de voorverkoop van beide concerten. Zeg niet dat je het niet wist...

    En vooral, ik wil erbij zijn!!! Dulli komt zowat elk jaar wel eens spelen in ons land en ik probeer het nooit te missen. Klinkt dat saai?

    afghanwhigs.jpg

  • Hou vol, oude knookjes

    Het ging de laatste maanden weer een stuk beter met onze hoogbejaarde galgo Figo. Sinds de herfst zit er weer leven in het beest. Je kan er weer probleemloos een klein uur mee gaan stappen zonder dat hij niet meer vooruit raakt of door zijn poten valt. Hij eet weer relatief goed. Hij voelt zich duidelijk ook goed. Zelfs onze buurman, die hem op maandag en dinsdag uitlaat, had het opgemerkt. Hij voelt zich soms weer een jonge hond en is zelfs moeilijk bij te houden bij momenten.

    Het enige probleem was dat hij minder en minder comfort leek te vinden in zijn manden en op zijn kussens. Die zakken te diep in als hij erop stapt en dat zorgt voor problemen, zijn wankele poten bieden hem te weinig houvast op die kussens en hij vindt er blijkbaar nog moeilijk een goed ligplekje op. Dus trakteerden we de oude knoken op een orthopedisch kussen. Een schot in de roos. Hij kan er makkelijk in dankzij de verlaagde ingang, het is stevig waardoor hij er makkelijk op kan staan en toch is het dik en zacht.

    nieuw bed Figo.jpg

    Het weegt dan ook zwaar om vast te stellen dat het sinds het weekend weer slechter met hem gaat. Zondag stond hij gewoon naast ons terwijl wij aan tafel zaten, toen zijn achterste poten gewoon onder hem uit schoven en hij op de grond lag. Hij leek er zelf niet eens erg in te hebben, want elke keer als we hem recht zetten viel hij gewoon weer op de grond. Sindsdien gaat het wandelen ook weer een pak trager en draaien zijn achterpoten soms weer gewoon omver als hij stapt, al lukt het wandelen wel nog. Vanmorgen zijn we toch nog een half uur op stap geweest. Maar de flukse, montere stap is weer veel meer een onhandig geschuifel geworden. En sinds het weekend heeft het beest ook nog eens last van serieuze diarree. Geen idee wat dat nu weer betekent. Hopelijk is het gewoon een virus en staat het los van zijn nierproblemen of andere erge dingen.

    Komaan Figo, het ging net zo goed. Ik draag hem met veel plezier de trappen op en af omdat hij dat zelf niet meer kan, doe zalf in zijn oogjes die almaar gaan slijmen, geef hem elke dag zijn 4 pillen en poets elke dag (of toch bijna zijn tanden), 1 keer per week zijn oren. Dat vraagt tijd en energie maar dat doe ik met veel plezier. Oud worden hoort bij het leven. Ook voor een hond. Je laat die niet 'inslapen' gewoon omdat het wat meer werk wordt. De liefde die je krijgt, vermindert toch niet? Ik geniet zo van die rustige momenten, wanneer de wederhelft en de kinderen van huis zijn en Figo geniet van de rust en dicht bij mij kruipt in de zetel of in bed. Mijn trouwe schaduw. Mijn trouwste vriend. Hou het nog een beetje vol.

  • Rozebroeken uitgetest

    Ik snap eigenlijk niet goed waarom we er nooit eerder naartoe waren geweest, gezien het er reeds 5 jaar is, maar afgelopen vrijdag hebben ik, een vriendin en de kinderen eindelijk subtropisch zwembad Rozebroeken uitgetest. En ik moet zeggen, dat smaakt absoluut naar meer.

    Van wat ik al had gehoord, is het er altijd verschrikkelijk druk. Ik wou daarom zo vroeg mogelijk op de dag gaan. Maar die vriendin kon er pas tegen de middag zijn. Maar we hadden teveel zin in een uitstapje om het te schrappen en wat doet een mens anders met twee kleuters in de vakantie als het regent, en dus gingen we op stap.

    We hadden in elk geval veel geluk met de bus, die stopt op 10 meter van onze deur, was vrij stipt en bracht ons op amper 10 minuten tot bijna voor de deur van het zwembad. Met de bus gaan, is op dit moment sowieso punten scoren met de kinderen. Eens binnen kwamen we echter terecht in een lange file voor de kassa's. Dat beloofde weinig goeds. Tien minuten later en 26.5 euro amper (en dan zwemt de kleinste nog gratis!) konden we naar de kleedkamers.

    De kleedkamers waren op dat punt (13u) al nat en aan de vuile kant. Het was ook even zoeken naar een locker maar uiteindelijk verliep dat deel ook wel vlot. En dan eindelijk het zwembad verkennen.

    Het baby en peuterbadje is leuk. De oudste vond het wat saai, maar de kleinste vond het geweldig. Heerlijk warm water en veel speeltuigen. In het midden loopt wel een soort muurtje waardoor ik mijn kinderen nooit lang in de gaten kon houden en altijd weer op zoek moest naar die twee gladde alen. Het niveauverschil in het badje deed zowel de dochter als mij al eens struikelen. Maar eigenlijk was dit het mooiste peuterbadje by far dat ik al heb gezien.

    Zoon wou echter in de wildwaterbaan. Er waren twee exemplaren en we kozen uiteraard voor de meest rustige. Die was ideaal om met kleine kindjes te doen. Ik had helaas maar 1 paar 'bandjes' gevonden en die waren voor de kleinste, dus kon Zoon er niet alleen door en hielden de vriendin en ik elk 1 kind goed vast. Ook al zeurden ze allebei om het alleen te mogen doen, de hele tijd. Ik ben de tel een beetje verloren, maar vermoed dat we die wildwaterbaan zeker 30 keer hebben gedaan. 

    Na een tijdje keerde de Dochter terug naar het peuterbad en het vrij kleine golfslagbad, dat door zijn beperkte omvang heel snel overvol zit. Zoon bleef eindeloos in de wildwaterbaan.

    We gingen nog eens snel in het wellnessdeel kijken, maar dat vonden de kindjes 'veel te saai'... Wij vonden het anders wel leuk. Maar ook daar zeer, zeer druk.

    Na 2 uurtjes kreeg de kleinste honger en begonnen we dus maar stilaan aan de terugtocht.

    Ons oordeel: veel te druk, maar dat wisten we op voorhand. De kleedkotjes kunnen een pak properder. Maar voor de rest? Geweldig zwembad, het leukste dat ik al heb gedaan.