dochter

  • Op een rapke

    Net een uur gewandeld. Met de dochter in de draagdoek. Puur genieten. Ik heb dan wel vrij veel bekijks, zeker met de twee honden erbij, moet een zicht zijn. Maar ik doe niets liever, dochter dicht bij mij, handen vrij, wat wil een mens nog meer. Vooral als ik andere mensen zie sukkelen met een lompe koets op de tram of op een trap ben ik driedubbel content dat het allemaal zo vlotjes gaat met de doek.

    Nog 2,5 weken en ik moet weer gaan werken. Aaaaargh! Kijk er zo naar uit om weer wat dingen van mezelf te hebben, werk, een uur op de trein om te lezen, eten zonder krijsende baby op schoot. Maar langs de andere kant, dat klein mensje nu al achter moeten laten in de creche, pfffffffffft! Bovendien kost de creche ons dan zowat 2/3e van mijn maandloon, gezellig, haha...

    Ik tel precies de dagen af, langs de ene kant vol vrees, langs de andere kant ben ik er toch ook wel erg klaar voor. Vreemd, zeer vreemd...

  • Laatste maand thuis - reisplannen

    Man man, ik hoest me de longen uit het lijf maar kan geen medicatie nemen (borstvoeding). Weleda tijmsiroop mag ik wel nemen en dat helpt wel iets. Hopelijk betert het snel. Vannacht ook weinig geslapen, Dochterlief op tot 2u, om 5u alweer en om 8u weer. Anders slaapt ze makkelijk 6 tot 8u aan een stuk maar vannacht dus niet. En zij ligt nu nog lekker bij te slapen maar ik niet natuurlijk...

    We zijn aan het kijken om in mei een reisje te doen, naar Sardinie. Niet te ver vliegen, toch mooi weer normaal gezien, rustig. Hebben een appartementje op het oog in het oosten van het eiland, in een havenstadje. Helaas is de wederhelft ondergesneeuwd in het werk, anders konden we misschien al boeken. We zien wel. Het wordt wel een hele onderneming, met een dochter van 7 maanden en een zoon van 2,5. Maar ik zie het eigenlijk wel goed zitten.

    Ik ben ondertussen uit moederschapsrust en begonnen aan mijn maandje ouderschapsverlof. Bij Zoon was ik nu ongeveer terug aan het werk. Kan het me echt nog niet voorstellen. Zelfs volgende maand lijkt veel te vroeg. Te vroeg voor dochter, die nog zo klein is. Voor mijn eigen mentale gezondheid kan het niet snel genoeg gaan, want ik ben die lange, eenzame, donkere dagen thuis nogal beu. Als de zon schijnt en we lange wandelingen kunnen maken is er niks aan de hand, maar zo dat grijze en die regen, bah...

  • Even zagen

    Pffffff, het slaaptekort begint hier serieus te wegen. Het frustrerende is dat dochterlief op zich heel goed kan slapen. Vannacht bijvoorbeeld heeft ze tussen 1 en 7u geen voedingen meer gevraagd. Wat zo goed is als doorslapen en dat op 7 weken al (en ze doet dit al enkele weken). Fantastisch, toch. Helaas is het elke dag tussen 1 en 4u 's morgens eer ze echt slaapt. Waardoor de nachten beperkt zijn tot een uur of 3 tot 5. En dat nacht, na nacht, na nacht. Eergisteren 1 goede nacht gehad waarbij ze voor het eerst zonder gedoe in haar wiegje is gegaan, wel voedingen vroeg maar voor- en nadien rustig sliep. Op zich zit ik er totaal niet mee om nachtvoedingen te geven, zo lang ze tussendoor maar SLAAPT...

    Ik kan echt niet tegen zo'n slaapgebrek. De wederhelft zit er ook onderdoor. Pas op, 1 goede nacht en we zien het leven meteen al pakken beter zitten, maar zo een paar slechte op rij en de spanning loopt op. Je bent al van in de late namiddag lastig van vermoeidheid en onrustig omdat je vreest voor de nacht. In de zomer zou je nog kunnen zeggen om middernacht van ik heis ze in de draagdoek en ga ermee stappen, zo raakt ze wel in slaap, maar in de winter is dat allemaal veel minder een optie. Ook het 's nachts rondlopen in pijama (brrrr) en gewoon het feit dat het precies altijd donker is slaan op een mens zijn gemoed.

    Ze is ondertussen 7 weken wat betekent dat de ergste periode stilaan achter de rug zou moeten zijn. Ze groeit gelijk een kool. Ik zie ze doodgraag. Zoon gedraagt zich super de laatste dagen. Allemaal zeer hoopgevende dingen... Nu nog enkele uren slaap...

  • Last

    Ik heb er last van, van de donkere dagen. Van de eenzaamheid hier met baby tussen mijn vier muren. Van de slapeloze nachten omdat de Dochter last heeft van krampen en ligt af te zien tot 4u 's morgens. Soms huilen we gewoon samen dan. Hopelijk snel ergens een klein lichtpuntje aan de horizon.

  • Rotnacht

    23u slapen. 0u: eerste nachtvoeding Dochter. 3u: tweede nachtvoeding. Daarna wenen en wiegen en krampjes tot 4u30. 4u40: Zoon wakker. 5u: wederhelft en Zoon opgestaan. 5u: volgende voeding dochter en wenen.

    Pffffffft. Zo is het wel behoorlijk intens!

  • Slaap kindje slaap

    Het gaat hier nog steeds prima in kraamhotel schoonouders. We worden dik verwend, lekker eten op tafel, extra handen om te helpen wanneer Zoon of Dochter het moeilijk hebben (of ikzelf for that matter), er moeten geen boodschappen gedaan, niet gewassen of gestreken of gekuist, alles gebeurt vanzelf. Het enige dat ik mis, is slaap. Sinds enkele dagen zijn de rustige nachten verleden tijd en heeft Dochter een ween/constant willen eten-uurtje tussen 23u en 3u ofzo. Wanneer ze dan eindelijk rustig is, is het soms al bijna tijd voor de volgende voeding. Mijn uren slaap zijn dus beperkt tot een drietal per nacht en dat is echt niet genoeg.

    Maar verder dus een wolk van een baby (ik neem even de woorden van de vroedvrouw over die gisteren langskwam). De verbouwing/schilderwerken zijn sinds gisteren ook helemaal klaar, dus de wederhelft is ons huis weer in orde aan het zetten zodat we er dit weekend weer in kunnen trekken. Raar maar waar, hoe fijn de eigen stek gaat zijn, toch denk ik dat ik het hier wel een beetje ga missen, altijd iemand hebben om een klapke tegen te doen versus de lange dagen alleen met baby thuis tussen mijn vier muren...

    Ondertussen vliegt de tijd. Overmorgen is onze meid al twee weken oud. Alle dagen lopen in elkaar over...

    Zoon heeft een nieuwe obsessie, het filmpje van Piet Piraat en de pompoenkoning, als het aan hem lag op endless repeat... Hallohallohalloweeeeeeen....

  • Ondertussen...

    ...werden we de fiere ouders van een mooie dochter (het hele verhaal op de kindjesblog).

    We logeren met Zoon, honden EN baby nog een tijdje bij de schoonouders wegens verbouwing die vertraging oploopt waardoor we nog steeds ons huis niet in kunnen. Maar dat loopt hier allemaal prima. Dochter blijkt een engeltje te zijn. Zoons kraamtijd was soms serieus de hel, maar er bestaan dus blijkbaar ook babies die goed eten en veel slapen en amper wenen. Hout vasthouden!!

    Ik had het nooit durven dromen. Ondertussen is Zoon superlief en overlaadt zijn zusje met kusjes. Al moet het zijn dat het toch ook wel doorwerkt al die verandering want gisteren heeft hij een van zijn beste vriendjes in de creche tot bloedens toe gebeten en dat terwijl hij al heel lang niet meer gebeten heeft en over het algemeen superlief is...