UA-104319606-1

Film

  • Een weekend vol film en theater

    Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

    Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

    Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?


    Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

    Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. 'Is het dit maar' vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, 'niet slecht maar een beetje saai'. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.


    Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama's, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

    De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes...)


  • Helden boven alles!

    Op zoek naar een goede film voor een uitje met de kinderen tijdens de herfstvakantie? Dan kan ik de gloednieuwe 'Helden boven alles' warm aanbevelen. De helden zijn jullie misschien al bekend van Ketnet. Indien niet, heb je kinderen tussen de 5 en de 10, dan weten zij ongetwijfeld over wie ik het heb.

    Omdat de wederhelft heeft meegewerkt aan de film (let op zijn naam op de aftiteling!) waren we uitgenodigd op de première in Antwerpen afgelopen weekend. Met BV's en rode loper toestanden en afterparty, the works. Dat was echter buiten het verkeerd in en rond Antwerpen gerekend. Een half uur aanschuiven op de ring, omgereden en dan in een file op Linkeroever gestrand. En dus hopeloos te laat aangekomen aan Kinepolis. Zucht.

    Gelukkig liep de film in meerdere zalen tegelijk en begon de vertoning voor de mensen die via Ketnet kaartjes hadden gewonnen een half uur later. En dus hebben we de film nog gezien. Mét acte de présence van de Helden. Maar zonder fancy afterparty of andere bekende koppen. 

    De film zelf dan. Zoals ik zei is het een erg fijne film. Zelfs als je, zoals ik, nooit iets van De Helden hebt gezien (en op zich weinig affiniteit hebt met twintigers die allerlei dingen in elkaar vijzen en er daarna mee rijden/ in vliegen). De film staat ook prima op zich en heeft een echt verhaal waarin eigenlijk bijzonder weinig geknutseld wordt. Het accent ligt vooral op de vriendschap tussen de Helden en op de knotsgekke dingen die ze meemaken. Met absolute glans(bij)rollen voor Adriaan Van den Hoof (Zen! Zuivering en Zalige stilte zijn nu een beetje de running joke in ons huishouden, en al helemaal nu Zoon deze week de letter z heeft geleerd op school) en Karlijn Sileghem. Ik heb echt voortdurend zitten lachen. En ook Dochter, net 4 en ook nooit naar de Helden gekeken, genoot van de film (vooral van het liedje van Maureen). De film is grappig, onderhoudend, een beetje spannend en vooral gewoon heel leuk. Als je deze vakantie dus een film zoekt tussen het mega aanbod van Amerikaanse toestanden, dan doe je met Helden boven alles volgens mij een goede keuze.


  • Datenight

    Joepiedepoepie, het is datenight vanavond! Thuis werken eerst, kindjes afhalen en om 18u komt de babysit zodat we lekker (gourmet) hamburgers kunnen gaan vreten en ons dan overlaten aan de horror van It in de cinema. Met dank aan Telenet voor de gratis cinematickets (wel stom dat je in Kinepolis voor bijna elke voorstelling moet opleggen omdat het een specialer soort projectie is, niet dat ik daarom heb gevraagd).

    Maar eerst dus nog wat werken, beetje chilly hier ondanks dat ik net toch maar de verwarming in gang heb gestoken. De regen klettert vrolijk tegen de ruiten maar af en toe schijnt ook de zon. Today is a good day.

    Iets minder wel voor Grant Hart van de jeugdhelden van mijn wederhelft Husker Du, die het van bij Therapy? bekende Diane hebben gemaakt, want die mens heeft op amper 56 jarige leeftijd de strijd tegen kanker verloren. Veel te jong.

  • Dunkirk

    Ik ben niet echt een fan van oorlogsfilms, dat geef ik eerlijk toe. Maar toen we vrijkaarten konden krijgen voor Dunkirk in de Imax in Brussel en ik overal hoorde waaien dat het de film van het jaar was, lag ik die kans toch niet liggen. En dus gingen we maandag na het werk een hapje eten aan het Meiserplein (slecht idee, zowat elk restaurant in de buurt bleek gesloten. Gelukkig vonden we toch nog iets te eten) en trokken we dan naar het desolate stuk van de Heyzel waar de Kinepolis gevestigd is, aan de voet van een met zwart plastic afgeschermd compleet verlaten Bruparck.

    Of Dunkirk nu echt dé film van het jaar is, durf ik niet te zeggen. Maar het lijkt me wel eentje voor de top 5. Maar als je gaat kijken, probeer dan de Imax-versie te zien. Ook al gaat dat enkel in Brussel en kost het je bijna 15 euro (slik) voor een kaartje. Want deze film is echt helemaal gemaakt voor Imax en komt daar pas volledig tot zijn recht.

    Het is een film die best wel wat anders is dan de traditionele oorlogsfilm en dat is goed. Weinig grote namen maar onbekende acteurs. Je krijgt geen achtergrond van de personages, je weet meestal niet eens hun naam. Maar dat hoeft eigenlijk ook niet. Gaandeweg raak je toch met enkele gezichten wat meer vertrouwd dan met de rest en raak je betrokken in het verhaal. Maar meestal is het een grote mensenzee van jongens die er allemaal een beetje hetzelfde uitzien in hun uniform. Er wordt in de hele film trouwens amper gesproken, echt waar.

    Wat draagt de film dan? De beelden. Haarscherp en indrukwekkend. De soundtrack, die de zo al intense beelden soms bijna onverdraagbaar maakt qua intensiteit. Die bijdraagt aan de claustrofobie, de spanning, het overweldigende van sommige momenten. Het verhaal, uiteraard. De totaal niet chronologische opbouw van de film. De film wordt vanuit drie standpunten benaderd; de mensen op het strand, die in de lucht en die in de kleine vissers- en plezierbootjes die vanuit Engeland vertrokken, elk met hun eigen timeframe en personages. Die dan door elkaar lopen in de film waardoor je voortdurend terug en weer vooruit in de tijd gaat, afhankelijk van het perspectief. Het resultaat is een tikje verwarrend, maar wel uiterst geslaagd.

    En het grote beeld en het geluid van de Imax zorgen er tenslotte voor dat het niet alleen een meeslepend verhaal is, maar ook gewoon 1 lange cinematografische trip. Een aanrader, kortom.


  • Get out

    Afgelopen weekend was er een van zelfverwennerij. Vrijdagochtend gaan ontbijten met een vriendin en daarna veel te veel nieuwe kleren gekocht in de Brooklyn; een blauw kleedje, een zwierig rokje, een gecentreerd jeansvestje en wat losse truitjes, ik kon niet weerstaan. 's Avonds zoals altijd tegenwoordig Mad Men gekeken. Topreeks.

    Zaterdag eerst gaan zwemmen met de kindjes, 's namiddags eens de stad in en 's avonds kwam onze babysit. We vonden een vrij tafeltje op het terras van de Ellis Burger. Gelijk of iets na ons kwamen nog twee of drie koppels toe. Die kregen meteen alle aandacht van het talrijk aanwezige personeel en wij waren precies onzichtbaar. Na een tijdje werden we dan toch gevonden en bleek de wachttijd die avond op te lopen tot minstens een half uur. Slik. De jongen die zich over onze tafel ontfermde kwam op een bepaald moment zelfs melden dat hij niet kon garanderen dat we de film van 20u zouden halen. Toen begon ik me wel wat zenuwachtig te maken, zeker omdat zijn collega's ons de eerste 10 minuten hadden genegeerd. Gelukkig was de cinema maar enkele meters verder. En uiteindelijk kregen we ons eten om half 8 en hadden we nog tijd genoeg om er met smaak en rustig van te eten. Want mijn sunny carrot burger was echt verschrikkelijk lekker moet ik zeggen. Ellis blijft voor mij toch de top van de Gentse gourmet burger zaken.

    We twijfelden qua film tussen Get Out en The Lost City Of Z maar aangezien die laatste al om 19u45 begon en de file aan de kassa van de Sphinx totaal niet vooruit ging (tijdens het eten waren we ook al 2 keer om kaartjes proberen gaan maar dat was dus niet gelukt wegens te laat open en te traag), hadden de omstandigheden voor ons beslist en werd het dus Get Out om 20u.

    En daar kregen we gelukkig geen spijt van. Als je zin hebt in een ongemeen spannende thriller en eens omver geblazen wil worden, dan kan ik je deze film aanraden. De inhoud is beknopt en hoe minder je op voorhand over de film weet, hoe beter het is. Een blank-zwart koppel gaat voor het eerst op bezoek bij de blanke familie van het meisje. Er is iets raar aan de hand met die familie, ze lijken heel erg pro zwarte schoonzoon maar toch klopt er iets niet.

    Het is de eerste film van acteur/regisseur Jordan Peele en echt, ik vond alles eraan super, de sfeer zat van de eerste seconde goed.

    Nadien gingen we nog iets drinken in het Sphinx Café. Ik wist niet goed wat en nam maar de cocktail van de dag, de mij onbekende Negroni. Dat bleek ook al een schot in de roos. Wat een superlekker drankje. Volgens sommigen de opvolger van de gin tonic. Ongewoon straf spul, een tikje bitter maar oh zo lekker. Het is een mix van gin, vermouth en campari en werd in het begin van de 20e eeuw uitgevonden in Firenze. 


  • Maand gratis Play More

    Via de krant keken we een maand gratis naar Play More van Telenet. Helaas zit de maand er intussen bijna op. Mijn verdict? Het was leuk en ik heb wel één en ander bekeken dat ik anders niet zou kunnen zien. Maar in mijn ogen is het de 25€ die je er normaal gezien voor moet betalen, niet waard. Daarvoor is het aanbod me toch wat te beperkt. We houden het dus bij deze ene maand gratis. Maar ik ga het toch wel een klein beetje missen, vooral voor de films. Het aanbod films van Netflix vind ik vrij pover, maar op Play More kwam er toch af en toe eens iets interessant voorbij.

    De absolute topper die er nu te zien is, is echter een serie, Westworld. Dit vond ik echt topniveau en met voorsprong het beste wat ik de afgelopen maanden heb bekeken.

    Daarnaast bekeken we qua films nog The Martian (astronaut wordt per ongeluk achtergelaten op Mars en moet het daar maar zien te redden), The age of Adaline (over een vrouw die niet veroudert), Everest (waargebeurd verhaal over expedities naar de top van Mount Everest), The Revenant (sorry maar heb ik niet uitgekeken, vond het saai).

    Ik hou er ook enkele kleine frustraties aan over. Zo waren er series die we wilden bekijken maar die er maar aan het tempo van 1 aflevering per week opkomen en die we dus niet gingen kunnen afkijken in onze tijdspanne van een maand. En niet elke film kan je de hele tijd opvragen, er zijn ook Play More kanalen die je in de gaten moet houden. Een deel van het filmaanbod blijft bovendien betalend, wat ik echt niet kan begrijpen als je al 25€ per maand betaalt. En al bij al is het aanbod eerder klein.

  • Enkele uurtjes cultuur

    Ik wou hier uitgebreid verhalen over enkele porties cultuur van de afgelopen weken maar merk dat ik er om diverse redenen totaal niet toe kom. Omdat ik het ergens te spijtig vind om er gewoon over te zwijgen, in plaats van telkens een review dan maar gewoon enkele woordjes.

    Om ons dertien jaar samen te vieren, trokken de wederhelft en ik naar de cinema. Niet bijster romantisch, maar we hadden een bon liggen van eten + film en de nieuwe Tim Burton was net die week uitgekomen. En dus gingen we eerst lekkere gourmet burgers eten in Pauls Boutique (lekker lekker maar ik zit niet zo graag op van die hoge stoelen en het geheel voelde een beetje te veel als een ordinaire fastfoodtent aan in vergelijking met bv Jack of Ellis) en dan naar Miss Peregine's Home for Peculiar Childeren.


    Ik kan deze film voor de volle 200% aanraden. Hij was mooi, spannend en hartverwarmend. De hele week nadien werd ik nog gewoon blij als ik eraan terugdacht. Een beetje anders dan de vorige films die ik van hem zag, maar voor mij op een goede manier. Een beetje meer zoals Big Fish destijds en een beetje minder zoals Sweeney Todd. Maar neem wel de late voorstelling. Wij hadden die van 20u gekozen want ik val anders gewoon ter plekke in slaap en die zat redelijk vol tieners en dat vreet en slurpt en roddelt nogal zwaar door tijdens de film...

    Nu vrijdag ga ik naar Cabane van Cie Cecilia kijken, maar ook op 1 oktober kwam ik nog eens in het theater. Een vriendin vroeg me mee naar Liefde van NTGent. Een tekst van Peter Verhelst met Ann Miller en Els Dottermans op de planken, daar kon volgens mij weinig fout mee gaan. En dat bleek ook. 
    Een kort stuk, met slechts 2 actrices. Moeder en dochter die de echtgenoot/vader thuis verwachten. In het begin is het soms een beetje verwarrend, maar langzamerhand wordt op heel indringende manier duidelijk wat hun verhaal precies is. Ik bleef helemaal stil en aangedaan achter. Het stuk is nog heel even te zien dus ook dit is een aanrader.