UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness - Page 4

  • Roots

    Onze huwelijksverjaardag vierden we in Roots, een klein restaurantje in het Patershol. Het is er niet makkelijk om aan een reservatie te raken, zeker niet op een vrijdag, maar enkele maanden geleden had ik er dan op tijd aan gedacht en de eerste beschikbare vrijdag was net 7/7, ideaal dus.

    Het is een formule waarbij je niet kan kiezen wat je eet, de chef bepaalt. Wel staan ze zeer open voor aanpassingen. Ik had bij reservatie doorgegeven dat ik volledig vegetarisch eet en dat was geen enkel probleem. En toen de wederhelft aangaf niet zo dol te zijn op mosselen, vervingen ze zonder morren in het voorgerechtje de mossel door een stukje vis. 

    Voor 49€ krijg je vier gangen en enkele hapjes. Het was heel, héél lekker. Veel verse groentjes. Luchtig. Seizoensgebonden en lokaal. Modern. Gezellig. Zeker nu we konden buiten zitten in de kleine binnenkoer, onder vrolijke lichtjes en naast een vogelhuisje. Met een to die for dessert met een mini stukje cheesecake en basilicumijs. Absolute aanrader!

    IMG_4954.JPG

    IMG_4956.JPG

    IMG_4958.JPG

  • Gentse Feesten met kindjes, onze tips

    Als je op 100 meter van de Gentse Feestenzone woont, kan het niet anders dan dat je Gentse Feesten-kinderen krijgt. Ze gaan al mee op stap van toen ze een half jaar oud waren (ik herinner me nog dat ik onze Kind en Gezin verpleegster tegenkwam, Zoon in de draagdoek, cocktail in de hand, en eigenlijk drink ik bijna nooit). Je kan ook niet anders. Als je woont waar wij wonen, heb je in feite maar twee opties: ofwel zorg je dat je de stad uit bent, ofwel ga je feesten. Gewoon elke ochtend opstaan en gaan werken nadat je tot 4u bent wakker gehouden door feestende medemensen is echt niet cool. Vroeger gingen we dus zelf 10 dagen de hort op. Met babies/peuters/kleuters is dat allemaal net iets minder evident (zeker omdat je ook geen babysit te pakken krijgt in Gent in deze periode) en sinds enkele jaren doen we dus een combinatie. De weekends doen we de Feesten, in de tussenliggende week vluchten we naar zee. Naargelang de kinderen ouder worden en meer kunnen meedoen en ikzelf ook weer meer zin heb om uit te gaan, merk ik wel dat de feestweekends stilaan langer worden en de tussenliggende periode korter.

    Maar die Feesten dus en vooral onze tips als insiders.

    Mijn voornaamste tip is het geweldige Miramiro. Het verbaast me echt hoe dit door andere Gentenaars met kleine kinderen zo weinig wordt aangehaald. Dit is een beetje ons hart van de Feesten. In het festivaldorp is er eigenlijk doorlopend vanalles te beleven voor alle leeftijden. En nu en dan zijn er grandioze voorstellingen te zien. Sommige betalend, maar heel veel is gewoon gratis. Zorg wel dat je op tijd bent, want waar dit vroeger een goed bewaard geheim was en je altijd nog een zitplekje kon veroveren, kan het hier nu erg druk zijn. Ook als mens zonder kinderen is dit trouwens top, we gaan al zo lang ik in Gent woon. Dit jaar gaan we voor het eerst ook eens naar de voorstelling in de grote circustent (betalend) met acrobaten, ik ben benieuwd. Maar echt, dit kan je niet missen.

    Ook altijd gezellig is een boottochtje. We deden al de piratentocht, het verhaal van ridder vince met Alina Pralina en dit jaar gaan we ons misschien eens aan de Vikingtocht wagen.

    Iets wat we zelf maar laat hebben ontdekt, is Gentopia. Oftwel zet de Zuid vol gratis springkastelen en ander kindervertier. Heel plezant voor de kleintjes. Ze zijn er gerust enkele uurtjes zoet en zijn dan nadien misschien rustig genoeg om mee te gaan kijken naar iets wat ik graag wil zien ;-) Feesten is ook compromissen sluiten, toch.

    Tijdens de Feesten pikken we ook altijd een theaterstuk van 4Hoog mee in de Minnemeers, dit jaar spelen ze Hut voor de kleintjes.

    En natuurlijk stappen we ook gewoon veel rond en kijken naar de straatartiesten en de fanfares en de grappige winkeltjes en eten ijsjes en pannenkoeken en zien veel zotte en zatte mensen in diverse graden van ontbinding/kleding.

    Maar als je aan Zoon vraagt wat het beste is aan de Gentse Feesten, dan troont hij je zonder tegenspreken mee naar de kermis op de Vrijdagmarkt. Draaimolens en eendjes vissen en dan met de zelfgewonnen plastic trompet door de Feestenzone trekken en overal applaus oogsten, daar is hij helemaal voor te vinden.

  • En toen wou hij niet meer stappen

    Toen we vrijdag lekker gingen eten voor ons tienjarig jubuleum, kon ik er helaas niet voor de volle 10% van genieten. Reden was onze oude hond. Toen ik die middag terugkwam met de kinderen van de speeltuin, kon hij ineens niet meer stappen. Eerst had ik het niet echt door, hij is zo vaak stram. Maar tegen de avond bleek dat hij letterlijk niet meer op zijn poten kon staan. Hij leek niet zwaar af te zien, maar hij at ook niet meer. Niet kunnen staan en niet willen eten zijn toch geen al te beste signalen vrees ik. We zijn wel gaan eten, ik had de reservatie maanden eerder al gemaakt en de hond leek dus niet echt af te zien, maar we zaten daar dan toch met een zwaar hart die avond.

    's Avonds laat kon hij alweer staan, maar nog steeds niet stappen. Ik moest hem buiten dragen alwaar hij dan ter plekke voor onze voordeur stond te plassen en dan heb ik hem zijn bed ingedragen. En voor de zekerheid toch maar een pijnstiller gegeven, je weet maar nooit. Verder konden we enkel afwachten.

    Zaterdagochtend nog niet veel verbetering. In de supermarkt hebben we kipfilets gekocht om hem toch wat te doen eten. En daar heeft hij die middag dan wel van gegeten. Tegen zaterdagavond kon hij al zelfstandig de 5 meter stappen naar de dichtsbijzijnde boom, maar van wandelen wou hij niet weten.

    Zondagochtend raakten we al tot het einde van de straat, aan de grasjes waar hij altijd zijn plasjes gaat doen. En had hij ook al een aantal van die kippenfilets opgegeten samen met wat tafelresten. En dinsdagochtend kon ik weer een klein wandelingetje doen. Hij lijkt er dus weer doorgekomen voorlopig. We tasten nog altijd in het duister over wat er nu precies gebeurd is. Het voornaamste is dat hij weer rondloopt en eet. Maar het was toch (veel te) spannend.

  • 14 jaar aan het bloggen

    Geloof het of niet, maar deze blog bestaat vandaag op de kop 14 jaar! VEERTIEN !!! 

    14 jaar.jpg

  • 10 jaar getrouwd

    Ik kan het zelf niet goed geloven, maar vandaag zijn we reeds 10 jaar getrouwd! Tien hele jaren! Wow. Dat is dan blijkbaar een tinnen huwelijk.

    7/7/7 was het, en vandaag is het dus 7/7/17. Zo ging het toen (handig toch zo'n blog).

    Vandaag gaat lichtelijk anders. Niet werken gelukkig, maar een hele dag entertainment en plezier voorzien voor de twee vruchten van dit huwelijk. Drie eigenlijk als Figo ook meetelt.

    Maar wanneer de Wederhelft eindelijk thuis komt van zijn lange dag noeste arbeid gaan we wel samen eten, alhier. Mij aangeraden door een collega en de eerste keer dat we er gaan dus hopelijk is het superlekker. Want tien jaar is toch wel een beetje speciaal, toch!

    Gelukkig heb ik vandaag wel merkelijk minder zenuwen van 10 jaar geleden ;-)

  • De Efteling

    efteling.jpgZondag trokken we met ons gezin naar De Efteling. Ik weet niet of ik er zelf ooit al geweest ben, misschien eens met mijn oudere broer, maar ik herinner me er in elk geval niks van, dus voor mij was het allemaal een grote ontdekking.

    We zijn er een hele dag geweest en iedereen heeft zich echt kostelijk geamuseerd. We hadden geen plan gekregen bij de inkom dus in het begin wisten we niet goed naar waar (en de app wou niet aanslaan in het begin) maar toen vond de immer behulpzame Dochter ergens een plan en konden we er tegenaan gaan. 

    We wilden meteen naar Symbolica maar bij opening liep de wachtrij al op tot een uur dus dat plan bliezen we meteen weer af. We besloten rustig aan te starten met De Pagode, waarna de kindjes ondanks het feit dat het regende en er werkelijk niemand anders aan die attractie stond, toch koste wat kost in de zelfvarende kleine bootjes wilden en de eendjes voeren met hun lunch. Ze wilden overigens ook overal 2 keer in. Daarna hebben we 2 geweldige tochtjes gedaan in de Piraña 'wildwater'bootjes waar het amper 5 minuutjes aanschuiven was. Ik denk dat we dit allevier een van de toppers vonden.

    Ook heel mooi waren de Fata Morgana en de Droomvlucht, alhoewel de Fata Morgana soms wel te akelig en duister was voor de Dochter, die had duidelijk een voorkeur voor de poezelige elfjeswereld van Droomvlucht. We waagden ons ook aan de misselijkmakende Villa Volta (ik veel misselijker dan de kinderen natuurlijk) en het totaal niet akelige spookhuis. En deden een tochtje op de slakjes boven het Land van Laaf alwaar de Dochter erin slaagde haar tut te laten vallen in een struik en we het wonder boven wonder nadien nog teruggevonden hebben.

    Tegen 15u trokken we naar de show van Raveleyn, die de kindjes ook wel erg konden smaken. Dochter was wel wat bang van de draak. Toen we er zaten hoorde ik ook dat de adviesleeftijd 6 was, en de onze zijn maar 3 en 5 natuurlijk. Maar we hebben er toch wel van genoten.

    Nadien wou Zoon vooral naar zijn Sprookjesbos, naar Rapunzel gaan kijken en Dochter was helemaal weg van de heks in het peperkoekenhuisje. En natuurlijk moesten er munten gevangen afgeschoten uit de ezel zijn poep. En ijsjes gegeten.

    Er zijn nog wel wat dingen die we niet hebben kunnen zien en doen, maar we spelen al lang met het idee om volgend voorjaar eens een weekend te komen bij wijze van alternatief voor een communiefeest.

    Mental note voor een volgende keer: eens proberen warm eten in het park. Nu hebben we gegeten in een Lunch Garden bij Antwerpen omdat het al 19u was en we vreesden dat de kinderen in de auto in slaap gingen vallen en niks meer kunnen eten, maar dat was echt niet te vreten...

  • Mijn grote Rock Werchter 2017 verslag

    Na 8 jaar afwezigheid betreedden we donderdag terug de ‘heilige wei’. Ik moet zeggen dat ik een klein beetje vreesde dat we ondertussen te oud zouden zijn voor dit soort vertier, maar hierin werd ik vrijwel meteen gerustgesteld; ik heb het gevoel dat de gemiddelde leeftijd op Werchter vrij hoog is. Hoger ook dan toen ik zelf studeerde. Maar misschien beeld ik mij dat laatste gewoon in, I don’t know.

    Na een lange file rond Brussel en een kleine file in Werchter kwamen we terecht op de parking van onze Rock Village (leuk is dat het een alternatieve aanrijroute heeft dus minder file vermoed ik). Daar nog een kwartiertje aanschuiven en we kregen de sleutel van onze ‘luxe chalet’, lees, een houten huisje zoals op de kerstmarkt met daarin twee bedden (met echt een goede matras en een fijn dik donsdeken), een klein matje en een lampje. Klein en donker er kwam langs alle mogelijke kieren winderig maar dus met een goed bed en ’s morgens een uitgebreid ontbijtbuffet in een grote tent. Er was ook een bar en randanimatie (sportlessen, bubbelbaden, een barbier,…) maar die hebben we gelaten voor wat het was. Maar als je meerdere dagen wil gaan en je gruwelt bij het idee van in een tent te moeten slapen, dan is dit echt wel een goed (zij het duur) plan.

    De muzikale hoogtepunten dan. Ik vond het in elk geval een sterke editie.

    Absoluut hoogtepunt was Arcade Fire. Volledig verwacht en alle dromen kwamen ook effectief uit. Vanaf het eerste nummer (nieuwe single Everything Now) met direct erop Rebellion (lies) en Here comes the night time. De sfeer kwam er (na een grommelende Win Buttler dat het publiek te mak zou zijn) helemaal in met No Cars Go gevolgd door The Suburbs en Ready to start. Anderhalf uur perfectie en een betere wereld, I kid you not. Ik loop nog altijd een klein beetje op wolkjes.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Mijn tweede hoogtepunt was Nathaniel Rateliff & The Night Sweats. Deze wou ik al een hele tijd life zien en ook hier zijn de verwachtingen 100% uitgekomen. De rest van het publiek liet het een beetje afweten, want we raakten zonder enig probleem tot op de achtste rij ofzo (en zijn in beeld gekomen op Canvas enkele keren bij het verslag) maar de sfeer zat er toch wel in naar het einde toe. Heel leuk optreden, goeie nummers, fijne muzikanten en heel grappige pasjes van Nathaniel Rateliff en de koddige gitarist. Echt feest.

    rock werchter, rock werchter 2017, werchter, festival, nathaniel rateliff, arcade fire, kings of leon, tamino, warhaus

    Ontdekking van deze Werchter was zonder twijfel Tamino. Ik ken enkel de twee singles en werd samen met de voor dit vroege uur van de dag verbazingwekkend gevulde Barn compleet weggeblazen door een half uur van breekbare perfectie. Wat is het mannelijk equivalent van een nimf? Leuk ook om Tom Pintens nog eens op een podium te zien. Maar als er 1 naam is die je in de gaten moet houden en waarvan ik erg benieuwd ben wat er nog allemaal gaat gebeuren, dan is het Tamino.

    Ook leuk waren Warhaus, al heb ik de helft moeten missen omdat ik Nathaniel Rateliff wou zien. Maar heel prettig gestoorde muziek en bezielde, getalenteerde muzikanten. De sfeer zat er ook dik in.

    Vanuit de verte zagen we ook nog Prophets of Rage en Royal Blood. De eerste een jukebox uit de jaren ’90, van de andere hoorde ik vergelijkingen met QOTSA die het naar mijn gevoel absoluut niet kan invullen maar de wederhelft vond het wel een goed concert.

    Er waren ook groepen die een beetje tegenvielen. Mark Lanegan bijvoorbeeld was echt niet bij stem en zag er gewoon erg slecht uit. Hij speelde niet slecht maar het was ook niet top en we zagen tijdens het optreden veel volk weer vertrekken. We hebben ook zelf het hele concert niet uitgezeten. Kings Of Leon vond ik ook de beste groep ter wereld. Dit optreden was niet verkeerd, er was niet echt iets fout muzikaal gezien en de mannen leken ook echt wel hun best te doen, maar er zat niks begeesterend, prikkelend of gevaarlijk aan. Het was allemaal nogal egaal. De laatste nummers hebben we dan ook maar zo gelaten. Dat zou ik me vroeger echt niet hebben kunnen voorstellen, toen deed ik alles om die mannen live te kunnen zien. Ook van Bazart had ik veel meer verwacht. Opnieuw niet echt iets aan op te merken, maar het kon me ook niet echt boeien. Leuk, maar niet geweldig.