UA-104319606-1

dochter

  • Eerste (pré)balletles

    Ik ben gezegend met kinderen met een uitgesproken eigen mening en karakter, dat heb ik hier wellicht al meermaals verteld. Vooral de Dochter is best een straffe tante die nogal onverstoorbaar haar eigen ding doet. Wat mij soms wel wat stress bezorgt. Zoals in de zwemlessen, waar ze hoe langer hoe meer daar liever doet waar zij zin in heeft dan wat de zwemjuf meent dat belangrijk is om te oefenen. Alhoewel ze de oefeningen eigenlijk heel goed kan en best goed 'zwemt' (ze zit op het niveau leren overleven intussen).

    Voor haar derde verjaardag vroeg ze aan de oma een balletoutfit van de H&M en dus ging ik eind vorig schooljaar eens naar de kijkdagen in de dansschool. We keken een half uur naar het pré-ballet voor de tweede kleuterklas en ze besloot dat ze dat volgend schooljaar ook wou doen. En sinds broer in augustus aan zijn voetbalseizoen is begonnen, vroeg ze heel regelmatig wanneer ze nu eindelijk naar ballet mocht.

    Vorige zondagmiddag was het eindelijk zo ver. En ik moet zeggen dat ik er best wel stress voor had. Verschillende rampscenario's speelden door mijn hoofd, genre strenge balletlerares die vraagt om dit klein krulharig ongeleid projectiel alsjeblief ver van haar dansschool te houden tot een milder scenario waarin we vriendelijk verzocht werden de lesjes voor de eerste kleuterklas te volgen wegens haar grote speelsheid. Of een scenario waarin ze niet van mijn been zou wijken en nog eerder haar balletpakje zou opeten dan één pas op die dansvloer te doen. Ik zeg maar, er ging vanalles door mijn hoofd. 

    Helemaal onterecht, zo bleek zondag. We kwamen terecht in een als een bijenkorf zoemende drukke dansschool in een groep van zo’n 18 in diverse soorten van roze gehesen kleuters waarvan er toch wel verschillende ofwel aan hun ouders kleefden met traantjes in de ogen ofwel door de juf onder de vleugels genomen moesten worden. En dan waren er nog enkele meisjes die al wat groter waren en duidelijk ervaring hadden in het hele dansgebeuren en die liever wat onder vriendinnen fluisterden en speelden dan te luisteren naar de juf. Wat maakt dat mijn kleine (weer zowat de kleinste van de groep) eigenwijze spruit zowat bij de betere van de groep was qua aandacht en focus. Wie had dat gedacht. Ze deed een uur aan een stuk (!) enthousiast mee en wanneer ze toch eens zat te dromen en duidelijk niet hoorde wat de juf zei, dan pikte ze het vrijwel meteen op van de kindjes rondom haar. Het was echt zalig om ze zo blij en actief bezig te zien. En ook wel onnoemlijk schattig zo in haar balletpakje en schoentjes.

    Mijn dochter zou evenwel mijn dochter niet zijn moest dit verhaal toch geen ‘twist’ hebben op het einde. Want alhoewel ze glunderend en fier als een gieter op mij en Zoon kwam toegelopen (de eerste les mochten we nog kijken, vanaf nu niet meer) en direct zelf zei dat ze het heel leuk vond, zei ze drie minuten later in de auto al doodserieus dat ze niet meer terug wou gaan. Ze vond het enorm leuk, dat wel, maar volgende week weer dansen, toch liever niet. En zo doet ze me dus meteen weer kopzorgen aan, want we hebben voor een heel jaar al lesgeld betaald. Ze zei het trouwens met een twinkel in haar ogen. Het is me nog niet helemaal duidelijk of ze gewoon ons wat wil jennen (omdat ze weet dat het wel de bedoeling is dat ze de lessenreeks afmaakt, dat kent ze goed genoeg van de zwemles die ze al een jaar volgt) of omdat ze echt niet graag dingen doet omdat andere mensen, zoals een ballet- of zwemjuf, zeggen dat het moet en liever haar eigen ding doet. Maar aangezien ze een uur lang zo gestraald heeft, zal ze volgende week toch moeten gaan van ons, ze heeft er immers zelf voor gekozen en genoot er duidelijk van.

  • Op een rapke

    Net een uur gewandeld. Met de dochter in de draagdoek. Puur genieten. Ik heb dan wel vrij veel bekijks, zeker met de twee honden erbij, moet een zicht zijn. Maar ik doe niets liever, dochter dicht bij mij, handen vrij, wat wil een mens nog meer. Vooral als ik andere mensen zie sukkelen met een lompe koets op de tram of op een trap ben ik driedubbel content dat het allemaal zo vlotjes gaat met de doek.

    Nog 2,5 weken en ik moet weer gaan werken. Aaaaargh! Kijk er zo naar uit om weer wat dingen van mezelf te hebben, werk, een uur op de trein om te lezen, eten zonder krijsende baby op schoot. Maar langs de andere kant, dat klein mensje nu al achter moeten laten in de creche, pfffffffffft! Bovendien kost de creche ons dan zowat 2/3e van mijn maandloon, gezellig, haha...

    Ik tel precies de dagen af, langs de ene kant vol vrees, langs de andere kant ben ik er toch ook wel erg klaar voor. Vreemd, zeer vreemd...

  • Laatste maand thuis - reisplannen

    Man man, ik hoest me de longen uit het lijf maar kan geen medicatie nemen (borstvoeding). Weleda tijmsiroop mag ik wel nemen en dat helpt wel iets. Hopelijk betert het snel. Vannacht ook weinig geslapen, Dochterlief op tot 2u, om 5u alweer en om 8u weer. Anders slaapt ze makkelijk 6 tot 8u aan een stuk maar vannacht dus niet. En zij ligt nu nog lekker bij te slapen maar ik niet natuurlijk...

    We zijn aan het kijken om in mei een reisje te doen, naar Sardinie. Niet te ver vliegen, toch mooi weer normaal gezien, rustig. Hebben een appartementje op het oog in het oosten van het eiland, in een havenstadje. Helaas is de wederhelft ondergesneeuwd in het werk, anders konden we misschien al boeken. We zien wel. Het wordt wel een hele onderneming, met een dochter van 7 maanden en een zoon van 2,5. Maar ik zie het eigenlijk wel goed zitten.

    Ik ben ondertussen uit moederschapsrust en begonnen aan mijn maandje ouderschapsverlof. Bij Zoon was ik nu ongeveer terug aan het werk. Kan het me echt nog niet voorstellen. Zelfs volgende maand lijkt veel te vroeg. Te vroeg voor dochter, die nog zo klein is. Voor mijn eigen mentale gezondheid kan het niet snel genoeg gaan, want ik ben die lange, eenzame, donkere dagen thuis nogal beu. Als de zon schijnt en we lange wandelingen kunnen maken is er niks aan de hand, maar zo dat grijze en die regen, bah...

  • Even zagen

    Pffffff, het slaaptekort begint hier serieus te wegen. Het frustrerende is dat dochterlief op zich heel goed kan slapen. Vannacht bijvoorbeeld heeft ze tussen 1 en 7u geen voedingen meer gevraagd. Wat zo goed is als doorslapen en dat op 7 weken al (en ze doet dit al enkele weken). Fantastisch, toch. Helaas is het elke dag tussen 1 en 4u 's morgens eer ze echt slaapt. Waardoor de nachten beperkt zijn tot een uur of 3 tot 5. En dat nacht, na nacht, na nacht. Eergisteren 1 goede nacht gehad waarbij ze voor het eerst zonder gedoe in haar wiegje is gegaan, wel voedingen vroeg maar voor- en nadien rustig sliep. Op zich zit ik er totaal niet mee om nachtvoedingen te geven, zo lang ze tussendoor maar SLAAPT...

    Ik kan echt niet tegen zo'n slaapgebrek. De wederhelft zit er ook onderdoor. Pas op, 1 goede nacht en we zien het leven meteen al pakken beter zitten, maar zo een paar slechte op rij en de spanning loopt op. Je bent al van in de late namiddag lastig van vermoeidheid en onrustig omdat je vreest voor de nacht. In de zomer zou je nog kunnen zeggen om middernacht van ik heis ze in de draagdoek en ga ermee stappen, zo raakt ze wel in slaap, maar in de winter is dat allemaal veel minder een optie. Ook het 's nachts rondlopen in pijama (brrrr) en gewoon het feit dat het precies altijd donker is slaan op een mens zijn gemoed.

    Ze is ondertussen 7 weken wat betekent dat de ergste periode stilaan achter de rug zou moeten zijn. Ze groeit gelijk een kool. Ik zie ze doodgraag. Zoon gedraagt zich super de laatste dagen. Allemaal zeer hoopgevende dingen... Nu nog enkele uren slaap...

  • Last

    Ik heb er last van, van de donkere dagen. Van de eenzaamheid hier met baby tussen mijn vier muren. Van de slapeloze nachten omdat de Dochter last heeft van krampen en ligt af te zien tot 4u 's morgens. Soms huilen we gewoon samen dan. Hopelijk snel ergens een klein lichtpuntje aan de horizon.

  • Rotnacht

    23u slapen. 0u: eerste nachtvoeding Dochter. 3u: tweede nachtvoeding. Daarna wenen en wiegen en krampjes tot 4u30. 4u40: Zoon wakker. 5u: wederhelft en Zoon opgestaan. 5u: volgende voeding dochter en wenen.

    Pffffffft. Zo is het wel behoorlijk intens!

  • Slaap kindje slaap

    Het gaat hier nog steeds prima in kraamhotel schoonouders. We worden dik verwend, lekker eten op tafel, extra handen om te helpen wanneer Zoon of Dochter het moeilijk hebben (of ikzelf for that matter), er moeten geen boodschappen gedaan, niet gewassen of gestreken of gekuist, alles gebeurt vanzelf. Het enige dat ik mis, is slaap. Sinds enkele dagen zijn de rustige nachten verleden tijd en heeft Dochter een ween/constant willen eten-uurtje tussen 23u en 3u ofzo. Wanneer ze dan eindelijk rustig is, is het soms al bijna tijd voor de volgende voeding. Mijn uren slaap zijn dus beperkt tot een drietal per nacht en dat is echt niet genoeg.

    Maar verder dus een wolk van een baby (ik neem even de woorden van de vroedvrouw over die gisteren langskwam). De verbouwing/schilderwerken zijn sinds gisteren ook helemaal klaar, dus de wederhelft is ons huis weer in orde aan het zetten zodat we er dit weekend weer in kunnen trekken. Raar maar waar, hoe fijn de eigen stek gaat zijn, toch denk ik dat ik het hier wel een beetje ga missen, altijd iemand hebben om een klapke tegen te doen versus de lange dagen alleen met baby thuis tussen mijn vier muren...

    Ondertussen vliegt de tijd. Overmorgen is onze meid al twee weken oud. Alle dagen lopen in elkaar over...

    Zoon heeft een nieuwe obsessie, het filmpje van Piet Piraat en de pompoenkoning, als het aan hem lag op endless repeat... Hallohallohalloweeeeeeen....