Honden

  • Gelukkige verjaardag Figo

    figo.jpgVandaag 11 jaar geleden adopteerden we Figo, onze galgo reu. Als gezelschap voor Luca, die we een half jaar eerder mochten verwelkomen en intussen helaas al bijna anderhalf jaar gestorven is. En dus vieren we vandaag Figo zijn 13e verjaardag. 

    Daarbij overheerst vooral het gevoel van dankbaarheid dat hij nog bij ons is. De laatste twee jaar en dan vooral het afgelopen jaar is hij echt heel oud geworden. Slecht ter been, kwaaltjes, nierproblemen, noem maar op. Echt een oud ventje met alle bijhorende verhalen. Maar hij is er nog en daar ben ik ontzettend blij mee.

    Misschien is dit wel de laatste verjaardag die we mogen vieren met hen. Dat soort gedachten hoort er nu helaas ook wel bij. 13 jaar is best oud voor een grote hond. Ik denk nu eerder in termen van maanden dan van jaren. Maar toch hoop ik ook wel dat hij nog een tijd bij ons mag zijn. Mijn eerste hond is 15 geworden, die erop 13 dacht ik, Luca 12, ik ben dus wel wat verwend op dat vlak.

    Sinds deze week zijn we gestart met pijnstilling. Ik had nieuwe medicatie voor de nieren nodig en de dierenarts vroeg aan de telefoon hoe het met Figo ging. Het grootste probleem tegenwoordig is dat hij door zijn poten zakt. Ik heb eigenlijk niet de indruk dat hij veel pijn heeft, maar om dat echt te kunnen uitsluiten ga ik hem nu enkele weken tweemaal daags een pijnstiller geven en dan proberen uitmaken of hij zich daar beter door voelt. Want voor zijn nieren is dat natuurlijk niet goed. Maar ik wil toch ook zeker zijn dat hij comfortabel is. En soms weet ik dat niet zo goed.

    Maar ruk de vleespastei maar aan want mijn knuffel, mijn schaduw, mijn trouwe metgezel is jarig vandaag. 

     

  • Hou vol, oude knookjes

    Het ging de laatste maanden weer een stuk beter met onze hoogbejaarde galgo Figo. Sinds de herfst zit er weer leven in het beest. Je kan er weer probleemloos een klein uur mee gaan stappen zonder dat hij niet meer vooruit raakt of door zijn poten valt. Hij eet weer relatief goed. Hij voelt zich duidelijk ook goed. Zelfs onze buurman, die hem op maandag en dinsdag uitlaat, had het opgemerkt. Hij voelt zich soms weer een jonge hond en is zelfs moeilijk bij te houden bij momenten.

    Het enige probleem was dat hij minder en minder comfort leek te vinden in zijn manden en op zijn kussens. Die zakken te diep in als hij erop stapt en dat zorgt voor problemen, zijn wankele poten bieden hem te weinig houvast op die kussens en hij vindt er blijkbaar nog moeilijk een goed ligplekje op. Dus trakteerden we de oude knoken op een orthopedisch kussen. Een schot in de roos. Hij kan er makkelijk in dankzij de verlaagde ingang, het is stevig waardoor hij er makkelijk op kan staan en toch is het dik en zacht.

    nieuw bed Figo.jpg

    Het weegt dan ook zwaar om vast te stellen dat het sinds het weekend weer slechter met hem gaat. Zondag stond hij gewoon naast ons terwijl wij aan tafel zaten, toen zijn achterste poten gewoon onder hem uit schoven en hij op de grond lag. Hij leek er zelf niet eens erg in te hebben, want elke keer als we hem recht zetten viel hij gewoon weer op de grond. Sindsdien gaat het wandelen ook weer een pak trager en draaien zijn achterpoten soms weer gewoon omver als hij stapt, al lukt het wandelen wel nog. Vanmorgen zijn we toch nog een half uur op stap geweest. Maar de flukse, montere stap is weer veel meer een onhandig geschuifel geworden. En sinds het weekend heeft het beest ook nog eens last van serieuze diarree. Geen idee wat dat nu weer betekent. Hopelijk is het gewoon een virus en staat het los van zijn nierproblemen of andere erge dingen.

    Komaan Figo, het ging net zo goed. Ik draag hem met veel plezier de trappen op en af omdat hij dat zelf niet meer kan, doe zalf in zijn oogjes die almaar gaan slijmen, geef hem elke dag zijn 4 pillen en poets elke dag (of toch bijna zijn tanden), 1 keer per week zijn oren. Dat vraagt tijd en energie maar dat doe ik met veel plezier. Oud worden hoort bij het leven. Ook voor een hond. Je laat die niet 'inslapen' gewoon omdat het wat meer werk wordt. De liefde die je krijgt, vermindert toch niet? Ik geniet zo van die rustige momenten, wanneer de wederhelft en de kinderen van huis zijn en Figo geniet van de rust en dicht bij mij kruipt in de zetel of in bed. Mijn trouwe schaduw. Mijn trouwste vriend. Hou het nog een beetje vol.

  • Oudehondenkwalen

    Dat Figo oud wordt, heb ik hier vast al eens verteld. Net zoals dat hij almaar meer kwalen krijgt en meer verzorging nodig heeft. Zo moest ik hem elke ochtend 4 pillen geven (3 voor zijn nierfalen en 1 voor de arthrose), zijn tanden poetsen met hextril tegen de zware ontstekingen, vaak gaan wandelen omdat hij zich niet meer kan inhouden en traag wandelen en hem trappen op- en afdragen omdat zijn poten niet meer te vertrouwen zijn. Op de koop toe lust hij zijn dieetvoeding voor zijn nieren niet en werd hij heel mager.

    En toch doe ik het allemaal met plezier. Een hond is voor het leven, toch. Ook in die laatste fase, wanneer het minder leuk wordt.

    figomedium.jpg

    Maandag ging ik met hem naar de dierenarts en kwamen er helaas nog een boel kleine en minder kleine aandachtspunten bij.

    Ondanks de detartratie een jaar geleden verergeren zijn tanden zienderogen. Hij heeft gewoon de pech slechte tanden te hebben. Een niet onbekend probleem bij geadopteerde windhonden die in hun eerste levensmaanden soms smurrie te eten kregen in plaats van stevige brokken en gewoon ondervoed waren. Al kan het natuurlijk ook gewoon genetisch zijn; mijn tandvlees ontsteekt ook makkelijk. De dierenarts denkt dat we dit jaar nog een nieuwe ingreep onder narcose moeten doen, wat geen goed nieuws is voor een hond van zijn leeftijd die te weinig weegt en wat verzwakt is. Ik ga proberen het zonder te doen door twee keer per dag intensief te poetsen voor zover dat mogelijk is, want het doet hem pijn. Daarom dat we nu starten met een antibioticakuur om de huidige ontstekingen te lijf te gaan. Dus: 2 extra pillen per dag en tanden poetsen.

    Zijn oortjes bleken licht ontstoken. Remedie: elke dag spoelen en uitkuisen. Geen probleem alleen vraagt het weer maar tijd, iets wat ik weinig heb en is Figo enorm gevoelig aan zijn oren. Zonder overdrijven, als een vreemde hem daar nog maar aanraakt jankt hij al. Gelukkig mag ik er wel aankomen.

    De arthrose is verergerd maar de medicatie daarvoor is slecht voor de nieren, het enige wat we kunnen is het kruidenpreparaat dat hij neemt opdrijven naar 2 tabletten per dag in plaats van 1. Dus 1 pil erbij.

    En tot slot is zijn 'pietje' zoals de dierenartse het noemde ontstoken. Dus wacht mij elke avond de gezellige taak de hond een badje met isobetadine te geven aan zijn intiem deel. Daar heeft hij gelukkig geen enkel bezwaar tegen, haha.

    Dus elke dag 7 pillen, oren kuisen, tanden twee keer poetsen en zijn piemel baden. Kostprijs: iets van een 230 euro voor 6 maanden medicatie, oorkuiser, tandpasta,... Nog eens 30 euro consultatie, wat zeker niet te veel is want ik heb daar 45' binnen gezeten. Ik heb een super dierenartse. En nog eens 20 euro voor de vaccins.

    En omdat hij zijn voer niet lust, gaan we voor hem koken; rijst met vis en kip. En insecten mag ook maar dat zie ik precies minder zitten.

    Het is veel werk. Het neemt vaak net dat half uurtje in dat ik na een lange werkdag, 3 uur pendelen en de kindjes in bed leggen voor mezelf over hou. Maar ik heb het er voor over. Ik zie dat beest doodgraag. En ik ben het hem verschuldigd.

    figo schema.jpg

  • Oude hond

    Elk levend iets moet ouder worden maar verdorie, plezant is het toch niet hoor. Ik heb soms zo medelijden met ons oud mannetje Figo (naar schatting 12 jaar ondertussen). Deze week nog eens 200 euro uitgegeven bij de dierenarts aan onderzoek en medicatie. Net zoals Luca laten zijn nieren het afweten en nu mag hij dagelijks 3 pillen slikken. En zijn pas gereinigde tanden zijn alweer ontstoken.

    Lastiger vind ik echter dat hij bij het wandelen regelmatig door zijn achterpoten zakt, een erg zielig zicht en vooral dat hij meerdere keren per week gewoon van de trap valt. En zich daarbij pijn doet. Gelukkig meestal zonder veel erg, maar vanmorgen maakte hij een enorme smakkerd en zijn achterpoot is over meerdere centimeters ontveld. Zal weer weken duren eer dat wat genezen raakt (hij likt er altijd aan natuurlijk).

    't Is gewoon echt geen fijn gevoel om onze grote knuffelbeer zo het sukkelstraatje te zien inslaan...

    oude hond,nierfalen

  • Groot onderhoud voor Figo

    De inductie van de narcose is het meest risicovol had de dierenarts ons wel verteld, dus toen we niet direct iets hoorden had ik er wel goede hoop in. Toch begin ik behoorlijk zenuwachtig te worden toen we om 18u30 nog steeds niets hadden vernomen van onze hond. Ze werkt met gasanesthesie en had ons verzekerd dat de meeste honden daar snel weer wakker van worden...

    Uiteindelijk heb ik de wederhelft aangepord om zelf eens te bellen en toen bleek dat de dierenarts net met Figo bezig was en ons direct ging terugbellen. Alles was gelukkig goed en een uurtje later mochten we hem ophalen. In tegenstelling tot Luca lag hij niet in de kooien van het verblijf na een operatie. De dierenarts vond hem blijkbaar zo zielig/lief dat ze hem al die tijd bij haar had gehouden in de consultatieruimte! Typisch Figo om iedereen zo in te palmen. Meneer de hazewind was aanwezig geweest bij de ingreep van een konijn en had geen kik gegeven. Maar oh wee toen de glazenwasser kwam, toen was hij zich gaan verstoppen. Onze held...

    Na de ingreep verdween hij in zijn mand om er alleen nog uit te komen om te gaan slapen en ook de hele volgende dag bleek hij suf. Ik moest hem de eerste helft van de dag de trappen af dragen (gezellig zo 25 kilo hond twee verdiepingen naar beneden dragen) en natuurlijk bleef hij niet beneden maar volgde mij als ik meer dan drie minuten uit zijn zicht verdween... Eerst wou hij niet eten en naar buiten om te plassen was op een immens sukkeltempo. Hij heeft zowat de hele dag naast mij in de zetel liggen slapen, slapen, slapen...

    002.JPG

    Na de middag begon hij eindelijk weer te drinken en te eten en tegen de volgende ochtend kon hij ook weer normaal stappen. En hoera, zijn ongelofelijke stinkadem, ruikbaar vanop een metertje afstand, is verdwenen. Alsook twee tanden en hopen tandsteen. De dierenarts had er zoveel werk mee dat ze drie andere afspraken heeft moeten afbellen... Ze heeft ruim de tijd genomen voor meneer de oude hond; nageltjes geknipt, oortjes proper gemaakt en bloed en urine genomen voor screening op enkele veel voorkomende aandoeningen bij oude honden. Nu maar hopen dat daar niet te veel in vastgesteld wordt...

  • Figo bij de dierenarts

    Not a happy day. De dierenarts spreekt al zeker twee jaar van Figo zijn rotslechte tanden die een behandeling nodig hebben. We hielden de boot echter af omdat een totale narcose op zijn leeftijd te risicovol is, hij is ongeveer 12 jaar en niet echt in geweldige vorm. Maar de dierenarts drong aan, hij heeft pijn volgens haar en eet ook effectief steeds minder. Dus vandaag is de dag. Deze middag moeten we hem wegbrengen.

    En ik ben bang. Bang dat we zo kort na het verlies van Luca al opnieuw afscheid zouden moeten nemen. Het is namelijk niet alleen het hele narcose verhaal. Figo is een oud, gebrekkig mannetje geworden. Als ik ermee wandel valt hij regelmatig door zijn achterpoten. Hij valt al eens van de trap. Hij vermagert maar hoezeer we ook ons best doen om hem te verleiden met lekker eten. Hij lust steeds minder. Hij gedraagt zich soms behoorlijk vreemd. Hij is oud, grijs en fragiel. 

    Maar hij is nu de enige hond in huis en ik kan het idee van een huis zonder dieren echt niet aan. Ook voor Zoon, die nog altijd veel over Luca spreekt. Luca is weg maar er is nog altijd een hondje in ons huis. Leven, warmte. En aangezien ze ongeveer even oud waren weet je gewoon dat Figo geen twee jaar meer bij ons zal zijn. Maar toch hoop ik daar verdorie op.

    De dierenarts gaat blijkbaar ook een soortement 'oude honden screening' doen. Hopen dat, als zijn tanden onder controle raken en hij komt goed door de narcose, ze geen ander onoverkomelijk probleem vindt.

  • Slaap zacht lieve Luca

    eliasenluca.jpgAl heel lang moest ik hier eens een update typen over mijn honden. Een minder heuglijke update, over hoe oud en grijs ze geworden zijn. Over hoe Luca een ernstig nierprobleem heeft waaraan weinig meer te doen valt en Figo geregeld door zijn poten stuikt. Hoe mijn twee langpoters veranderd zijn in senioren met veel kwaaltjes en soms weinig link met de honden die ze eens waren. Maar zoals dat zo vaak gaat, werd ik genadeloos ingehaald door de realiteit. En moest ik maandagochtend afscheid nemen van mijn mooie lieve Luca.

    Omdat de honden allebei zowat elke dag dat we gaan werken ons huis helemaal onder plassen, verbleven ze het laatste jaar regelmatig eens enkele weken bij mijn vader, die niet alleen veel tijd heeft maar ook een grote tuin. Zo ook de laatste drie weken voor de kerstvakantie. Het maakt het leven voor ons even draagbaarder, want ook als we thuis zijn maar als Figo stress heeft, bijv, durft hij in huis te plassen. De combinatie met twee kleine kinderen is soms net iets te pittig. Enfin, de twintigste gaf mijn pa een vervroegd kerstfeest en die avond kwamen de hondjes dan ook mee terug naar huis. 

    Maar 's ochtends kreeg ik het noodlottige telefoontje. Dat het slecht ging met Luca. Dat ze sinds zaterdag haar hoofd scheef hield, de laatste dagen veel had gejankt en dan 's nachts een toeval had gehad. Sindsdien at en dronk ze niet meer en haar ogen rolden. Dan wist ik genoeg. Ik heb mijn eerste hond op krak dezelfde manier verloren. Hersenbloeding waar ze niet meer uit is gekomen. Gestorven in mijn armen bij de dierenarts.

    Eerst kerstfeest in mineur en dan in de late namiddag onze hondjes gaan halen. We hebben ze met haar mand in de auto gedragen want ze kon niet meer stappen. We hadden Zoon al verteld dat ze heel ziek was en we de volgende dag naar de dierenarts zouden gaan. In de auto zei hij dat de dokter Luca wel zou genezen. Ik kon hem niet laten lopen met die valse hoop en heb hem dus verteld dat Luca waarschijnlijk nu snel zou doodgaan. Hij heeft zowat de hele rit stilletjes zitten snikken, maar ik kon niet anders, liever zo dat hij de avond had om afscheid te nemen en zich voor te bereiden dan met hoop naar de dierenarts te vertrekken dan dan zonder hond te moeten terugkeren.

    Die avond en nacht heb ik ze nog kunnen laten drinken en heeft ze nog eens geplast maar voor de rest bewoog ze amper. Ze keek nog op als we bij haar kwamen en leek de aaitjes wel op prijs te stellen. Ik heb me een tijdje naast haar op de grond gezet en afscheid genomen.

    's Ochtend bleek onze vaste dierenarts onbereikbaar. De wederhelft heeft dan de knoop doorgehakt en een andere gebeld. Dat bleek gelukkig een heel goede. Maar toen ze het verhaal hoorde en Luca zag kon ze ook alleen maar zeggen dat de kans dat Luca hier nog uit zou komen heel erg klein was en dat het dan een heel trage en moeilijke weg zou worden. En dus hebben we beslist van haar daar te laten inslapen. En zo gleed ze zachtjes weg, terwijl ik naast haar op de grond zat en haar zachtjes streelde en Peter en Zoon een meter verder op een stoel zaten.

    Zoon had er de hele dag veel vragen over en maakt voor iedereen tekeningen van Luca. Hij heeft de foto die van haar op de kast stond aangeslagen en naast zijn bed gezet. Figo was maandag verschrikkelijk onrustig maar leek gisteren toch al iets meer zichzelf te zijn.

    Vandaag had ik een dag voor mezelf en ben ik vooral veel met Figo gaan wandelen. Wat voelt het raar onze vaste routes nu met ons twee te doen waar we vroeger altijd met minstens drie waren.

    Afgelopen oktober hadden we haar tiende adoptieverjaardag gevierd. Mijn eerste eigen hondje. Ze zal nooit vergeten worden.