UA-104319606-1

Cultuur

  • Een weekend vol film en theater

    Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

    Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

    Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?


    Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

    Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. 'Is het dit maar' vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, 'niet slecht maar een beetje saai'. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.


    Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama's, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

    De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes...)


  • Zvizdal (Berlin)

    Is het film? Is het theater? Ik neig naar het eerste, maar het werd door Vooruit aangekondigd als het eerste. In elk geval bevond ik me donderdagavond voor de uitverkochte voorstelling Zvizdal van Berlin, een mij tot dan toe compleet onbekend gezelschap, niet naast maar op het podium van de theaterzaal. Twee kleine tribunes stonden tegenover elkaar geplaatst en tussen die twee stond een projectiescherm. Vreemd allemaal en het maakte dat ik nog meer zin kreeg in deze voorstelling.

    De film/voorstelling startte. Met geluid, maar geen beelden. Ik vroeg me af of de mensen op de andere tribune wel iets te zien kregen en dit misschien deel uitmaakte van de voorstelling? Gelukkig kwam er na een tijdje wel beeld.

    Voor het maken van deze film was men gedurende 5 jaar verschillende keren op bezoek geweest bij een hoogbejaard koppel die in het niemandsland wonen dan verplicht geëvacueerd is na de ramp van Chernobyl. Ze weigeren als laatste overblijvers van hun kleine dorp te verhuizen en leven in moeilijke omstandigheden, die naarmate ze ouder en minder fit worden, grenzen aan het mensonterende.

    Na een tijdje valt op dat er onder het scherm drie maquettes staan van het huisje van het koppel in drie verschillende seizoenen en dat nu en dan live gemaakte beelden van die maquette worden verweven met de filmbeelden. Het valt ook op dat de film geheel buiten is gemaakt, op straat aan de toegangspoort van het huisje. Er wordt ook niet geïnterviewd. We zijn gewoon getuige van twee oude, fragiele mensen die zich uit de slag proberen te trekken in een uit ruïnes bestaand spookdorp.

    Het geheel geeft een speciale sfeer. Ik ben onder de indruk. Ja maar, merkt mijn wederhelft achteraf op, dit had je toch evengoed gewoon op Canvas kunnen zien, dit is toch geen theater. Is dat zo, vraag ik me dan af. Zou het hetzelfde geweest zijn thuis in de zetel? Dat denk ik eigenlijk niet. Want na de voorstelling krijg je een link om te zien hoe het verder gaat met de oudjes en wanneer ik thuis op de tablet naar die beelden kijk, komt het toch allemaal veel minder hard binnen dan toen in de theaterzaal. Maar echt puur theater was het evenmin.

    Wat het ook was, het heeft indruk op mij gemaakt. Ik ga dit gezelschap toch verder in de gaten houden, denk ik.

     

  • Spekken theaterfestival kerst 2016

    De eerste week van de kerstvakantie zit er alweer bijna op. Ik word onrustig van rust, dus het was een goedgevulde week. Zo trokken we twee keer naar theater Tinnenpot voor het Spekken festival, ondertussen een jaarlijkse traditie. De dochter mocht voor de tweede keer mee, Zoon zit aan zijn derde editie. Vorig jaar was de Dochter er echt niet klaar voor en kon ze geen tien minuten op haar stoel blijven zitten. Dat viel dit jaar -gelukkig- al een pak beter mee.

    We zagen "De kluizelaar"' een voorstelling voor 2 tot 6-jarigen. Op het podium stond een grote houten doos waarin allerlei vreemde dingen gebeuren. Luikjes die open en dicht gaan, belletjes die verschijnen, licht waarmee gespeeld wordt. De kinderen vonden het heerlijk. Op het einde van de voorstelling mochten ze - eveneens een Spekken traditie- het podium op en het houten huisje verkennen. Deze voorstelling was bekroond en twee keer uitverkocht. Ik vond het prima maar ook niet het beste dat ik ooit heb gezien voor die doelgroep.

    Woensdag trok ik opnieuw naar het theater met alleen Zoon. Ik was wat bang dat twee dagen na elkaar teveel zou zijn voor de jongste maar bij nader inzicht was het wellicht wel gelukt. Deze keer zagen we "Ik ben een held" van Anna's Steen. Dit was een voorstelling voor 5plus. Een schot in de roos. Alles klopte aan dit stuk. 

    Een meisje en haar papa vertellen vier verhalen. Telkens is het meisje veel heldhaftiger en moediger dan de papa. Muziek zorgt voor herkenbaarheid en een vlotte pas. Het decor is eenvoudig maar wordt heel creatief gebruikt. Alles in dit stuk pikt in op de fantasie en de leefwereld van een vijfjarige. We genoten van begin tot eind.

    Volgende week pikken we nog een laatste stuk mee in het Gravensteen, benieuwd wat dat nog wordt.

     

  • Wanikan van 4Hoog

    Ik vind veel dingen fijn aan de school van mijn kinderen, dat heb ik al meermaals verteld dacht ik. Eén van die dingen is het feit dat ze regelmatig met de kinderen naar buiten gaan en dat ze meer bepaald meerdere keren per schooljaar naar theater gaan. Vanaf de eerste kleuterklas. Dat vind ik zo fijn en zo belangrijk.

    Tot nu toe was het me niet gelukt om mee te gaan als begeleidende ouder. Ik laat altijd maar het werk voorgaan en zo heel veel verlof heeft een mens doorgaans ook niet; elke dag verlof door het jaar is een vakantiedag extra in de opvang natuurlijk. Maar vorige week besloot ik dat ik toch mee zou gaan met de jongste naar Wanikan van 4Hoog. Want voor je het weet zitten ze in de lagere school en willen ze niet meer met mij gezien worden ofzo (als ik naar de nichtjes kijk, zo snel dat zo'n dingen gaan).

    En ik ben superblij dat ik dat heb gedaan. Niet alleen omdat het tof is om te doen voor mij en mijn dochter, omdat het handig is voor de begeleider om genoeg mede-begeleiders te hebben. Maar ook omdat de dochter van net 3 zwaar onder de indruk was, bijvoorbeeld van die verschillende klassen in het café van het theater (decibels swingden de pan uit, overal kleuters die jassen aan en uit moeten doen en wachten tot het begint op een zeer krappe oppervlakte).

    Het was vanuit de school 1km stappen tot het theater en dat was al een avontuur op zich, mijn mevrouw laat zich meestal dragen voor zo'n afstand. Ik kreeg aan elke hand een kleuter en ik moet zeggen dat zowel mijn eigen gebroed als haar vriendje en ook gewoon alle kindjes superflink gestapt hebben. Want met 12 eerste kleuters en 24 tweede en derde kleuters is het wel een onderneming moet ik zeggen.

    Helaas vond ze het na afloop niet leuk en niet grappig. Ik vermoed vanwege die stressmomenten vlak voor en na het stuk. Want tijdens het toneel zelf zat ze toch heel erg gebiologeerd te kijken. Een klein jaar geleden nam ik haar al eens mee naar een theaterstuk van het Spekken festival en toen kon ze geen 10 minuten stilzitten en heeft ze de halve zaal verkend, maar nu bleef haar aandacht echt wel bij de twee acteurs.

    Ikzelf was behoorlijk moe, maar heb toch wel genoten. Ik vond het een ideaal stuk voor deze leeftijd. Het gaat heen- en weer tussen slapstick en dans en het wisselt heel snel van soort beweging en focus. Wat maakt dat de aandacht van die kleuters toch wel bij de zaak blijft. Er zat ook zeer veel humor in, eigenlijk was de zaal de helft van de tijd aan het schateren. Ik zag van 4Hoog reeds Woesj, wat net als dit stuk 3+ is, en dat is wel nog van een hoger niveau. Dat was echt genieten. Als dat 4 sterren kreeg dan dit eerder 3. Maar er zaten bij momenten toch wel pakkende beelden in en ik kan het zeker aanraden. Alle kindjes in de zaal waren wel mee in de voorstelling naar mijn idee.


  • Cabane

    Als er een nieuw stuk is van Cie. Cecilia, dan probeer ik te gaan kijken. Soms is het fenomenaal, soms is het gewoon ok, maar ik weet dat het altijd wel minstens dat laatste is met dus de optie op veel meer. Noem me gerust fan.

    Als je in thuisstad Gent naar iets van Cecilia wil kijken, dan weet je ook dat je snel moet zijn of dat je er anders aan bent voor de moeite. Hun voorstelling verkopen altijd probleemloos uit. Ik ben blijkbaar niet de enige fan. Wie Cabane dus nog wil zien, kan wel nog naar St Niklaas, Genk of Lier trekken, om maar iets te zeggen. Ik kan het u zeker aanbevelen.

    Ik las op voorhand al enkele reviews en artikels in de pers. Dat het personage van Joris Hessels het enige was dat wat diepgang had meegekregen en dat Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren vooral doen wat we van hen gewend zijn, de typische Cecilia-personages neerzetten. Dat eerste kan ik volgen. Het personage Sven staat meer op de voorgrond en is veel meer ingekleurd dan sidekicks Manu en Gilles. Maar het stoorde mij niet echt. Ik heb al stukken gezien waarbij ik echt het gevoel had van 'meer van hetzelfde' gezien te hebben. Maar dat had ik hier niet echt. Je hebt weliswaar de vertrouwde interactie tussen Vanden Thoren en De Voogdt, maar net door het toevoegen van een derde met een heel andere energie die dan nog het zwaartepunt van het verhaal draagt, krijg je toch weer een volledig nieuwe dynamiek en verhaal.

    Dit stuk is niet het allerbeste dat ik al gezien heb van Cecilia. Het laat geen sporen na op je ziel. Enkele dagen later is het meeste al vervlogen. Maar het is wel goed. Op het moment zelf was ik echt ontroerd terwijl ik drie minuten ervoor had zitten lachen. Never a dull moment. De voorstelling is gelardeerd met treffende oneliners en beelden die zich toch even vastzetten op je netvlies. En dat is eigenlijk ook al veel.

    14726236_199449487146803_2748332422905987072_n(1).jpg

  • Enkele uurtjes cultuur

    Ik wou hier uitgebreid verhalen over enkele porties cultuur van de afgelopen weken maar merk dat ik er om diverse redenen totaal niet toe kom. Omdat ik het ergens te spijtig vind om er gewoon over te zwijgen, in plaats van telkens een review dan maar gewoon enkele woordjes.

    Om ons dertien jaar samen te vieren, trokken de wederhelft en ik naar de cinema. Niet bijster romantisch, maar we hadden een bon liggen van eten + film en de nieuwe Tim Burton was net die week uitgekomen. En dus gingen we eerst lekkere gourmet burgers eten in Pauls Boutique (lekker lekker maar ik zit niet zo graag op van die hoge stoelen en het geheel voelde een beetje te veel als een ordinaire fastfoodtent aan in vergelijking met bv Jack of Ellis) en dan naar Miss Peregine's Home for Peculiar Childeren.


    Ik kan deze film voor de volle 200% aanraden. Hij was mooi, spannend en hartverwarmend. De hele week nadien werd ik nog gewoon blij als ik eraan terugdacht. Een beetje anders dan de vorige films die ik van hem zag, maar voor mij op een goede manier. Een beetje meer zoals Big Fish destijds en een beetje minder zoals Sweeney Todd. Maar neem wel de late voorstelling. Wij hadden die van 20u gekozen want ik val anders gewoon ter plekke in slaap en die zat redelijk vol tieners en dat vreet en slurpt en roddelt nogal zwaar door tijdens de film...

    Nu vrijdag ga ik naar Cabane van Cie Cecilia kijken, maar ook op 1 oktober kwam ik nog eens in het theater. Een vriendin vroeg me mee naar Liefde van NTGent. Een tekst van Peter Verhelst met Ann Miller en Els Dottermans op de planken, daar kon volgens mij weinig fout mee gaan. En dat bleek ook. 
    Een kort stuk, met slechts 2 actrices. Moeder en dochter die de echtgenoot/vader thuis verwachten. In het begin is het soms een beetje verwarrend, maar langzamerhand wordt op heel indringende manier duidelijk wat hun verhaal precies is. Ik bleef helemaal stil en aangedaan achter. Het stuk is nog heel even te zien dus ook dit is een aanrader.


  • Wilde mannen woeste wijven 2016

    Afgelopen weekend maakten we kennis met het Wilde Mannen Woeste Wijven festival voor kinderen en jongeren in Gent. Tweejaarlijks wordt de stad gedurende twee jaar aan de kinderen gegeven. Er is een heel parcours. Sommige dingen zijn enkel om te bekijken, andere dingen zijn om te doen en de meeste zijn een combinatie van de twee.

    Zaterdag had ik al een hele tijd afgesproken met een vriendin om te gaan shoppen en naar theater te gaan en moest ik het aan mij laten voorbijgaan. Maar de wederhelft trok op pad met de kinderen en op basis van hun verhalen was ik enorm jaloers. Hun eigen vlag maken en door een straatje belletje trek mogen spelen met allerlei verassingen achter de deuren scoorden het hoogst.

    Zondag kon ik dan mee op pad, maar dan regende het helaas het merendeel van de dag. 's Morgens gingen we langs bij Dans Me, een reus van Ultima Thule die de kinderen door middel van touwen die elk met een lichaamsdeel verbonden zijn, kunnen laten dansen. Zoon was er niet van weg te krijgen, regen of niet. Ik beloofde hen om nog eens terug te keren en om 16u was de regen eindelijk over. Groot was dan ook zijn teleurstelling toen de reus al bleek afgebroken te zijn voor de grote parade van 17u. 

    Resultaat was dat Zoon nergens meer naartoe wou. Dochter wou zich laten schminken, maar ik ben niet meer tot aan de stadshal geraakt, ik vermoed dat ze daar toch ook al gestopt waren met hun activiteiten. Dus bleven we maar onder ons tweetjes op het St Baafsplein hangen waar alle deelnemers zich verzamelden voor de parade. Ze kreeg niet genoeg van de Murga fanfare die daar de mensen stond te entertainen. Om 18u begon ze te zeuren dat ze naar huis wou, maar nu de parade elk moment kon beginnen bleef ik toch nog heel even staan, wachtend op de Wildekop.

    En dan kwam de kop aan en trok de parade zich op gang richting Baudelo. We laten ze passeren en ik wil naar huis vertrekken. Maar dat bleek helemaal niet OK volgens de Dochter, ze wou mee met de trommels en de blikjes, zijnde de fanfare en twee mannen/vrouwen die helemaal onder de drankblikjes zaten. Dus zijn we een eind mee gestapt met de parade. Wat een sfeer. Op zo'n momenten ben ik zo zotcontent dat ik in Gent woon. Zo fier ook. Dat ik mijn kinderen zo'n dingen kan meegeven (dingen die ik zo hard heb gemist tijdens mijn jeugd ook wel). We wilden eigenlijk allebei wel meestappen tot de Baudelo voor de verbranding van de Wildekop, maar ik moest ons meisje dragen en met mijn voet die al een week behoorlijk pijn doet en dan nog 12 extra kilo op mijn arm wegens geen draagzak mee, zag ik dat toch niet helemaal zitten. Temeer omdat de mannen gewoon thuis zaten. Eens thuis was Zoon trouwens ernstig aan het twijfelen om toch nog snel te gaan kijken want dat verbranden van die kop sprak enorm tot zijn verbeelding. Maar toen begon het weer te regenen...

    Lees meer...