UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness - Page 2

  • Datenight

    Joepiedepoepie, het is datenight vanavond! Thuis werken eerst, kindjes afhalen en om 18u komt de babysit zodat we lekker (gourmet) hamburgers kunnen gaan vreten en ons dan overlaten aan de horror van It in de cinema. Met dank aan Telenet voor de gratis cinematickets (wel stom dat je in Kinepolis voor bijna elke voorstelling moet opleggen omdat het een specialer soort projectie is, niet dat ik daarom heb gevraagd).

    Maar eerst dus nog wat werken, beetje chilly hier ondanks dat ik net toch maar de verwarming in gang heb gestoken. De regen klettert vrolijk tegen de ruiten maar af en toe schijnt ook de zon. Today is a good day.

    Iets minder wel voor Grant Hart van de jeugdhelden van mijn wederhelft Husker Du, die het van bij Therapy? bekende Diane hebben gemaakt, want die mens heeft op amper 56 jarige leeftijd de strijd tegen kanker verloren. Veel te jong.

  • September, maand der eerste keren en nieuw begin

    Met (kleine) kinderen in huis is 1 september altijd wel speciaal, maar als er eentje voor het eerst naar school gaat, zoals vorig jaar, of de overstap maakt van kleuterklas naar lagere school, zoals dit jaar, krijgt die eerste september toch nog een specialer gevoel. Ik denk dat ik evenveel zenuwen had als de kinderen. Wellicht zelfs iets meer, want bij de jongste waren er geen zenuwen te bespeuren.

    1 september kwam en verliep vlekkeloos. Zoon stond al weken te popelen en zou liefst 1 augustus al gestart zijn in het eerste leerjaar. De vriendjes terugzien en echt nieuwe dingen leren, spannende dingen zoals lezen en rekenen, hij kon amper wachten. Eindelijk die nagelnieuwe boekentas. Voor het eerst samen boeken gekaft. Met zelf gekozen kaftpapier en mappen. Meneer voelde zich heel erg belangrijk.

    Zoveel belangrijkheid dat kleine zus wat uit de boot dreigde te vallen en het met minder aandacht moest doen. Ten onrechte natuurlijk, want ook zij start in een nieuwe klas met nieuwe juf en heel wat onbekende gezichten (slechts 3 vriendjes verhuisden mee, de rest zit in de parallelklas). En ook zij had er geweldig veel goesting in. En fladderde op 1 september apetrots die nieuwe klas in. Ik kreeg 's avonds meteen feedback van de juffen dat ze voor de kleinste te zijn van de hoop zich erg goed leek te voelen en veel had verteld, zonder problemen opkwam voor haar gedacht ook al kent ze de rest van de kindjes en de juffen nog niet goed. Klein maar stoer, zo kennen we haar.

    Ook voor mij tal van nieuwigheden. Ik moet nu 1 kind afzetten op het eerste verdiep en 1 kind aan de andere kant van het gebouw op de gelijkvloerse verdieping en dat allemaal op 7 minuten tijd, want om dan moet ik beginnen crossen naar de tramhalte om tijdig in het station te raken en om 10u in Brussel te zijn op mijn werk. Ik ben nog wat zoekende daarin (welk kind eerst etc). De oudste heeft nu werk- en andere boekjes die mee naar huis komen en een heuse agenda die elke dag nagekeken moet worden. En voor het eerst in 3 jaar schoolcarrière moeten we echt elke dag op tijd zijn, want die juf van het eerste leerjaar ziet er een beetje een strenge uit (tof ook wel hoor, dat zeker).

    Tal van kleine en minder kleine spannende eerste keren dus de afgelopen dagen en weken...

    • de eerste keer kaften
    • de eerste keer zwemles met de turnjuf voor de oudste
    • de eerste keer zwemles op school met haar klas voor de jongste
    • turnkleren kopen voor de oudste en slofjes voor de jongste voor het eerst
    • de eerste letter leren schrijven, het eerste cijfer leren schrijven (de i en de k was makkelijk maar de 2 valt tegen)
    • oudste nieuwe leefgroep en begeleiders in de naschoolse opvang, waar ze dan niet meer samen in de leefgroep zitten
    • Dochter moet haar broer (en zijn vrienden) missen op de speelplaats
    • ...

    Wist je trouwens wie er elke dag als eerste klaar zit in de bank in het eerste leerjaar? Onze dochter. Terwijl grote broer zijn boekentas leeg maakt, glipt zij elke ochtend alle kindjes, ouders en de juf voorbij om te gaan zitten blinken, er is echt geen toepasselijker woord) op het plekje van broer. Helemaal klaar om ook groot te zijn en te leren. Ze is echt wel een beetje boos dat ze kleiner is en nog niet mag leren schrijven en nog altijd maar geen 4 jaar is (ze vraagt al weken geregeld of ze nu morgen eindelijk 4 en dus groot is). Gelukkig helpt opa wat door haar naam te leren schrijven...

    1 september, school, eerste leerjaar

  • Frankrijk 2017: einde

    Op onze voorlaatste dag maakten Zoon en ik samen met de oma en opa een grote wandeling langs de zogehete 'Capitelles' in Saussines. Zoon gaat supergraag wandelen met zijn oma en opa, die zorgen dat er op de wandeling veel afwisseling is en veel wegwijzers om te vinden en Zoon maakt er dan een wedstrijd van, wie spot er het meest wegwijzers, jongens tegen meisjes. Het was een erg hete (34 graden) maar buitengewoon mooie wandeling door de dorre, droge natuur en langs de door losse stenen opgestapelde kleine huisjes waar de boeren konden schuilen of dingen in bewaren terwijl ze op het veld waren. Ze deden mij wat aan de Trulli van Puglia denken, zij het dan op veel kleinere maat, en met het verschil dat dit dus geen echte woonplekken waren. Het was klauteren want met die stenen hadden ze ook muren gebouwd zodat het vee van de ene graasplek naar de andere kon zonder op een andere boer zijn goed te komen en zelfs heuse bruggen. Op zo'n 'brug' bezeerde de oma haar voet en ik werd niet veel later gestoken door een daas. En na 2u40 wandelen over zo'n 10 km waren we helemaal door onze drinkvoorraad heen. We waren allevier pompaf, maar het was echt een heel mooie wandeling.

    CFF80279-7E31-4798-B94C-680DA5BC6FCC.jpg

    Ondertussen waren de nichtjes en schoonbroer en -zus alweer huiswaarts gereden en dus zaten we die avond maar met zes rond de tafel, het voelde een beetje leeg aan.

    Normaal zouden we woensdag terug naar huis keren, maar na een mail van de toekomstige juf van Zoon dat er woensdag om 19u al leefgroepvergadering was en we vreesden nooit tijdig thuis te raken als we woensdag zouden rijden, werd beslist om dinsdag al terug naar huis te gaan en dus werd maandag helaas al de laatste volledige dag. Die spendeerden we echter in volle schoonheid. We keerden terug naar het schilderachtige Aigues-Mortes voor een boottocht van 2u30 doorheen de Camargue op de Saint-Louis. 

    We stopten eerst bij een manade waar twee ruiters op van die typische kleine witte paardjes een korte demonstratie deden van het sorteren (of zoiets) van de zwarte stieren. Een beetje toeristisch maar ik keek met veel plezier naar de paarden. En er was ook een tamme koe die aaitjes kwam halen bij de mensen. We gingen nadien de paardjes nog eens aaien en ermee op de foto en toen begon het toch wel een beetje te kriebelen om zelf terug paard te gaan rijden. We hadden nog ernstig overwogen om de ontdekking van de Camargue te paard te doen, je kan kindjes tussen 3 en 5 blijkbaar voor je laten meerijden op een tweepersoonszadel, maar ik had domweg geen gesloten schoenen bij en de wederhelft vond het niet veilig genoeg voor de Dochter, dus dan maar het boottochtje gekozen.

    IMG_5191.JPG

    Na een tweetal dagen met grijze luchten en spatjes regen was het zondag en maandag weer volop zon en swingde de temperatuur vlot richting 24 graden, dus op de boot brandde de zon ongenadig. Gelukkig was er wel een briesje en kon je ook al eens benedendeks gaan afkoelen.

    Zoon keek zijn ogen uit, Dochter deed eerder een dutje tegen mij aan. Er waren flamingo's te zien, dat kon haar aandacht wel wekken, maar die zaten helemaal op het einde van de tocht en maar in de verte. Zoon had meer interesse en keek rond naar de roofvogels, zoutmijnen, sluizen, Le Grau du Roi en in de verte La Grande Motte.

    Na de gezellige boottocht besloten oma en opa nog iets te gaan eten en vond de oma een lekkere pizzeria op een vrij rustig pleintje. Mijn salade met mozzarella was drie keer lekkerder dan die van de vorige keer in Aigues Mortes. Ook de rest van ons gezelschap liet het zich smaken. We sloten af met een heerlijk ijsje van het ijsjeskraam aan een van de stadspoorten (lavendelsmaak, zalig). Dan reden we naar huis en dook ik voor de laatste keer ons ijzig koude zwembad in om nog wat met Zoon te spelen, Dochter begon altijd heel enthousiast maar moest na een half uur meestal al forfait geven door de kou.

    En dan was het alweer tijd om in te pakken, terwijl Zoon en de wederhelft nog eens een wandeling maakten langs alle paardjes en ezels in de buurt en de oma voor ons een lekker avondmaal prepareerde.

    Maandag dan om 7u uit de veren en om half 9 vertrokken we voor de 1086km lange tocht terug naar ons landje. Die ging gelukkig een pak vlotter dan de heenreis, om iets na 19u bereikten ze Gent. Nog een keer vertraagd verkeer gehad en nog een klein half uur aanschuiven in Lyon (op een doordeweekse dinsdagochtend, toch niet te geloven). 

    En zo zitten onze 11 dagen in de Languedoc er alweer op...

  • Frankrijk 2017 deel 2: Montpellier en Aigues Mortes

    Donderdag trokken we een dag naar het mooie Montpellier. We parkeerden aan een shoppingcentrum voor een bezoek aan het aquarium. We waren er om 10.30 en verbaasden ons een beetje over het gebrek aan volk aan de ingang. Tot een medewerker op ons kwam toegelopen en vertelde dat ze pas om 11u openden. We keerden op onze stappen terug, maar na 10 meter zag ik plots de eerste tekenen van een rij aan de ingang en toen zijn we maar braafjes gaan aanschuiven.

    Om iets na 11 en iets meer dan 50 euro armer betraden we het aquarium. Blikvanger waren er uiteraard de haaien en voor mij ook wel de roggen. Hier en daar boden grote ramen een mooi zicht op hun grote aquaria. Er waren uiteraard ook tal van kleinere bassins met tal van vissen, zeepaardjes, kwalletjes,... Het aquarium is zeer geschikt voor kleinere kinderen, met hier en daar een tunnel waarin ze konden rondkruipen en hun hoofd in een bubbel steken in de tank van de inktvis. Er was in datzelfde aquarium ook een camera die zoon zelf kon besturen om de inktvis goed mee te besturen. En in de simulatie van de vissersboot in de storm bestuurd door onze eigen kleine stuurvrouw werd ik zowaar een beetje zeeziek.

    montpellier,aigues mortes,aquarium,vakantie,reizen,frankrijk,france,verargues,galargues le monteux

    montpellier,aigues mortes,aquarium,vakantie,reizen,frankrijk,france,verargues,galargues le monteux

    Op anderhalf uur waren we rond en dat was prima getimed want om half 1 hadden we een reservatie in het piraten thema-restaurant aan de overkant. Goede zaak trouwens dat we die reservatie hadden, want het enorme restaurant waar naar schatting zeker 200 mensen zaten te tafelen, zat helemaal vol.

    Om 13u werden we verrast door een kannonshot en niet lang daarna werd er een show opgevoerd met geweer en nog meer kanonschoten en stak een van de piraten de vloer vlak langs Zoon in brand. Toen werd hij toch wel wat bang. Het eten was trouwens helemaal niet slecht voor zo'n massakeuken te zijn. De kindjes genoten van hun pizza en ijs en mijn pasta was niet slecht. De cocktails in lichtgevende glazen lieten we maar voor wat ze waren...

    De kindjes kregen ook een jeton voor een cadeau uit een soort van kauwgomballenautomaat, maar wat de dochter ook koos, de automaat gaf niks, zelfs niet na nog een tweede jeton EN een euro. Gelukkig was er een jongen die niet blij was met zijn loombandjes en die aan de dochter schonk.

    montpellier,aigues mortes,aquarium,vakantie,reizen,frankrijk,france,verargues,galargues le monteux

    Na onze uitgebreide avontuurlijke lunch hadden de kindjes nog zin om naar de heel mooie en gratis zoo te gaan. We waren hier in 2015 ook al. Op een ochtend toen, en dat bleek pakken rustiger dan deze namiddag, nu was het even zoeken naar parking. Het was bewolkt weer wat maakte dat we hier en daar dieren zagen die de vorige keer in de verschroeiende hitte niet thuis gaven. Leeuwen, beren, aapjes, wolven, giraffen, genieten voor jong en oud. Alleen de dochter weigerde de stappen en met haar 14kilo begint ze, zeker op een warme zomerdag in het zuiden, wel door te wegen in mijn draagzak. Moest ze stilzitten wellicht niet, maar mevrouw eet, drinkt, zingt en danst dan op mijn arme rug...

    Vrijdagochtend maakten Zoon en ik samen met de oma en opa een wandeling van ruim 7 km door de wijngaarden en meloenenvelden rond Verargues. We passeerden ook verschillende wijnchateaus. Al moet je die term ruim interpreteren, denk aan door de eeuwen heen uitgebreide landhuizen met boerderijgebouwen aan of in het geval van het chateau van Verargues zelf aan een schuur waar ze wijn maken en het dan ook stinkt...

    Onderweg passeerden we honderden meloenen die na de oogst op het veld blijven rotten, een soortement wezeltje dat wegvluchtte van Zoons uitbundige gezang en werden we ook eens goed natgeregend in een korte onweersbui. Donderdag en vrijdag bleef de lucht heel de dag voorzien van een dik wolkendek en viel er af en toe eens wat nattigheid.

    'S avonds trokken we naar het koddige Galargues-le-monteux, dorpje gelegen op een heuvel pal langs de snelweg. We vonden er superlekker eten bij Orchidea. Ze hadden zowaar een vegetarisch menu, met een superlekkere salade gevolgd door een wokgerechtje en dan een dessert met iets van fruit dat ik gelukkig kon ruilen met het dessert met chocolade en meer lekkers. Zoon was ook zeer tevreden met zijn kindermenu met wok en klein dessertbordje en ook aan de rest van de tafel zag ik ons gezelschap met veel smaak hun menu verorberen. Franse keuken met oosterse invloeden en een origineel decor waarbij we half binnen en half buiten zaten. Echt een aanrader dit restaurantje. Zeker de cocktail van het huis proberen. Het was uiteindelijk 23 uur eer onze kleuters in bed lagen, maar mede dankzij de ipad en de gsm van de nichtjes waren ze de hele avond superflink geweest.

    Op zaterdag bezochten we Aigues Mortes. Op zich is het maar een half uur rijden, maar de manie van de Fransen om geen drie kilometer weg te kunnen bouwen zonder rond punt zorgde voor een beetje zieke kindjes op de achterbank en een balende wederhelft achter het stuur.

    De overvolle parkings en de file op weg naar de stad deden het ons al vermoeden en de middeleeuwse optocht waar we bij het binnenwandelen van de stad meteen op stuitten bevestigde dat vermoeden, er was hier iets te doen. Het Fete de Saint Louis is een behoorlijk groot gebeuren waarbij de inscheping van de heilige naar De kruistocht herdacht wordt met optochten, een grote middeleeuwse markt en tal van workshops en demonstraties met middeleeuwse ridders en toestanden.

    Zoon was overweldigd door de mensenzee en wou eigenlijk meteen weer naar huis, tot hij het eindeloze aanbod van speelgoedzwaarden en -schilden zag. De stadsmuren bezoeken zoals ik van plan was werd afgekeurd door meneer maar de hele markt afsnuisteren naar het perfecte zwaard en prinsessenkleed. We zagen zwaardvechters en boogschutters en 's avonds was er zelfs een heus paardentournooi, dat had ik nog wel graag gezien.

    Intussen was het al bijna 14u en kreeg de wederhelft honger, maar vind maar eens een plekje in zo'n drukte. Uiteindelijk kwam er toch ergens een tafeltje vrij. Maar de dochter was al te moe en te oververhit om te eten en Zoon vond de kaas op zijn pizza om de een of andere reden niet lekker. Mijn salade was wel eetbaar.

    Nadien werd dan het juiste zwaard en schild gekozen, een drakenketting en een roze handgemaakt prinsessenkleed. Zoon en ik kozen ook nog een flesje artisanaal gemaakte en overheerlijke muntsiroop. Dat doet me eraan denken dat we 's middags nog een ijsje hadden gegeten, ik had lavendelijs gekozen, ik hou wel van speciale smaken ijs en het was echt heel geslaagd.

    Met twee tevreden en oververmoeide kinderen keerden we tenslotte tegen 16u huiswaarts.

  • Frankrijk 2017: deel 1

    De kinderen zitten in het zwembad. Maar voor ik er zelf bij duik is het eerst tijd voor een verslag van onze vakantie hier in Frankrijk. Die overigens al in de helft is. Slik.

    Beginnen bij het prille begin. Vrijdag eerst een hele dag ingepakt, heel handig met twee paar helpende kleuterhandjes in de buurt. Na de middag kwam de wederhelft van het werk en omstreeks half 4 in de namiddag waren we klaar voor vertrek. De eerste helft van de reis verliep vlotter dan vlot. 400 km, 1 korte tussenstop, zelfgesmeerde boterhammetjes in de auto en vrolijke kindjes. Om half 8 kwamen we aan in Troyes. Onze familiekamers met tussendeur hadden helaas geen tussendeur wat maakt dat we elk met 1 kind moesten slapen. Kinderen die absoluut niet wilden slapen. Pas om 22u was er enige slaap en kon ik naast de dochter wat Netflix kijken en lezen. Ik kon de slaap totaal niet vatten. Toen ik om half 1 's nachts eindelijk besloot dat het bedtijd was, volgde echter nog een gevech met de airco, het veel te warme donsdeken en tot slot de mot in de gordijnen. Dan kreeg ik om het half uur een mep van de dochter. Het werd een slapeloze nacht...

    Voordeel was dat iedereen vroeg wakker was, maar we bleven wat lang aan het ontbijt zitten waardoor het toch 9u was eer we weer onderweg waren. Geen problrem, slechts 6 uur rijden scheiden ons van het zwembad en de zon. Hmmmm. Of niet. Uiteindelijk hadden we file van een hele eind voor Lyon tot een uur van onze bestemming. Meer dan 2,5 uur vertraging liepen we op. Waardoor we pas om 18u in Villetelle zijn aangekomen. Wat een dag...

    Zondag was een rustige dag, om te acclimatiseren. Eerst even inkopen doen. De kindjes begonnen de dag daarna meteen in het ijskoude zwembad. In de namiddag verkenden we de onmiddellijke omgeving van het huisje. Een tocht langs de Vidourle, waarbij ons pad adbrupt verdween en we door een boerenveld moesten. We proefden druifjes van de talrijke wijngaarden (enkel blauwe, de witte zijn al geoogst) en ontdekten drie paardjes. Sindsdien gaan Zoon en ik elke avond nog een wandeling maken naar 'zijn' paardjes. 'S Avonds kwamen de schoonbroer en co aan en was ons gezelschap van 10 eindelijk compleet.

    frankrijk,languedoc,vakantie

     

    Maandag trokken we met ons viertjes naar Les petits fermiers, een kinderboerderij hier vlak in de buurt. Helaas hadden de kindjes geen badpak mee, spijtig, want het was een supermoderne boerderij uitgebreid met een speelterrein met water en springkastelen waar ze dus helaas niet opkonden. Terwijl we drie kwartier moesten wachten op onze portie frieten en broodje kaas slaagden de kinderen er echter in om te gaan 'zwemmen' in de vijver waar ze 'goudklompjes' konden speuren. En zaten we uiteindelijk dus te eten met twee kinderen in hun slip. Voor de rest dus echt ren aanrader, de tofste kinderboerderij die ik al heb bezocht met geitjes die tegen je aanspringen, snurkende varkens, grappige zebus en ponies waar je een ritje mee kon maken. Je kon er zelfs een mini boottochtje maken.

    frankrijk,languedoc,vakantie

    Dinsdag bezochten we het Oppidum d'Ambrussum, Romeinse opgravingen waar ze nog steeds aan bezig zijn. Je ziet er een stukje van de Via Domitita, met eeuwenoude karrensporen en daarnaast de resten van allerlei huizen. Alles is volledig gratis. Blikvanger is de enige resterende peiler van een Romeinse brug over de Vidourle.
    'S Avonds gingen we hier in het dorp pizza eten 'chez les copains'. Maar dat kan ik niet echt aanbevelen. Houten picnicbanken onder de mieren en pizza's die als een baksteen op de maag vallen. Gelukkig vonden de kindjes het wel lekker!

    frankrijk,languedoc,vakantie

    frankrijk,languedoc,vakantie

    En vandaag is een zwembaddag, gewoon omdat we niet konden beslissen wat we nog willen doen. Wellicht nog eens naar de zoo of het aquarium van Montpellier, Aigues Mortes gaan verkennen en mogelijk nog eens een tocht doen in de Camargue.

    Tot slot twee bemerkingen over plaatselijke fauna. Het stikt hier van de muggen en de wespen. Ik heb al meer dan twintig muggebeten. Nooit eerder gehad. We hebben hier ook vier jonge kippen. Volgens de eigenares zijn ze van de buren, maar ze lopen praktisch altijd op ons terras rond, vooral rond etenstijd...

     

  • Dunkirk

    Ik ben niet echt een fan van oorlogsfilms, dat geef ik eerlijk toe. Maar toen we vrijkaarten konden krijgen voor Dunkirk in de Imax in Brussel en ik overal hoorde waaien dat het de film van het jaar was, lag ik die kans toch niet liggen. En dus gingen we maandag na het werk een hapje eten aan het Meiserplein (slecht idee, zowat elk restaurant in de buurt bleek gesloten. Gelukkig vonden we toch nog iets te eten) en trokken we dan naar het desolate stuk van de Heyzel waar de Kinepolis gevestigd is, aan de voet van een met zwart plastic afgeschermd compleet verlaten Bruparck.

    Of Dunkirk nu echt dé film van het jaar is, durf ik niet te zeggen. Maar het lijkt me wel eentje voor de top 5. Maar als je gaat kijken, probeer dan de Imax-versie te zien. Ook al gaat dat enkel in Brussel en kost het je bijna 15 euro (slik) voor een kaartje. Want deze film is echt helemaal gemaakt voor Imax en komt daar pas volledig tot zijn recht.

    Het is een film die best wel wat anders is dan de traditionele oorlogsfilm en dat is goed. Weinig grote namen maar onbekende acteurs. Je krijgt geen achtergrond van de personages, je weet meestal niet eens hun naam. Maar dat hoeft eigenlijk ook niet. Gaandeweg raak je toch met enkele gezichten wat meer vertrouwd dan met de rest en raak je betrokken in het verhaal. Maar meestal is het een grote mensenzee van jongens die er allemaal een beetje hetzelfde uitzien in hun uniform. Er wordt in de hele film trouwens amper gesproken, echt waar.

    Wat draagt de film dan? De beelden. Haarscherp en indrukwekkend. De soundtrack, die de zo al intense beelden soms bijna onverdraagbaar maakt qua intensiteit. Die bijdraagt aan de claustrofobie, de spanning, het overweldigende van sommige momenten. Het verhaal, uiteraard. De totaal niet chronologische opbouw van de film. De film wordt vanuit drie standpunten benaderd; de mensen op het strand, die in de lucht en die in de kleine vissers- en plezierbootjes die vanuit Engeland vertrokken, elk met hun eigen timeframe en personages. Die dan door elkaar lopen in de film waardoor je voortdurend terug en weer vooruit in de tijd gaat, afhankelijk van het perspectief. Het resultaat is een tikje verwarrend, maar wel uiterst geslaagd.

    En het grote beeld en het geluid van de Imax zorgen er tenslotte voor dat het niet alleen een meeslepend verhaal is, maar ook gewoon 1 lange cinematografische trip. Een aanrader, kortom.


  • Laatste weekend van de Gentse Feesten

    Na een vijftal daagjes zee keerden we zaterdagnamiddag terug naar ons geliefde Gent voor de laatste dagen van de Feesten. Zaterdag zelf zijn we er mede dankzij de regen dan niet meer geraakt, maar het viel me wel op dat het buiten veel luidruchtiger was dan het eerste weekend. Ondanks het feit dat onze straat doodlopend was en enkel bewoners er konden parkeren, was het 's nachts moeilijk de slaap vatten met het vele dronken gebral en was ik om 7u alweer klaarwakker dankzij dat zelfde gebral dat nog steeds aan de gang was.

    Maar de allerlaatste Feestendag waren we weer allemaal van de partij. De dochter wou heel graag geschminkt worden aan de Oase van de Jeugddienst, dus gingen we daar aanschuiven en transformeerde de kleine mevrouw in een heel mooi vlindertje. Ze had mij daarbij ook totaal niet nodig, ze regelde dat allemaal zelf wel, dat aanschuiven en schminken. Ervoor trok mijn addergebroed nog eens naar het eendjesviskraam en sleepten ze weer de fijnste plastic brol made in china ons huis in. Een geweer voor meneer en roze hakjesmuiltjes voor mevrouw. Totaal niet gender-bevestigend enzo. Zucht.

    gentse feesten, #gf17

    Na een korte tussenstop thuis voor wat pannenkoeken en koffie trokken we allemaal samen naar de Minnemeers voor Hut van 4Hoog. Ik ben zwaar fan van alles wat zij maken en ik moet zeggen dat de kinderen het ook allebei konden smaken. Ze zaten op het puntje van hun bankje en reken reikhalzend naar alles wat er voor hen gebeurde. En de voorstelling die ging over een kleine zus en grote broer was ook behoorlijk op hun kleine lijfjes geschreven. En ik moet zeggen dat ik even hard heb genoten.

    's Avonds trok ik dan nog een allerlaatste keer alleen de Feesten in. Ik had afgesproken met een vriendin. We struinden eerst wat doelloos rond en eindigden tenslotte op een zeer druk maar best gezellig terras. Beetje mensen kijken. Beetje bijpraten. Plots was het 22u en besloot ik om toch maar huiswaarts te gaan, aangezien vandaag een werkdag is.

    En zo zit het er alweer op, deze editie van de Feesten. Mijn conclusies?

    Ik vond het aangenaam qua drukte. Je moest nooit echt voetje voor voetje schuifelen of duwen en trekken om ergens te raken. Door het hele centrum bewonersparkeren te maken werd het een stuk leefbaarder, al blijft het lastig om de hele tien dagen gewoon thuis te zijn, ik merkte dat een deel van de buren op reis gaat in deze periode omdat ze het te lastig vinden anders. Het eerste weekend konden we relatief goed slapen, maar de laatste zaterdagnacht was wel luid. De politie was alomtegenwoordig maar op een goede manier.

    Het is zeker niet alleen eten en zuipen. We gingen drie keer naar theater en er waren nog veel andere dingen van cultuur die ik doodgraag gezien zou hebben. Miramiro en 4Hoog zijn allebei top.

    Overdag maar ook 's avonds zie je enorm veel gezinnen. Zondagmiddag bijna uitsluitend gezinnen met kleine kinderen gezien, maar ook als ik 's avonds zonder kroost op stap ging zag ik bijvoorbeeld in het Baudelopark nog heel veel kleintjes rondlopen. Er is tegenwoordig ook een enorm aanbod op hun maat. Gentopia konden de mijne dit jaar niet echt smaken, maar ik heb het gevoel dat we maar een fractie van het volledige kinderaanbod hebben gezien op de Feesten. 

    Qua optredens vind ik er niet echt mijn ding meer. Toen Boomtown nog op de Beestenmarkt zat woonden we bijna tien dagen lang op dat plein, en waren er ook her en der elders nog toffe concerten, maar de laatste jaren heb ik geen enkel optreden gezien. 

    De toiletten zijn gratis!

    Nieuwe eetkramen dit jaar. Het is niet alleen eten en drinken, maar eten en drinken blijven toch ook wel een belangrijk deel.