Film

  • Get out

    Afgelopen weekend was er een van zelfverwennerij. Vrijdagochtend gaan ontbijten met een vriendin en daarna veel te veel nieuwe kleren gekocht in de Brooklyn; een blauw kleedje, een zwierig rokje, een gecentreerd jeansvestje en wat losse truitjes, ik kon niet weerstaan. 's Avonds zoals altijd tegenwoordig Mad Men gekeken. Topreeks.

    Zaterdag eerst gaan zwemmen met de kindjes, 's namiddags eens de stad in en 's avonds kwam onze babysit. We vonden een vrij tafeltje op het terras van de Ellis Burger. Gelijk of iets na ons kwamen nog twee of drie koppels toe. Die kregen meteen alle aandacht van het talrijk aanwezige personeel en wij waren precies onzichtbaar. Na een tijdje werden we dan toch gevonden en bleek de wachttijd die avond op te lopen tot minstens een half uur. Slik. De jongen die zich over onze tafel ontfermde kwam op een bepaald moment zelfs melden dat hij niet kon garanderen dat we de film van 20u zouden halen. Toen begon ik me wel wat zenuwachtig te maken, zeker omdat zijn collega's ons de eerste 10 minuten hadden genegeerd. Gelukkig was de cinema maar enkele meters verder. En uiteindelijk kregen we ons eten om half 8 en hadden we nog tijd genoeg om er met smaak en rustig van te eten. Want mijn sunny carrot burger was echt verschrikkelijk lekker moet ik zeggen. Ellis blijft voor mij toch de top van de Gentse gourmet burger zaken.

    We twijfelden qua film tussen Get Out en The Lost City Of Z maar aangezien die laatste al om 19u45 begon en de file aan de kassa van de Sphinx totaal niet vooruit ging (tijdens het eten waren we ook al 2 keer om kaartjes proberen gaan maar dat was dus niet gelukt wegens te laat open en te traag), hadden de omstandigheden voor ons beslist en werd het dus Get Out om 20u.

    En daar kregen we gelukkig geen spijt van. Als je zin hebt in een ongemeen spannende thriller en eens omver geblazen wil worden, dan kan ik je deze film aanraden. De inhoud is beknopt en hoe minder je op voorhand over de film weet, hoe beter het is. Een blank-zwart koppel gaat voor het eerst op bezoek bij de blanke familie van het meisje. Er is iets raar aan de hand met die familie, ze lijken heel erg pro zwarte schoonzoon maar toch klopt er iets niet.

    Het is de eerste film van acteur/regisseur Jordan Peele en echt, ik vond alles eraan super, de sfeer zat van de eerste seconde goed.

    Nadien gingen we nog iets drinken in het Sphinx Café. Ik wist niet goed wat en nam maar de cocktail van de dag, de mij onbekende Negroni. Dat bleek ook al een schot in de roos. Wat een superlekker drankje. Volgens sommigen de opvolger van de gin tonic. Ongewoon straf spul, een tikje bitter maar oh zo lekker. Het is een mix van gin, vermouth en campari en werd in het begin van de 20e eeuw uitgevonden in Firenze. 


  • Maand gratis Play More

    Via de krant keken we een maand gratis naar Play More van Telenet. Helaas zit de maand er intussen bijna op. Mijn verdict? Het was leuk en ik heb wel één en ander bekeken dat ik anders niet zou kunnen zien. Maar in mijn ogen is het de 25€ die je er normaal gezien voor moet betalen, niet waard. Daarvoor is het aanbod me toch wat te beperkt. We houden het dus bij deze ene maand gratis. Maar ik ga het toch wel een klein beetje missen, vooral voor de films. Het aanbod films van Netflix vind ik vrij pover, maar op Play More kwam er toch af en toe eens iets interessant voorbij.

    De absolute topper die er nu te zien is, is echter een serie, Westworld. Dit vond ik echt topniveau en met voorsprong het beste wat ik de afgelopen maanden heb bekeken.

    Daarnaast bekeken we qua films nog The Martian (astronaut wordt per ongeluk achtergelaten op Mars en moet het daar maar zien te redden), The age of Adaline (over een vrouw die niet veroudert), Everest (waargebeurd verhaal over expedities naar de top van Mount Everest), The Revenant (sorry maar heb ik niet uitgekeken, vond het saai).

    Ik hou er ook enkele kleine frustraties aan over. Zo waren er series die we wilden bekijken maar die er maar aan het tempo van 1 aflevering per week opkomen en die we dus niet gingen kunnen afkijken in onze tijdspanne van een maand. En niet elke film kan je de hele tijd opvragen, er zijn ook Play More kanalen die je in de gaten moet houden. Een deel van het filmaanbod blijft bovendien betalend, wat ik echt niet kan begrijpen als je al 25€ per maand betaalt. En al bij al is het aanbod eerder klein.

  • Enkele uurtjes cultuur

    Ik wou hier uitgebreid verhalen over enkele porties cultuur van de afgelopen weken maar merk dat ik er om diverse redenen totaal niet toe kom. Omdat ik het ergens te spijtig vind om er gewoon over te zwijgen, in plaats van telkens een review dan maar gewoon enkele woordjes.

    Om ons dertien jaar samen te vieren, trokken de wederhelft en ik naar de cinema. Niet bijster romantisch, maar we hadden een bon liggen van eten + film en de nieuwe Tim Burton was net die week uitgekomen. En dus gingen we eerst lekkere gourmet burgers eten in Pauls Boutique (lekker lekker maar ik zit niet zo graag op van die hoge stoelen en het geheel voelde een beetje te veel als een ordinaire fastfoodtent aan in vergelijking met bv Jack of Ellis) en dan naar Miss Peregine's Home for Peculiar Childeren.


    Ik kan deze film voor de volle 200% aanraden. Hij was mooi, spannend en hartverwarmend. De hele week nadien werd ik nog gewoon blij als ik eraan terugdacht. Een beetje anders dan de vorige films die ik van hem zag, maar voor mij op een goede manier. Een beetje meer zoals Big Fish destijds en een beetje minder zoals Sweeney Todd. Maar neem wel de late voorstelling. Wij hadden die van 20u gekozen want ik val anders gewoon ter plekke in slaap en die zat redelijk vol tieners en dat vreet en slurpt en roddelt nogal zwaar door tijdens de film...

    Nu vrijdag ga ik naar Cabane van Cie Cecilia kijken, maar ook op 1 oktober kwam ik nog eens in het theater. Een vriendin vroeg me mee naar Liefde van NTGent. Een tekst van Peter Verhelst met Ann Miller en Els Dottermans op de planken, daar kon volgens mij weinig fout mee gaan. En dat bleek ook. 
    Een kort stuk, met slechts 2 actrices. Moeder en dochter die de echtgenoot/vader thuis verwachten. In het begin is het soms een beetje verwarrend, maar langzamerhand wordt op heel indringende manier duidelijk wat hun verhaal precies is. Ik bleef helemaal stil en aangedaan achter. Het stuk is nog heel even te zien dus ook dit is een aanrader.


  • Kubo en het magische harnas


    Zaterdag mocht ik samen met Zoon op uitnodiging van Ketnet in Kinepolis Gent naar de première van Kubo en het magische harnas gaan kijken. Het is een stop-motion film van het Amerikaanse studio Laika, die ook de Boxtrolls en Coraline hebben gemaakt.

    Het verhaal begint wanneer een jonge vrouw en haar baby aanspoelen op een eiland. Een zestal jaar later is de baby een kleine jongen/ getalenteerd verhalenverteller geworden die voor zijn moeder zorgt en in het Japanse dorpje waar hij in de buurt woont verhalen gaat vertellen. Zijn rustig bestaan wordt ruw door elkaar geschud wanneer hij plots een kwaadaardige geest oproept die zijn oog wil hebben.

    En dan begint zijn episch avontuur waarin hij wordt bijgestaan door zijn klein houten aaptalisman die plots een echte aap is geworden en een grappige tor die hem koste wat kost wil beschermen.

    Deze film is echt een parel. Grappig, ongemeen spannend en ontzettend mooi om naar te kijken. Soms word je tot tranen toe ontroerd en soms is het zo donker dat zeker jonge kinderen niet durven kijken. De film is daardoor terecht 6+ alhoewel mijn nog geen 5-jarige er ook enorm van heeft genoten. Het verhaal is niet te plat Amerikaans maar net heel volwassen en toch ook echt op kindermaat. En ook als ouder is het echt genieten. Dit is er eentje die je gezien MOET hebben.

     

  • De GVR

    Is hij niet wat te jong, vroeg ik me af. Zoon wordt pas over 3 maanden 5 maar zaterdag gingen we samen naar de GVR, de verfilming van het boek van Roald Dahl. De film wordt aangeraden vanaf 6 jaar, het boek pas vanaf 9. Maar zowel ik als de wederhelft hadden het in ons enthousiasme voor het boek er al met Zoon over gehad en vrijdag tijdens een shoppingtochtje had ik het hem al cadeau gedaan en waren we er meteen samen in begonnen. En zo kwamen we zaterdag in de cinemazaal terecht.

    Wel nu, is hij te jong? Misschien iets. Het middenste deel van de film was een beetje te akelig. Hij kromp letterlijk in elkaar en vond het bij momenten niet leuk omdat hij te bang was. Ik dacht dus dat hij naar buiten wou. Dat bleek dan weer niet het geval, als ik vroeg wat hij wou, wou hij de reuzenfilm verder kijken. En dus kroop hij op schoot en hield ik hem bij de engste momenten extra stevig vast.

    Hij bleef de rest van de dag over de reuzen praten en het boek is mee naar oma waar hij nu 3 dagen gaan logeren is. Dat zegt toch wel iets. Op dat vlak lijkt het me dan weer wel een goede beslissing; hij beleeft er echt enorm veel plezier aan, hij is helemaal vol van het verhaal van de reus.

    En de film op zich dan, los van het leeftijdsvraagstuk? Een absolute must voor iedereen. Dit is echt zo'n film waar je van de eerste seconde tot het einde van geniet. Alles zit goed. Las je ooit met veel plezier dit boek (en wie deed dat niet), dat moet je gewoon gaan kijken.

    Wij gingen in de Sphinx cinema, en dat liep tot slot niet geheel van een leien dakje; de zaallichten waren uit voor de film begon waardoor Zoon al een klein beetje bang was nog voor er ook maar een reus te zien was geweest en door een technisch mankement begon de film met een half uur vertraging. Maar er zat wel heerlijk weinig volk in de zaal en er hing geen etenswalm, waardoor ik toch nog altijd veel liever in zo'n kleine zaal gaan kijken dan in de Kinepolis...

  • Stranger Things

    Een gloednieuwe sciencefiction-horror serie op Netflix als we op vakantie zijn aan zee. Het kan gewoon niet beter... En de positieve reviews die je over Stranger Things kan lezen, zijn absoluut waar. Een must-see is dit, vooruit, u zou al aan het kijken moeten zijn...

    Korte samenvatting van het verhaal? Een dorpje in de Verenigde Staten in de lelijke jaren '80 dat wordt opgeschud wanneer een twaalfjarige jongen verdwijnt en er meer aan de hand blijkt te zijn. 

    De serie telt (helaas! HELAAS!) maar 8 afleveringen dus je bent er direct doorheen. Ik ben geen zware bingekijker en deed er welgeteld een weekje over. Stap voor stap wordt je dieper in het verhaal gezogen. Soms donker en griezelig maar evengoed erg spannend en hartverwarmend, wanneer het over de vriendschap gaat tussen een groepje jongens.

    Het verhaal heeft een einde, maar in de laatste minuten van de laatste afleveringen zit genoeg voer voor nog een of meerdere vervolgseizoenen, nu maar hopen dat die groen licht krijgen.

    En, oh ja, deze serie is zo'n beetje dé comeback van Winona Ryder... En de baby uit de Walking Dead is hier een peuter geworden. Dat wou ik ook nog even delen.

  • Koning van Katoren

    Zondag mocht ik mee met een vriendin die gratis tickets had voor de jeugdfilm 'Koning van Katoren'. Eerst had ik weinig zin, om 11u in Antwerpen staan, aan de Metropolis dan nog, die superver uit het centrum ligt en dat voor een Nederlandse film die overal slechte tot matige reviews krijgt. Maar een gratis uitje met een goeie vriendin is langs de andere kant toch wel fijn en dus zaten we zondagochtend op de eerste rij (auch mijn nek) in de cinema.

    Ik heb, zoals bijna iedereen, toch, het boek ooit gelezen. Ik herinner me er weinig van, behalve dat het een van de meest memorabele boeken was van mijn kindertijd. Ik lees dat de film een ander verhaal heeft dan het boek, maar ik herinner me dus te weinig van het boek om daar iets zinnig over te kunnen vertellen.

    Ik vond de film eigenlijk best OK. Geen cinematografisch meesterwerk om nooit te vergeten, maar een degelijke jeugdfilm. Het verhaal is gewoon zo knap dat het overeind blijft en je meesleept. De acteurs zijn goed. En vooral, de locaties van de film (veelal Italië, wat een prachtig land toch) doen je zo wegdromen.

    katoren.jpg

    De film houdt er een aardig tempo om na en dan nog duurt het twee uur om alle 5 de uitdagingen af te werken. Waardoor soms ietwat van de hak op de tak wordt gesprongen. Maar echt storen doet dat niet. Om het hele verhaal wat up te daten wordt er op een leuke manier gebruik gemaakt van sms en social media. 

    Sommige dingen werden me pas nu, zoveel jaar later duidelijk. De kerken van Uikemene, wat eigenlijk voor oecumene staat. De draak van Smook die eigenlijk de milieuvervuiling is. Het verhaal blijft boeiend en actueel.

    Ideaal dus om met de koters naartoe te trekken deze krokusvakantie!