Festivals

  • Valentijn

    Valentijn. Weinig romantische plannen want ik moest laat werken en zou pas tegen 21u30 thuis zijn. Zoals altijd Facetimede ik eens met de kindjes voor ze naar bed moesten. Zoon wist me te vertellen dat hij en papa een cadeau hadden en gaf me meteen tonnen tips om zelf ook nog iets te kopen. Dat laatste is niet gelukt geef ik eerlijk toe, de winkels waren al dicht, ik moest werken en had weinig inspiratie. Maar ik was wel erg benieuwd wat er dan thuis op mij zou liggen wachten!

    Het bleken hartvormige pralines te zijn. Dacht ik toch. Daar was ik geweldig blij mee. Een lieve kleine attentie, wat wil je nog meer op zo'n dag. Uit gaan eten hebben we lang geleden al na 1 poging opgegeven trouwens; bij andere koppels op schoot in een overvol restaurant waar er maar 1 standaardmenu was, we zijn toen gewoon gaan lopen nog voor het aperitief kwam. Maar een kleine attentie voor elkaar, waarom niet, alle redenen daarvoor zijn goed toch.

    Maar de pralines waren maar een afleidingsmanoeuver zo bleek! Plots kreeg ik van mijn snoodaard/wederhelft een papier in handen geduwd met deze foto

    rockhotel.JPG

    Ik was serieus het noorden kwijt. Een weekendje in een soortement houten chalet? Huh? Ik ben een stadsmeisje dus ik vond het al raar dat de wederhelft mij een weekendje in de natuur zou schenken. Dat is wel het overwegen waard als gezinsvakantie, maar we hebben dit jaar al maar liefst 4 tripjes als gezin gepland dus als we nog iets extra zouden doen dan toch liever iets voor ons tweetjes alleen. Wat ook klopt met dat hele Valentijnconcept. Maar waarom dan zo'n hutje ergens in een bos? Ik kon het allemaal niet rijmen in mijn hoofd. Pas op, ik was blij hoor, ik had er het volste vertrouwen in dat mijn betere helft iets geweldig plezant had geregeld, maar ik snapte totaal niet wat.

    En dan wees hij ergens op de link. Rock Village. 

    En dan nog moest het even bezinken.

    Maar... We gaan dus twee dagen naar Werchter! En we gaan daar logeren in zo'n klein houten ding. Dus toch een weekendje onder ons twee maar naar de festivalwei!

    Wauw!

    We waren al eeuwen aan het twijfelen om een kaart te kopen. Van zodra Arcade Fire als naam was bekend gemaakt. Maar het kwam er zo niet van. Een dag gaan, meer dagen, waar slapen, niemand had precies zin om dat eens uit te zoeken en de knoop door te hakken. Dacht ik. Maar blijkbaar zijn er intussen dus wel degelijk knopen doorgehakt!

    I love it!

  • Wilde mannen woeste wijven 2016

    Afgelopen weekend maakten we kennis met het Wilde Mannen Woeste Wijven festival voor kinderen en jongeren in Gent. Tweejaarlijks wordt de stad gedurende twee jaar aan de kinderen gegeven. Er is een heel parcours. Sommige dingen zijn enkel om te bekijken, andere dingen zijn om te doen en de meeste zijn een combinatie van de twee.

    Zaterdag had ik al een hele tijd afgesproken met een vriendin om te gaan shoppen en naar theater te gaan en moest ik het aan mij laten voorbijgaan. Maar de wederhelft trok op pad met de kinderen en op basis van hun verhalen was ik enorm jaloers. Hun eigen vlag maken en door een straatje belletje trek mogen spelen met allerlei verassingen achter de deuren scoorden het hoogst.

    Zondag kon ik dan mee op pad, maar dan regende het helaas het merendeel van de dag. 's Morgens gingen we langs bij Dans Me, een reus van Ultima Thule die de kinderen door middel van touwen die elk met een lichaamsdeel verbonden zijn, kunnen laten dansen. Zoon was er niet van weg te krijgen, regen of niet. Ik beloofde hen om nog eens terug te keren en om 16u was de regen eindelijk over. Groot was dan ook zijn teleurstelling toen de reus al bleek afgebroken te zijn voor de grote parade van 17u. 

    Resultaat was dat Zoon nergens meer naartoe wou. Dochter wou zich laten schminken, maar ik ben niet meer tot aan de stadshal geraakt, ik vermoed dat ze daar toch ook al gestopt waren met hun activiteiten. Dus bleven we maar onder ons tweetjes op het St Baafsplein hangen waar alle deelnemers zich verzamelden voor de parade. Ze kreeg niet genoeg van de Murga fanfare die daar de mensen stond te entertainen. Om 18u begon ze te zeuren dat ze naar huis wou, maar nu de parade elk moment kon beginnen bleef ik toch nog heel even staan, wachtend op de Wildekop.

    En dan kwam de kop aan en trok de parade zich op gang richting Baudelo. We laten ze passeren en ik wil naar huis vertrekken. Maar dat bleek helemaal niet OK volgens de Dochter, ze wou mee met de trommels en de blikjes, zijnde de fanfare en twee mannen/vrouwen die helemaal onder de drankblikjes zaten. Dus zijn we een eind mee gestapt met de parade. Wat een sfeer. Op zo'n momenten ben ik zo zotcontent dat ik in Gent woon. Zo fier ook. Dat ik mijn kinderen zo'n dingen kan meegeven (dingen die ik zo hard heb gemist tijdens mijn jeugd ook wel). We wilden eigenlijk allebei wel meestappen tot de Baudelo voor de verbranding van de Wildekop, maar ik moest ons meisje dragen en met mijn voet die al een week behoorlijk pijn doet en dan nog 12 extra kilo op mijn arm wegens geen draagzak mee, zag ik dat toch niet helemaal zitten. Temeer omdat de mannen gewoon thuis zaten. Eens thuis was Zoon trouwens ernstig aan het twijfelen om toch nog snel te gaan kijken want dat verbranden van die kop sprak enorm tot zijn verbeelding. Maar toen begon het weer te regenen...

    Lees meer...

  • Laatste dag Gentse Feesten

    Zondagmiddag vertrokken we in Oostende, ons weekje zee zat er alweer op. Ik had kaartjes om met Zoon om 15u30 naar Woesj te gaan van 4Hoog op de Feesten. Overal hoor ik hoe geweldig dat theater is, maar ze gaan systematisch naar alle voorstellingen met de klas en ook naar Woesj, wist de juf me te vertellen. Maar daar moet iets tussen gekomen zijn want hij had het nog niet gezien en ik zag mijn kans schoon om mijn kind nog eens te indoctrineren met wat Kunst ;-)

    En het was zwaar de moeite. De kinderen zitten vlakbij wat voor podium moet doorgaan en de twee zangeressen/actrices hielden ons allemaal moeiteloos vast in hun betovering.


    Daarna wachtte ons de kermis op de Vrijdagmarkt, dat hadden we hen de zondag ervoor plechtig moeten beloven. Er moest op de autootjes en het molentje gereden (Zoons heeft elke keer de flosj) en er moesten vooral eendjes gevist. Ons huis ligt al zo vol plastic brol dat ik hen wou overtuigen om hun 500 punten samen te leggen om zo 1 mooier cadeau van 1.000 punten te kopen. Maar het was allemaal zo gender gericht speelgoed; een brandweerwagen of een pop. Dat zou dus niet zo eerlijk zijn. En dus kozen ze elk zelf een prutsspeelgoedje. Na de toeter en het geweer koos Zoon deze keer een verrekijker (wel leuk). Maar voor Dochter was er echt niets. Ze koos een prinsessenset met knijpoorbellen en staf en diadeem... Waarop Zoon die ook persé aanmoest omdat zij ook af en toe door de verrekijker wou kijken en vond dat die juwelen veel te veel pijn deden...

    Ik sloot de Feesten af met een take away maaltijdje van Mokja terwijl de wederhelft Esra nog eens een bezoek bracht en we de kinderen spinaziepuree voorzetten.

    Ik heb verdorie spijt dat het gedaan is. We hebben gisteren gewoon met de ramen open tv zitten kijken. Zo rustig was het op straat. Op 20m van de Feestenzone. Nooit eerder meegemaakt. Echt de max. Ongelofelijk plezant en gezellig op straat maar toch kunnen slapen 's nachts. Zalig.

     

  • Gentse feesten 2016

    De eerste dag van de Gentse Feesten bracht ons vooral naar de kermis. Nog eens rondgewandeld tot aan het Baudelopark en een gestreken mastel gegeten (yummmm), maar het klein grut wou eigenlijk alleen naar de kermis. Eendjes vissen, plastic brol verzamelen, draaimolentje en angry birds uit de grijpers vissen...

    die eerste avond was het erg rustig bij ons in de straat. Het verkeer wordt al enkele straten eerder afgeleid, alhoewel er nog genoeg alle verbodsborden negeren, maar toch zorgt dit voor een veel lagere parkeerdruk in de wijk en veel minder overlast. Er heeft de drie nachten dat we thuis waren zowaar niemand belletjetrek gespeeld en ik ben maar een keer of 3 per nacht wakker gebruld door zatte voorbijgangers, de auto is niet beschadigd, er lag zelfs geen kots of slip-zonder-eigenaar in de straat. Zalig. Toch had ik niet de indruk dat het op de feesten zelf zo saai of uitgestorven was, zeker zaterdagnacht was het toch aangenaam druk buiten. Maar wij konden gewoon slapen en dat vond ik echt de Max, de laatste jaren zijn de feesten naar mijn aanvoelen een stuk leefbaarder geworden voor de bewoners.

    zaterdagmiddag trokken we naar Gentopia, het kinderdorp in het Zuidpark. Dan een dutje voor de jongste en nog eens langs de kermis. Snel iets eten en dan met een vriendin de stad in. Terrasjes doen op pole pole en wat rondstruinen. Veel babbelen en lachen, niks speciaal gezien qua optredens. Ik lag naar eigen normen behoorlijk laat in mijn nest. Vroeger had ik een programma met straattheater en optredens op boomtown en elders, tegenwoordig is er nog weinig gepland. Ik wou naar 2 dingen op miramiro met de oudste maar meneer had er geen zin in en we zijn er dus tot mijn grote spijt niet geraakt.

    zondag deden we een boottochtje met de kinderen; alina pralina die het verhaal deed van een ridder in drakenland. Daarna nog maar eens kermis (diepe zucht) en eens de kinderen 's avonds in bed lagen, kwam er nog een vriendin babysitten zodat ik voor het eerst sinds de kinderen er zijn eens zonder kinderen met de wederhelft kon gaan feesten. We dronken muntthee in het Baudelo park ( help, de gebakjes zijn niet meer lekker daar in de theetent) en gingen dan op zoek naar een drankje. Ik wou zitten want ik was degoutant moe nog van de vorige nacht en zo ontdekten we old fashioned, een cocktailbar in jaren 20 stijl. Niet echt feesten gerelateerd en misschien zonde gezien het weer om binnen te kruipen, maar het was er heerlijk rustig en de cocktails waren echt van de beste die er zijn, geen zoete commerciële dingen. Ik koos voor een punch van gin, komkommer en roos. Echt geweldig. We misten het vuurwerk.

    gentse feesten,#gf16,cocktails

    en dan zaten de Feesten er voor ons alweer zo goed als op. Tot zondagmiddag ontvluchten we de drukte naar zee. Dan komen we terug voor een voorstelling van 4Hoog en waarschijnlijk nog eens kermis, of wie weet nog wat te eten. Feest ze nog, iedereen!

  • Fieste

    't Zijn weer Gentse Feesten. Vorig jaar minimale bijdrage wegens zwanger en geen verlof kunnen krijgen. Dit jaar nog minder vermoed ik wegens baby en geen verlof kunnen krijgen. Mental note: collega's aanspreken om volgend jaar niet allemaal tegelijk en zonder enige voorafgaande afspraak begin juli vakantie te nemen en mij voor voldongen feiten te stellen. Ik kan misschien nu al mijn Gentse Feesten verlof voor 2013 op de teamagenda zetten... Want Gentse Feesten zijn NIET leuk als je in de Feestenzone woont en zelf moet gaan werken.

    Al mag ik voorlopig niet klagen. We zijn nog maar de derde dag, natuurlijk. Maar vannacht heb ik zowaar goed geslapen. En de nacht ervoor aanvaardbaar. Maar 1 keer uit ons bed gezet toen er een rinkelende gsm door de brievenbus werd gegooid aan het begin van de nacht. Vreemd was dat. En één keer belletje trek maar toen was het al 10u en lag enkel Zoon (weer) te slapen. Ook (nog?) geen schade aan de auto of het huis so far. Vanmorgen moest ik toen ik met Zoon naar de crèche trok wel uitwijken voor een slapend koppel drie huizen verder maar de man was zo vriendelijk het in de weg stekende been van zijn wederhelft opzij te trekken.

    Zelf zijn we nog maar 1 keer geweest en niet verder geraakt dan de Starbucks omdat ik perse de cuberdon frappucino wou proeven (zeemzoet maar lekker). En doen gingen de hemelsluizen open voor een megastortbui die maar bleef duren. Voelde me een slechte moeder omdat ik een slapende Zoon bijhad in de draagzak maar geen paraplu wegens geen plek om die weg te bergen of regenvest wegens toch redelijk onhip en het regende niet toen ik vertrok.

    Ik zou graag naar Daan gaan vanavond maar die begint maar om 23u30 en heb morgen een belangrijke vergadering met mijn baas dus helaas geen optie. Het zullen Feesten in mineur zijn dit jaar. Hoe doen andere mensen dat trouwens met zo'n babietje? Goeie babysites in de aanbieding voor volgende jaren (ik vind hem nu nog wat klein om uit te besteden)?

    Het is zeer dubbel dit jaar. Als je zelf niet kan gaan, heb je enkel de lasten en niet de lusten. En die lasten kunnen redelijk heavy zijn, zo tien dagen lang bijna 24 uur per dag. Maar toch, als ik dan 'es door de stad loop en de stad voel leven en bruisen, de sfeer is toch helemaal anders dan die andere 355 dagen per jaar, dan ben ik toch zeer fier om in Gent te wonen en dan kriebelt het langs alle kanten om me tussen de massa te begeven en langs al onze favoriete plekken te trekken, iets te drinken, te eten, optredens mee te pikken, Miramiro,...  Het is dus met spijt dat ik het dit jaar weer voor een groot stuk aan mij voorbij zie gaan. Dus voor al wie gaat: goeie fieste! En voor al de rest, rustige nachten.

  • Rustige Feesten

    De rustigste Gentse Feesten ooit... Geen enkel optreden gezien, zelfs geen straattheater (tot mijn grote spijt). Wel een keer of drie gaan rondlopen en wat gegeten en gedronken met vrienden, maar het nooit laat gemaakt en niks gepland of geboekt. Er waren nochtans veel dingen die ik wou zien of doen, maar had door omstandigheden geen planning gemaakt en regen en kou deden de rest. Ik vind het langs de ene kant superspijtig, want het zullenl de laatste kinderloze Feesten geweest zijn, maar het is niet anders, de meeste avonden riep de zetel of mijn warm bed gewoon net iets luider.

    Wat wel gezegd moet worden is die keren dat we wél geweest zijn, zeer aangenaam waren. Niet te veel volk, weer Feesten op mensenmaat, veel minder overlast, iedereen vrolijk, geen glas waar de honden daags nadien hun poten aan snijden, geen krassen op de auto of afgerukte spiegels, minder vuil voor de deur dat trouw elke dag werd opgekuist door de mannen van Ivago en vooral véél minder lawaai en veel meer uren slaap. Al had de zon toch wat meer haar best mogen doen. Elke keer er enkele uren zon was, zag je de stad heropleven en horden mensen de binnenstad in trekken, ervan genietend nu het even kon, gewapend met regenvesten en paraplu's en een dikke trui. Het zit er weer op, voor een jaar. Vandaag nog een dag uiteraard, maar ik ben weer aan het werk dus ook die laatste dag laat ik maar passeren. Volgend jaar een goeie babysit en mooi weer en dan gaan we er weer tegenaan, dat goeie voornemen maak ik, of is dat ijle hoop? 

  • Pukkelpop 2010: The National, Queens of the Stone Age, Jónsi en The Low Anthem

    Tegen 14u staan we op de heilige wei. Het is best wel warm, ik voel me een tikkeltje loom en we struinen rond. Eerste halte, de Marquee, waar ik me buiten in het gras/stof nestel en een stukje meepik van de mij totaal onbekende Alain Johannes. Muzikant geweest bij Qotsa, de Vultures en Lanagan lees ik achteraf, maar dat zou je tijdens zijn set niet zeggen, de kalende man op leeftijd brengt ingetogen, doorleefde luisterliedjes. Maar ik ben wel onder de indruk. Blijkbaar komt de man zijn soloplaat een dezer dagen uit en die zou best wel eens de moeite kunnen zijn.

    We blijven hangen voor Surfer Blood, getipt door een zeer hype-gevoelige kennis, maar dit is dan toch een hype die aan mij voorbij mag gaan. Gitaarriedeltjes die het ene oor ingaan en het andere meteen weer uit. Bovendien hangt er binnenin de Marquee geen scherm en is een optreden vrij saai als je niks ziet. Na een drietal nummers trap ik het af. Nog een wandeling over de wei, even binnengewipt bij Jezus en de andere geschifte mannen van Bataclan maar het is zowaar iets té warm en de Marquee blijkt een leuke plek om gewoon wat rond te hangen.

    Dus spreid ik mijn matje uit en doe ik een tukje in de Marquee terwijl het mij onbekende maar meermaals getipte The Low Anthem zich opmaakt. Deze keer weet ik wel beter dan recht te staan, er is maar een halve marquee op het optreden afgekomen en om mij heen blijven de meeste mensen rustig zitten. De muziek van The Low Anthem leent zich trouwens uitstekend voor zo’n dromerig festivaldutje. Het is allemaal héél zachtjes, zo zacht dat de andere podia soms overstemmen en gewoon perfect om vertikaal van te genieten. Rustig, oorstrelend, schoon. Indrukwekkend. Absoluut een groep om verder te ontdekken en dringend eens materiaal van in huis te halen. Voor mij dé revelatie van deze Pukkelpop.

    Benieuwd was ik ook naar The Drums, verantwoordelijk voor de meest catchy singletjes van het laatste half jaar. Binnen zie ik weer amper, dus ik verkas naar het plein voor de Marquee aangezien daar het scherm hangt. I like what I see. Een vreemde Bent-Van-Looy-maar-dan-minder-goede zanger die zo te zien een geweldig ego heeft en redelijk queer is en vooral een elegant ronddansende (surrealistisch eigenlijk) maar verder blijkbaar weinig toevoegende muzikant stelen de show. Ik vind het eigenlijk best wel goed, al zijn we maar kort gebleven want ik wou een goed plekje voor dé groep waarvoor ik eigenlijk was gekomen.

    En de groep waarvoor ik hier vandaag was, da’s natuurlijk The National. Op het gebied van The National ben ik een very late adaptor. Ik ontdekte ze pas bij Bloodbuzz Ohio terwijl de mannen blijkbaar al meer dan 10 jaar en 5 platen bezig zijn. Shame on me! Want hun cd High Violet staat nu al enkele weken op repeat samen met The Suburbs van Arcade Fire en ik kan me niet voorstellen dat ik de komende maanden iets meer nodig zal hebben dan die twee meesterwerkjes. De muziek van The National is op dit moment mijn eten en drinken. Voor de ziel welteverstaan. Ik keek dan ook ongelofelijk hard uit naar dit live optreden.

    Ze begonnen meteen goed met het nog vrij toegankelijke Anyone’s Ghost. Bloodbuzz Ohio zat als derde in de set, naar mijn gevoel net iets te vroeg, het publiek was nog niet echt helemaal mee op dat moment. We kregen vooral nummers uit de laatste twee platen The Boxer en natuurlijk High Violet. Zoals Afraid of everyone, Fake Empire en Squalor Victoria.

    Als een puber van 15 werd ik instant verliefd op zanger Matt Berninger, toch wel een bijzonder geval. Lang en slank, nog benadrukt door de smalle zwarte jeans met donker hemd en das, stijlvol, de ideale schoonzoon en toch rock ’n roll, je moet het maar doen. De man staat mijlenver van de archetypische rockzanger, lijkt zich zelfs onwennig te voelen op het podium, draait regelmatig zijn gat naar het publiek om zich te voorzien van witte wijn en kijkt al eens bijzonder weird eens de zonnebril af is. Maar tegelijk straalt hij een eindeloos charisma uit, nog eens versterkt door zijn unieke bariton. Ik raak helemaal betoverd, ook door de fantastische andere muzikanten. Maar liefst met 8 staan ze op het podium, twee blazers die wonderwel samensmelten met de muziek inclusief. Alles klopt gewoon aan dit optreden, van de eerste tot de laatste noot. Zelden zoiets perfect gezien.

    Ik dacht dus dat het hoogtepunt van Pukkelpop 2010 er om 20u30 opzat, maar dat was nu eens buiten Josh Homme en zijn Queens of the Stone age gerekend. Eerst even aangeschoven voor een verse mojito en dan weer naar de main stage een plekje zoeken. Niet te ver naar voor want ik heb in de Lotto Arena al gezien hoe sommige manspersonen het kot kunnen afbreken en ik zou niet graag hebben dat ze MIJ afbreken, maar toch ook niet te ver naar achteren want Qotsa is de max en ik wil er zo weinig mogelijk van missen. Uiteindelijk eindigden we vrij vooraan maar tussen een bende tieners die het uitzonderlijk rustig hielden.

    De Queens kenden werkelijk geen genade. Met opener Feel good hit of the summer hadden ze de wei al plat. Zo makkelijk gaat dat voor Josh en de zijnen. Retestrak, over de wei donderend als een pletwals maar toch elke noot op zijn plaats. Allemaal op een rij vooraan op dat podium, een indrukwekkend zicht.
    Voor de tweede keer op twee uur tijd werd ik verliefd, deze keer op het onverdunde testosteron en de pure mannelijkheid van Homme. Niemand kan weerstaan vermoed ik… Hij was in bijzonder goede doen en grapte met het publiek, ‘We didn't come to hurt eachother, we came to fuck eachother' en ‘Just keep dancing, that's all I'm asking'. Met veel plezier, Josh!
    Little Sister, Monsters in the parasol (zit nu nog in mijn hoofd), Go with the flow en net als je denkt dat het niet meer beter kan No One Knows. De wei ontploft, er is geen paar voeten dat nog stilstaat. Fuck als die dancehall acts, niks zo goed om helemaal loos op te gaan als de Queens. De adrenaline giert door mijn lijf en ik amuseer me te pletter. Met A song for the dead stoppen de Queens er echter al mee, maar liefst tien minuten te vroeg. En dat terwijl ze zo nog makkelijk een uur door hadden kunnen gaan. Zucht.

    Helemaal opgefokt vlieg ik door de wei terug naar de Marquee. Over enkele ogenblikken begint daar Jónsi en de uitverkochte AB (waar ik gelukkig wel bij was geraakt) in gedachten verwachtte ik mij aan een tent waar nergens nog in te raken was. Ik kon mij niet meer hebben vergist. De Marquee was zo leeg dat ik zonder probleem tot de tiende rij kon wandelen. Waar zit iedereen?!?
    Het viel niet mee om na Qotsa de adrenaline uit mijn systeem te krijgen en lang genoeg stil te blijven staan om de toch wel subtiele Ijslandse muziek te laten doordringen. Maar na een goeie tien minuten had Jónsi het dan toch gedaan en was ik helemaal mee in de set.

    Ik heb de indruk dat de set wat was aangepast aan festivalnormen. Bekendste nummer Go do zat vrij vooraan en ook verder hield Jónsi er met bijvoorbeeld Boy Lilikoi de vaart in, wat wel nodig is om een na drie dagen uitgeput publiek’s aandacht vast te houden.
    Af en toe overstemde het gebonk van andere podia even, maar al bij al viel het mee. Het was als in AB genieten van de verbluffende visuals en de ijle, unieke stem van Jónsi, die als bezeten over het podium dreef als een soort sjamaan.
    Met Grow till tall zat het optreden er veel te snel op. Al was ik daar eigenlijk niet rouwig om, want ik was best wel moe na een dag Pukkelpop (waar is mijn uithoudingsvermogen) en mijn hoofd tolde gewoon om van de indrukken, er raakte toch niets meer bij.