UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness - Page 3

  • Afscheid van de kleuterschool

    Het zijn Zoons laatste dagen op de kleuterschool. Nog slechts 4 dagen scheiden hem van de grote vakantie en dan de lagere school (volgende week woensdag en vrijdag zijn de kindjes bij de oma). Op school werd dat afscheid zelfs al gevierd. Afgelopen dinsdag mochten de oudsten van zijn graadklas een hele dag op stap met de juf naar de Blaarmeersen en daarna blijven slapen op school. Ik zou zo graag een vlieg op de muur geweest zijn dan...

    Ik denk niet dat hij heel veel geslapen heeft, want toen de oma hem woensdag kwam halen is hij in de auto al in slaap gevallen 's middags... Maar het moet leuk geweest zijn, zwemmen en spelen in de Blaarmeersen bij deze tropische temperaturen en dan frietjes van de frituur en ijsjes. En slapen met zijn beste vriendjes. Wat meer kan een kleuter zich wensen...

    Ik vond het ook wel een beetje spannend. Hij gaat regelmatig bij de oma logeren en af en toe eens bij zijn peter of meter, maar zo met de school was het wel de allereerste keer. De Dochter maakte uiteraard meteen misbruik van de gelegenheid om in zijn bed te slapen, iets wat ze anders nooit zou mogen. Zoon vroeg ontzet toen hij het hoorde of ze dan ook met zijn speelgoed had gespeeld...

    Met de Dochter ging ik dinsdag dan weer mee op uitstap naar de kinderboerderij. Dat was wel gezellig. De twee juffen en dan vier ouders en een dikke twintig eerste kleuters en peuters. Ik had er een halve dag verlof voor genomen. Ik kan dat ook wel voor andere dingen gebruiken, maar ze zijn maar 1 keer klein en ik probeer toch elk jaar minstens 1 activiteit mee te doen. Nu dat nog kan. In de lagere school zal dat niet meer gewenst zijn vermoed ik.

    Vanavond ga ik de cadeaus voor de juffen afwerken en morgen al afgeven. Ik heb mijn hoofd gebroken over een leuk en nuttig cadeau. Chocolade leek me wel wat maar dan lees je op Facebook van juffen die in hun bikini willen passen en geen zoetigheid willen. Leuke badproductjes dan maar hoe weet je welke geurtjes iemand fijn vindt. Uiteindelijk kwam ik op dit idee: een limonadetap gevuld met thee, ijsblokjes, verse munt, een limoen en receptjes voor ijsthee en smaakwater. Ik denk wel dat ze daar blij mee gaan zijn...

    limonade.jpg

     

  • Afghan Whigs @ Trix

    Het voorprogramma hebben we geskipt, rustig gaan eten op een terrasje in Zurenborg en dan nog wat parkeerproblemen en drukte dankzij de Sinksefoor. Maar er was gelukkig nog plek zat in de grote concertzaal van Trix toen we er tegen 20u30 toestuikten. Ik kreeg de wederhelft niet mee naar de derde rij (grrrrr, mannen en te warm hebben) maar ons plekje op de ongeveer achtste rij bood ook wel een uitstekend zicht op het podium.

    Ik heb het hier waarschijnlijk al verschillende keren verteld, maar ik ben al zot van de Whigs sinds mijn vijftiende en ik probeer altijd te gaan kijken als Greg Dulli in een van zijn vele incarnaties of solo in het land is. Intussen vast al een keer of 10. Ik raak het duidelijk niet beu.

    Ook geen enkele reden om het beu te worden aangezien de Whigs de mensheid de laatste tijd verblijd hebben met twee nieuwe platen, waarvan de meest recente pas vorige maand uitkwam. En het zijn platen die er staan, die nog relevant zijn anno 2017. Natuurlijk blijven het The Afghan Whigs, ze gaan geen Daft Punk remix doen en werken niet met Pharrell of whatever. Maar het is nu ook niet zo dat je enkel nog een best off moet verwachten omdat er voor de rest weinig te melden valt. Integendeel, de set bestond voor een groot stuk uit het nieuwere werk en alhoewel er bij een Whigs optreden altijd nummers zijn die je mist, puur omdat ze intussen zoveel klassiekers hebben gemaakt, stond de set als een huis. Ook de zaal reageerde even enthousiast op nieuw als op oud werk. The Afghan Whigs zijn een beetje een religie en we blijven trouw aan opperpriester Dulli.

    Het enige minpuntje voor mij was het geluid. Geen idee of het lag aan de infrastructuur (dan is me dat toch nooit eerder opgevallen in Trix) of aan de mix die avond, maar als de groep luid ging, wat ze vrij veel doen, kreeg je een beetje een doofmakende betonnen geluidsbrij over je heen. Dat maakte de rustpunten met Dulli aan de piano extra mooi, dat wel, maar het blijft spijtig.

    We kregen een amaibele en gedreven Dulli te zien gisterenavond. De set zal strak in elkaar waarbij er vaak bijna naadloos van het ene in het andere nummer werd overgegaan maar af en toe wel een momentje waarin Dulli even met het publiek dolde of sprak. Heel emotioneel bv was het moment waarop hij een nummer opdroeg aan de voor zijn leven vechtende Dave Rosser.

    Foto hieronder is van de setlist in Duitsland eerder deze week, maar naar mijn gevoel stemt die zo goed als helemaal overeen met die van Trix gisteren. Mijn hoogtepunten: Birdland, Debonair, Algiers, zoete versie van Going To Town, het broeierige Somethin Hot en het bloedschone Faded.

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

  • Ik gooi het maar allemaal even op een hoop

    Ik wist op voorhand dat juni druk zou zijn, druk op het werk maar ook privé met alle weekends volgeboekt en nog regelmatig avondactiviteiten in de week. Maar het zijn veelal leuke dingen, dus eigenlijk is het ook gewoon genieten. Alleen begin ik echt moe te worden...

    Maar vanavond mag ik naar mijn geliefde Afghan Whigs in Antwerpen, dus moe of niet, dat wordt hopelijk de max.

    Ik heb ook gewoon geen tijd om te bloggen, dus als het niet geeft ga ik de dingen even in puntjes gooien.

    • Net als het megadruk is, dan wordt er een kind ziek. Het was zondag 30 graden en Zoon zat te rillen van de kou. 39.5° koorts. Maandag naar de dokter. Gelukkig kon de oma hem komen ophalen, want ik noch de wederhelft konden thuisblijven van het werk die dag. Intussen is de kleine man weer aan de beterhand.
    • Zaterdag hadden we een potluck met de klas van de Dochter. Er was veel volk. De kindjes speelden in de schooltuin en snoepten van al het lekkers en de ouders kletsten wat af in de zon, zalig.
    • De kinderen zijn allebei geslaagd voor hun zwembrevet. Er komen nog twee lesjes, maar inmiddels zijn ze ook al ingeschreven voor het volgend niveau in september. Zoon mag dan naar het diep en wordt een Pinguïn, de Dochter mag al naar de groep waar Zoon nu in zwemt, de Waterschildpadjes. Dat is hoog gegrepen, ze is officieel ook anderhalve maand te jong voor die groep, maar qua zwemmen is ze bij de beste van haar groepje (ondanks dat ze de jongste is) dus het heeft ook weinig zin ze dat niveau twee keer te laten doen.
    • We volgden de info-avond van het eerste leerjaar. Zo spannend! Wat een geweldig toffe school hebben we toch gekozen. Bijna dagelijks lees ik op sociale media verhalen van andere ouders en elke keer weer doet het beseffen dat wij met onze school echt één uit de duizend hebben en dat onze kindjes boffen.
    • Ik deed wat aan cultuur deze maand, met de megamooie foto-expo van Michiel Hendrijckx in de St Baafsabdij en het indrukwekkende Chet van Cie Cecilia. En met The Zookeepers Wife in de cinema, ahja, film is ook cultuur! Ik ging ook met de Dochter naar Rintje kijken in de cinema, een moeder-dochter momentje terwijl Zoon naar een verjaardagsfeest was. Met stemmen van Jonas Geirnaert, Sien Eggers, Barbara Sarafian ea.
    • ik ging met de Dochter naar een kijkles pré-ballet. Ze was zeer onder de indruk en kwam niet van mijn schoot maar zegt wel dat ze dit heel graag zelf wil doen volgend schooljaar. Nu dus de knoop doorhakken, kan mijn kleuter van dan bijna 4 2 hobbies per week aan?
  • Klein en groot drama

    Ik ben net bijna in slaap wanneer er groot verdriet opstijgt in de kamer boven. Ik hol zo snel ik kan de trap op en tref daar een ontroostbare Dochter aan. Bang van de schaduwen. Omdat ze echt heel ontroostbaar is, vraag ik of ze misschien liever bij mij wil slapen. En dus verhuist ze prompt mee en installeren we ons, zij op haar pas gekregen Paw Patrol kussen, haar kleine lijfje tegen mij aan geperst en haar handen aan weerszijde van mijn gezicht. Superknus, dat kan ik je verzekeren. Het grote drama voelde ik dan ook vrij snel wegebben, al duurde het wel even eer mevrouw echt rustig genoeg was om te slapen. Met redelijk wat wriemelen tot gevolg. En redelijk weinig slaap langs mijn kant. Om een uur of half twee word ik tenslotte wakker en heb ik ze succesvol terug naar het eigen bedje getransporteerd.

    Vanmorgen dan plots een ijzige schreeuw. Zowel ik als Zoon schrikken ons rot en snellen naar boven. Waar de Dochter vrolijk rechtop zit in bed. Waarop ik vraag waarom ze zo luid roept als er niks is en Zoon toevoegt, 'Kom toch gewoon naar beneden zoals altijd als je wakker bent'. En zij met haar liefste stemmetje zegt 'Maar mijn beentjes zijn moe'.

    Tijd voor drama drie wanneer iedereen gepakt en gezakt staat om naar de opvang te vertrekken (geen school vandaag). Tot de Dochter plots een welbepaalde knuffel nodig heeft en Zoon en ik gaan zoeken. En ik al zoekend vaststel dat zijn pas gekregen spinner niet op zijn plaats ligt. Ik had het al verdacht gevonden toen Zoon bleef drentelen in de living en mij naar beneden joeg vlak voor het vertrek. Dus ik vraag hem waar die spinner is en zie hem dan gewoon zitten in zijn broek en wijs hem daarop. En Zoon begint gewoon te huilen alsof de wereld net vergaan is. Net als ik op een strak schema zit om mijn tram richting station te halen natuurlijk. En dan de trein. En er stipt om 10u een stagiair op mij wacht. Grote tranen en veel verdriet. Maar Zoon is gelukkig inmiddels wel groot genoeg om door te hebben dat er echt weinig tijd is, zichzelf bij elkaar te pakken en op weg naar de opvang het nog even te bespreken (enfin, ik spreek en hij luisterde hoop ik).

  • Umbria 2017 dagen 6 en 7: Spoleto

    Op donderdag was Zoon het uitstappen maken een beetje beu. Hij wou gewoon spelen in het huisje, aan het zwembad en de dieren voeren. Nu waren de kinderen de vorige dagen al eens even gaan zwemmen en dat was niet evident. Er was geen kinderbadje, het was direct in het diepe en het onverwarmde zwembad was nog heel, heel koud. Met hun zwembandjes aan konden ze er allebei prima zelfstandig in ronddobberen zonder tussenkomst van onze kant, maar heel lang was het niet vol te houden. En vandaag was het weer een pak frisser geworden, nog zo'n 22 tot 23 graden en een stevige en frisse wind op onze heuvel. Niet echt zwembadweer dus.

    Gelukkig vonden ze een alternatief, naast de receptie ontdekten we een speelkamer volgestouwd met kinderspeelgoed allerhande en de Dochter sloot vriendschap met een Nederlands meisje van 4 en samen sleepten ze al dat gerief naar buiten om dan op het terras aan het spelen te gaan met het water van de hond. Zoon hield zich dan weer uitsluitend bezig met die hond en de talrijke lokale katten. Ze waren zo druk aan het spelen dat het middag was eer we iets merkten.

    Vandaag eens niet op restaurant maar gewoon in ons huisje gegeten. In de late namiddag trokken we er toch nog heel even op uit, een kwartiertje rijden naar de dichtstbijzijnde supermarkt waar ook twee ijsjessalons waren. Zo vulden we toch weer een uurtje.

    Op vrijdag trokken we dan naar Spoleto. Het was maar 40km rijden maar de GPS van de huurauto stuurde ons volledig binnendoor langs allemaal kleine dorpjes en zo duurde het toch meer dan een uur eer we er waren. We kwamen bovendien aan op een marktdag en beneden aan de voet van het dorp was het een en al chaos en file. Na wat missers vonden we dan toch een plek in een parkeergarage vanwaar een van de drie roltraptrajecten begon die je heel snel en eenvoudig naar het hart van de middeleeuwse stad op de heuvel brengen.

    We konden er eigenlijk niet van over hoe vlot dit hier allemaal georganiseerd is. Je stapt van in de parkeergarage op een lange opeenvolging van roltrappen en liften met verschillende afstandspunten en voor je het weet sta je helemaal op het hoogste punt van de stad, het oude fort. Het moet massa's geld gekost hebben om dit te maken, overal hangen uitlegborden hoe je kan afstappen en navigeren via die verschillende routes en liften.

    Wij trokken met de kleuters in het achterhoofd dus meteen naar het fort. Ridders en kastelen scoren altijd goed bij kinderen, toch? Helaas was het fort ingericht als museum en waren er vooral archeologische vondsten en religieuze kunst te zien. Op zich eerlijk waar een mooi museum, maar een 3 en een 5-jarige vonden weinig boeiend aan de collectie en raceten er dus doorheen. Bij de vele jezus en mariabeelden en schilderijen werd de Dochter dan ook nog eens doodsbang. Waar ik wel kan inkomen, ik krijg het zelf ook altijd wat benauwd van die op lijden en martelaarschap gerichte roomskatholieke kunst. De slaapkamer met nog stukjes intacte muurschilderingen was wel adembenemend.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Veel te vlug stonden we dus weer op straat. Ik wou doodgraag de oude brug over de kloof nog zien, maar er waren restauratiewerken aan de gang die het zicht volledig afsloten en de wederhelft en de kinderen waren alweer naar de roltrap gestapt. Ik ging dus op zoek naar een mooi uitzichtspunt voor een foto en vond het maar niet, ondanks tien minuten stappen. Ondertussen was iedereen kwaad op mij omdat ze zo lang hadden moeten wachten en had ik de brug dus niet gezien. Achteraf op restaurant bleek dat ik nog 5 minuten verder had moeten stappen op de ingeslagen weg om tot aan de voet van de eeuwenoude en adembenemend mooie brug te staan, ik heb toen letterlijk gehuild van frustratie. Reizen met kleuters vraagt duidelijk soms nog net iets meer voorbereiding dan ik gewend ben. De hitte deed er ook weinig goed aan (want ondanks de 22 graden en wind aan het zwembad was het op die steile middeleeuwse straatjes met vooral trappen echt wel erg warm).

    We aten nog de lokale pasta in een klein lokaal restaurantje, strangozzi alla spoletina. Zoon was zo uitgehongerd dat hij naast zijn ravioli's nog een coupe aardbeien als dessert opvrat en dan nog de helft van de portie van de zus.

    We struinden nog wat verder door de stad, waar ontzettend veel te zien was, maar de kinderen wilden echt niet meer mee. Een ijsje ging er wel nog in. Spoleto is wel een aanrader. Voor ons was het een beetje moeilijk navigeren omdat we te laat een gratis stadsplan te pakken kregen. Nochtans staan er overal wel goede wegwijzers. Maar zoals gezegd hadden de kinderen er nog weinig zin in en was de buggy niet altijd zo handig in de zeer steile straten vol met trappen. Zonder kinderen had ik zeker nog het archeologisch museum bezocht en uiteraard die brug eens van nabij bestudeerd, om maar iets te zeggen.

    's Avonds om de vakantie af te sluiten hadden we gereserveerd in het kasteel. Uitzonderlijk ging het diner daar door in plaats van in het gewone restaurant vlakbij ons huisje. Helaas was ik helemaal misselijk geworden. Ik had samen met Zoon vanaf 17u naast de geiten in de zon op de boer zitten wachten voor het dagelijkse dieren voederen ritueel en uiteindelijk was die er pas om 18u20 door gekomen. En dan nog wachten tot 20u voor het diner. Wat maakte dat ik echt helemaal op en moe was en ook wel vrij gestresseerd na het pakken van de koffers en de vroege vlucht terug naar huis de volgende ochtend in het vizier. Ze brachten het voorgerecht en ik kon er amper enkele brokjes van eten. En toen ze de paste brachten, werd ik echt misselijk van de geur van de truffelsaus. En toen heb ik beslist met de Dochter te gaan slapen maar het hoofdgerecht was al daar en we hebben alles moeten betalen, slik. Wat ik ook wel kan begrijpen, het eten was enkel op reservatie en ze hadden dus alles voorzien. Zoon heeft gelukkig mijn dessert opgegeten en de wederhelft de pasta, alleen het hoofdgerecht is echt verloren gegaan. Ik had er echt veel spijt van, het oude middeleeuwse fort boven op de heuvel was pure magie en had er echt naar uitgekeken om daar onze vakantie af te sluiten. Op de terugweg naar ons huisje heb ik nog een foto van de zonsondergang gemaakt en genoten van de dierengeluiden in de bossen rond ons, dat wel.

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    umbria, italie, reizen, vakantie, spoleto

    Lees meer...

  • Umbria 2017 dagen 4 en 5: Todi en Orvieto

    Op dinsdag trokken we naar Todi, een typisch Umbrisch dorp op een berg. Het is blijkbaar ooit door een Amerikaan uitgeroepen als een van de allerbeste plekken om te leven en als tegengewicht om de toeristen vooral niet op gekke ideeen te brengen, racen doorheen de hele stad tot in de allerkleinste steegjes auto's tegen zotte snelheden. Het begon al bij het binnenwandelen van het stadje lange een helling met amper voetpad om met de buggy over te rijden en de ene na de andere auto waarvoor we moesten wegspringen. Dat was wel een serieuze domper op de feestvreugde, ze hebben daar dringend een Filip Watteeuw nodig...

    Het is mooi in Todi, dat zeker, maar behalve kerken bleek er weinig te beleven en al helemaal niet op kleutermaat. Wel vonden we een heel goed restaurant met een terras aan de achterkant dat uitgaf op het platteland aan de voet van de heuvel. Ik bestelde een heerlijke risotto. Helaas bleken er spekjes in te zitten. Gelukkig geen probleem, de wederhelft mocht die opeten als dessert en ik kreeg 10 minuten later een nieuwe ongelofelijk lekkere aspergerisotto.

    Zoon wou op tijd naar huis om zijn dieren te voederen en daarvoor maakten de kinderen nog een duik in het ijzig koude zwembad, wij hielden het bij supporteren langs de kant.

    Op woensdag trokken we richting Orvieto. Het was een uur en twintig minuten auto, maar volgens ons reisgidsje was er veel te beleven. De tocht ging eerst weer over een mooie snelweg naar Todi en dan de heuvels in. Alwaar de Dochter autoziek werd van de vele haarspeldbochten maar er toch in geslaagd is alles binnen te houden, we waren net op tijd weer in de bewoonde wereld. Eveneens in diezelfde regio ontdekt, de plaatselijke chausee d'amour, overdadig opgemaakte dames die naast hun auto zitten te wachten op klanten, midden in de bossen langs de weg...

    Orvieto vulde de verwachtingen in, er was veel meer te zien en te doen dan ons op een middag met twee kleine kinderen is gelukt. Het was ook met verre voorsprong het meest toeristische stadje dat we deze reis al hebben aangedaan, ineens stonden we tussen schoolreizen, ladingen bejaarden en amerikanen.

    Ik had wat geselecteerd op kleuteractiviteiten en dus begonnen we met de beklimming van de Torre del Moro. Dat ging vlotjes. Wel stonden we blijkbaar net om 12u boven en schrokken we ons allemaal een hoedje van de luide klokken daar.

    umbria,italie,orvieto,todi

    We struinden nog wat rond en gingen toen iets eten op een gezellig terras. De kinderen aten zoals steeds een pizza margherita, Zoon eet die tegenwoordig helemaal op. We kregen voor het eerst ook eens brood waar zout in zat.

    Daarna wandelden we door een heel mooi straatje het stadje helemaal door naar de pozzo di san Patrizio, een vreemde toren / waterput onder de grond met allemaal ramen en 248 trappen naar beneden.

    umbria,italie,orvieto,todi

    Ik wou nog graag het lokale theater bezoeken en een ondergrondse wandeling doen, maar Zoon had het gehad en wou graag naar huis. En dat kon ik ergens ook wel volgen, ik was ook wel een beetje moe.

    De terugtocht verliep gelukkig weer vlot, al moest de Dochter voor we de bergen in gingen plots plassen. Gelukkig mag een kind hier in italie overal gewoon naar het toilet, zonder dat je iets moet drinken of dergelijke. Ze zijn hier echt zo lief met kinderen.

    Groot drama van vandaag, toen we zoals altijd om 17u30 bij de dieren stonden om ze te helpen voederen, was de boer nergens te bekennen. Nu twee uur later kan hij er nog altijd niet van over...

  • Umbria dag 3

    Gisterenavond nog een klein incident gehad met de hond des huizes. Hij kwam tussen mijn benen liggen terwijl ik mijn verslag aan het typen was en kwam daarna Zoon en mij gezelschap houden bij de boerderijdieren. En toen ving hij een babykonijn. Daarna kwam hij mee naar ons huisje en op het eind waren de kinderen er nogal zotjes mee aan bet spelen en sprong hij op de Dochter en beet verschillende keren in haar haren. Toen moesten ze er natuurlijk niks meer van weten.

    Vandaag reden we naar Terni, toch wel een goed uur in de auto. Ietsje verder liggen de Cascata delle Marmore, een kunstmatig aangelegde waterval en 1 van de hoogste van Europa. We wandelden naar een uitzichtpunt maar Dochter en ik bleven een paar meter in de tunnel in de rots, want het uitzichtpunt was gewoon onder de waterval en stond gelijk aan een stevige douche. Ik wou nog verder wandelen, maar het was steil naar beneden wat betekende dat we ook terug steil naar boven zouden moeten. En naar beneden stapte de Dochter prima zelf, maar naar boven kroop ze vlotjes in de draagzak en met 13 kilo dochter was ik wel blij dat de tocht terug naar boven niet te lang was.

    italie,umbria

    We aten er nog een heel smakelijke tagliatelli pomodore met verse pasta voor amper 6 euro en Zoon at bijna een volwassenen portie op, aan kindermenu's doen ze hier niet en dat is eigenlijk ook niet nodig. Dan nog een kleine wandeling en een ijsje voor de kindjes en koffie voor ons.

    Terug op ons domein wou Zoon meteen terug naar 'zijn geit'. We hadden geluk, de werkmannen kwamen net aan om de dieren te voederen en Zoon mocht helpen. Hij glom helemaal. De geitjes blaadjes geven, de geitjes en varkens graantjes geven en dan de emmer voor de kippen helemaal vol scheppen en eitjes rapen. En als kers op de taart mocht meneer met de traktor rijden terwijl ik in de laadbak mocht. Zalig, voor ons allebei. Hij heeft echt mijn eindeloze dierenliefde en dat is wel fijn om vast te stellen. Het dieren voederen is een vaste afspraak voor de rest van de vakantie.

    Net gegeten op ons terras en nu even online terwijl de kinderen fietsen en steppen en spelen hier. Nog geen idee wat we morgen gaan doen. Misschien een stadje bezoeken.