Josies Diary-my stream of consciousness - Page 2

  • Umbria dag 2

    We besloten te ontbijten hier op het domein. Dat viel mee. Maar 1 soort brood maar veel cake en taart! 

    Na wat overleggen we terug naar Perugia te trekken. Ik had een stadswandeling van een collega gekregen. Het begon meteen goed, vanuit de parking kwamen via enkele roltrappen voorbij een stuk ondergrondse stad. Ooit opgeofferd om een fort van te maken als ik het goed begreep.

    umbria, italie

    Perugia is echt een pareltje. Een ommuurde eeuwenoude stad vol trappen en enorme oude statige palazzo's. Het was er gezellig maar totaal niet te druk.

    's Middags aten we een smakelijke pizza (tomaat en scamorza, lekker, pasta truffel voor de wederhelft) op een terras. Beetje fris, het is gisteren en vandaag maar 20 graden met behoorlijk wat wolken en wind. De kinderen aten elk bijna een volledige pizza op. Italianen zijn echt super met kinderen trouwens. Een omver gegooid glas wijn werd meteen gratis vervangen.

    We zetten onze wandeling verder en aten dan een artisanaal bio ijsje. Ik had een bijzonder smaakje; gember, peer en kaneel. Wat verderop waren cliniclowns kabaal aan het maken en vooral de dochter wou mee gaan dansen. Zoon wou terug naar huis, naar zijn geit.

    Het internet reikt helaas niet tot in ons huisje, dus ik zit hier te typen in de speeltuin naast de receptie. Morgen zou het warmer weer worden, ik ben benieuwd.

    IMG_4786.JPG

  • Umbria dag 1

    Opgestaan om 4u15 na een korte nacht in ons hotel in Gosselies.

    Kinderen superflink tijdens de zeer vlotte reis. Om 8u30 stonden we al in de mini luchthaven van Perugia.

    Omdat we pas om 14u in ons appartement binnen mochten, eerst even de sfeer opgesnoven in Perugia. We aten er een top ontbijt voor geen geld in een lokaal barretje(cappuccino, 3 koeken, twee drankjes voor 8 euro!) en wandelden langs een adembenemend pad langs een aquaduct over eindeloze trappen.

    umbria,italie

    Na een stop in de Lidl trokken we richting appartement. Dochter klaagde van buikpijn en op 5km van huis kwam haar ontbijt eruit. Eerste outfit om zeep... We wisten dat onze agriturismo Forte Sorgnano op een heuvel lag in the middle of nowhere, maar 5km onverharde baan door het bos is echt veel verder dan je denkt. Het domein is wel super. We logeren in een soort gerenoveerde schuur in een hemelbed tussen antieke meubels en zitten echt super rustig. Zoon heeft eeuwigdurende vriendschap gesloten met de geit des huizes, haarvlokje gedoopt.

    Savonds barste er op onze heuvel plots een mega onweer los met hagel die door de open haard naar binnen kletste en harde regen en donder. Gelukkig vielen de kinderen desondanks snel in slaap.

    Enig nadeel hier is de invasie van mieren in de badkamer...

    umbria,italie

     

  • Goed getimede oorontsteking

    Gisterenavond gingen we de kindjes ophalen bij de schoonouders. We kregen twee vermoeide maar gelukkige kleuters mee die een hele dag hadden buiten gespeeld. En twee meikevers erbovenop om mee te gaan naar school. Maar eens thuis liep het mis. Zoon begon te klagen van oorpijn. Omdat hij er echt wel last van bleek te hebben, gaf ik hem een dosis perdolan en kort daarna lag hij rustig te ronken in zijn bedje. Oef, dat leek goed te komen. Want zaterdagochtend heel vroeg vliegen we naar Italië en zieke kindjes is nu dus wel het laatste wat we nodig hebben.

    Een half uur later echter begon hij te woelen en onophoudelijk te snikken in zijn bed. Bij hem liggen en troosten bracht niks op. Transfer naar mijn bed en samen proberen slapen ook niet. Meer pijnstilling was geen optie, hij had pas een dosis binnen (en nurofen hebben we niet in huis). Uiteindelijk een huilende en enorm zielige kleuter bij de wederhelft op de zetel geplant en een film aangezet en toen kalmeerde hij wel eindelijk. Ik denk dat hij uiteindelijk tegen middernacht gevraagd heeft om te gaan slapen.

    Inmiddels had ik in mijn bed al op internet gelezen dat vliegen met een oorontsteking geen goed plan is en je soms zelfs vliegverbod kan krijgen van je huisarts en dus in elk geval de boel moet laten beoordelen door een arts. En had ik al treinverbindingen naar Rome opgezocht. Geen goed plan, want met de trein is blijkbaar een enorme lijdensweg met 4 overstappen en 15 uur onderweg.

    Vanmorgen dan was Zoon al beter en wou hij naar school, maar hij hoestte wel en had nog een beetje pijn. De wederhelft zou ermee naar de dokter gaan en ik kwam werken. Mijn eerste taak op het werk was een alternatief plan zoeken in geval van vliegverbod. Want de vakantie annuleren wil ik echt niet. Uiteindelijk vond ik dat Zoon en ik in Brussel de bus zouden kunnen nemen om 13u op zaterdag om dan op zondag om 16u in Firenze aan te komen alwaar de wederhelft en de Dochter ons dan met de huurauto zouden kunnen komen halen voor de resterende 150km naar ons verblijf in Umbrië. Geen geweldig plan, maar beter dan geen reis.

    Gelukkig zei de huisarts dat we mogen vliegen. We kregen neusspray en antibiotica en hij mag in het zwembad niet met zijn hoofd onder water. Maar we kunnen wel op reis. Oef!!! (al ben ik er nog altijd geen 100% gerust in moet ik zeggen)

  • Lezing Emoties bij kinderen

    Maandagavond kon ik in het kader van de Week van de Opvoeding op de school van de kinderen gratis een superinteressante lezing meepikken. Eva Bronsveld, die met het boek Temperamentvolle Kinderen toch wel een veelgetipte naam is in opvoedingsland, kwam spreken over emoties bij jonge kinderen. 

    Ik had van zodra het kon mijn plekje gereserveerd via Gentinfo en maar goed ook, want de lezing was volzet. Een hele refter vol voornamelijk mama's kwam luisteren naar dit erg interactieve verhaal. Ik was wat aan de late kant en belandde op de laatste rijen op een krukje, auch mijn rug. Maar desondanks en ondanks het late uur en de voorafgaande vermoeiende werkdag en treinrit naar huis, was het toch geen uitdaging om me twee uur op het verhaal te focussen. Bronsveld is niet alleen een heel goede en aangename spreker, haar betoog sprak me ook enorm aan. Ik kan haar boek dan ook enorm aanraden.

    Ik denk en hoop dat er in de zaal toch ook heel wat mensen een nieuw perspectief toegereikt hebben gekregen, al hoorde ik hier en daar nog wel eens een smalende reactie of kritische vraag van mensen die een meer klassieke visie zijn toegedaan. Ik heb in elk geval (en met mij een boel mensen) druk genoteerd en voel me met tal van tips toch wel geïnspireerd en gesterkt om hier verder mee aan de slag te blijven gaan.

  • Moederdagweekend

    Met dank aan de juffen van Zoon begon moederdag al vrijdag om 17u. Alle kindjes en hun mama werden dan op school verwacht voor een verrassingsverwenmoment. Ik had echt geen flauw idee wat er stond te gebeuren, Zoon kon tot die middag bijna alle geheimen bewaren.

    De kindjes en juffen hadden er echt zwaar hun werk van gemaakt. Het begon met een soort stoelendans, dat doen alle kleuters in de klas blijkbaar graag en zo werden we in 4 groepjes ingedeeld. We moesten dan telkens van de ene activiteit naar de andere doorschuiven. 

    We begonnen bij de stagiair in de turnzaal, alwaar we samen met onze kleuter een heus hindernissenparcours heb afgelegd. En ik voor het eerst in meer dan 25 jaar nog eens op een sportraam hing. Met een kort rokje aan. En op een springbal stuiterde en een parcours aflegde op een kleuterstep. Alle mama's zaten na 1 ronde al uitgeteld weer op de bank.

    We schoven door en kwamen in een yoga sessie terecht. Gedempte lichtjes en aangepaste muziek en dan allerlei oefeningetjes doen samen met Zoon. Het was allebei ons ding niet echt, maar we hebben er toch wel erg van genoten. Van daar ging het dan naar de klas alwaar we gezelschapsspelletjes mochten spelen en dan ging het eindelijk naar Zoons favoriete activiteit, waarover hij nog altijd het stilzwijgen behield, een wellness bij de andere juf. Hij heeft mijn armen en handen ingesmeerd met bodylotion, mijn nagels gelakt, een korte rugmassage gegeven en een voetbadje. Echt geweldig. 

    Daarna kregen we dan allemaal een drankje en een arsenaal aan hapjes dat op minder dan 5 minuten vakkundig kaalgevreten was door een klas sprinkhanen, excuseer, kleuters. 

    Ik was nadien helemaal emo. Moe ook wel, want het was een zeer drukke dag geweest (ook al 2 uur mee gaan zwemmen met Zoons klas, naar de bib, hond gewandeld, opgeruimd,...) en we waren pas tegen 20u thuis. Maar emotioneel ook, omdat het zo'n deugd had gedaan al die speciale één-op-één aandacht en activiteiten onder ons tweetjes. Zo eens echt verwend worden. Samen. De liefde van dat ventje voelen. De inspanningen van al die kindjes en juffen.

    Zaterdag kreeg ik dan een roosje dat Zoon had gekregen in de supermarkt en taart die de Dochter had uitgekozen. 's Middags ging ik even lunchen met een vriendin en daarna nog eens fietsen met de kindjes. Dochter is eindelijk vertrokken met de loopfiets!

    Zondag mocht ik uitslapen en werd ik dan gewekt door Dochter die haar moederdagliedje kwam zingen en haar cadeau kwam afgeven. Liedje en cadeautje van Zoon had ik op het verwenmoment op school al gekregen. Dan tijd voor een rustig ontbijtje. En kreeg ik van de wederhelft en van Zoon 4 tasjes van Helen B. Ik had op Facebook gezien dat er een limited edition was in samenwerking met Pol Cosmo en die wou ik doodgraag, dus had ik een onsubtiele tip gegeven. Maar mijn mannen kwamen niet met 1, maar met 4 tasjes. Ik natuurlijk zotcontent. Ik hou echt van die mooie kleine spulletjes.

     

    IMG_4756.JPG

    In de namiddag gingen we langs bij Madam Bakster maar het zat daar helaas helemaal vol. Peaberry was helaas ook al niet open. Dan maar een ijsje op de picnicbanken van het Maaseikplein. 's Avonds gingen we iets gaan eten, maar omdat we bijna naar Italië vertrekken was een snelle pizza minder een optie en Zoon heeft ons half dood gezeurd dat hij frietjes wou en dus trokken we voor het eerst in veel te lange tijd nog eens naar De Frietketel. Alwaar Zoon de veggie stoofvleessaus enorm kon smaken en zelfs Dochter een paar frietjes mee at terwijl ze de andere gasten entertainde door rond te rijden met haar poppenbuggy. Het was geen chique diner, maar ik heb er verdorie van genoten.

    En zo kwam het dat ik dit jaar dus een moederweekend kreeg van mijn huisgenoten. Echt wel magisch. Vooral dat moment op school. Wetende dat hij volgend jaar naar de lagere school gaat en dan anders weer zo anders zal worden. Maar op dit moment heb ik nog twee kleuters die letterlijk al eens vechten om op mijn schoot te kunnen kruipen en besef ik dat ik moet proberen elk moment te koesteren.

    IMG_4758.JPG

  • Gelukkige verjaardag Figo

    figo.jpgVandaag 11 jaar geleden adopteerden we Figo, onze galgo reu. Als gezelschap voor Luca, die we een half jaar eerder mochten verwelkomen en intussen helaas al bijna anderhalf jaar gestorven is. En dus vieren we vandaag Figo zijn 13e verjaardag. 

    Daarbij overheerst vooral het gevoel van dankbaarheid dat hij nog bij ons is. De laatste twee jaar en dan vooral het afgelopen jaar is hij echt heel oud geworden. Slecht ter been, kwaaltjes, nierproblemen, noem maar op. Echt een oud ventje met alle bijhorende verhalen. Maar hij is er nog en daar ben ik ontzettend blij mee.

    Misschien is dit wel de laatste verjaardag die we mogen vieren met hen. Dat soort gedachten hoort er nu helaas ook wel bij. 13 jaar is best oud voor een grote hond. Ik denk nu eerder in termen van maanden dan van jaren. Maar toch hoop ik ook wel dat hij nog een tijd bij ons mag zijn. Mijn eerste hond is 15 geworden, die erop 13 dacht ik, Luca 12, ik ben dus wel wat verwend op dat vlak.

    Sinds deze week zijn we gestart met pijnstilling. Ik had nieuwe medicatie voor de nieren nodig en de dierenarts vroeg aan de telefoon hoe het met Figo ging. Het grootste probleem tegenwoordig is dat hij door zijn poten zakt. Ik heb eigenlijk niet de indruk dat hij veel pijn heeft, maar om dat echt te kunnen uitsluiten ga ik hem nu enkele weken tweemaal daags een pijnstiller geven en dan proberen uitmaken of hij zich daar beter door voelt. Want voor zijn nieren is dat natuurlijk niet goed. Maar ik wil toch ook zeker zijn dat hij comfortabel is. En soms weet ik dat niet zo goed.

    Maar ruk de vleespastei maar aan want mijn knuffel, mijn schaduw, mijn trouwe metgezel is jarig vandaag. 

     

  • Strooien hoedje

    Vanmorgen loop ik met de dochter op de arm van de klas van Zoon naar haar klas. Achter ons loopt een man de school uit. Waarop Dochterlief die goed bestudeert en dan tegen hem verkondigde 'Dat is een circushoed'. Waarop die mens uiteraard niet bijkwam van het lachen. We zijn de ochtend letterlijk zonnig begonnen.

    Daarna ging ze aan haar juf tonen dat ze korte armen en benen heeft. Al bedoelde ze dus eigenlijk korte mouwen en blote benen. Maar dat had de juf wel door.