UA-104319606-1

Cultuur

  • Hello Robot

    Vorige vrijdag trok ik mee met de klas van de Dochter (tweede-derde kleuterklas) naar het Design Museum voor de Hello Robot tentoonstelling. Ik had dit museum nog nooit bezocht maar was we geïntrigeerd door de tentoonstelling en dus blij dat de klas op een vrijdag ging en ik mee kon (vrijdag is mijn vrije dag). 

    Van de school tot het museum was het maar een kleine kilometer wandelen. Op dat vlak is naar school gaan in de stad toch een enorm voordeel. Er is daar zo'n aanbod aan toffe dingen op vlak van cultuur, sport,... die ze te voet of met een lijnbus kunnen doen waardoor ze zowat elke maand wel eens op uitstap gaan. Als ik dat vergelijk met vrienden die een kind in het katholiek onderwijs hebben en maar 1 of 2 keer per jaar buiten komen omdat de bus het grootste deel van de maximumfactuur opvreet...

    Enfin, ik dwaal af. In het museum werd ons klasje van 23 opgesplitst in 2 waardoor we met de juf, ikzelf en een hippe gids die duidelijk fan was van design waren voor 11 kindjes. De rondleiding die we kregen, was volledig op kleutermaat met tal van opdrachten waarmee ze dan tips konden verdienen om op het einde zelf een robotje te bouwen met blokjes. Ik heb dus maar een beperkt beeld gekregen van de tentoonstelling, maar toch genoeg om behoorlijk onder de indruk te zijn. Robots in al hun identiteiten kwamen aan bod, gaande van de bekende robots van film en tv over robots op de werkvloer, in huis en in de gezondheidszorg. Het is ook gewoon een heel mooi museum, qua gebouwen en inkleding. Dat moet natuurlijk als je thema design is...

    En de kindjes? Die waren er helemaal door bezeten. Een wou in het museum komen wonen en allemaal wilden ze nu op school verder werken rond robots in een project.

    design museum

    Hello Robot is nog tot 15/4 te zien in het Design Museum van Gent, op zondagochtend is de toegang gratis voor Gentenaars (wij gaan nog es terug met Zoon).

  • Spekken theaterfestival, onze kersttraditie

    Ik denk dat het ondertussen al het vierde jaar is dat we in de kerstvakantie naar Theater Tinnenpot afzakken voor het kleine, gezellige theaterfestival voor kinderen dat Spekken heet. Dit festival heeft een aanbod voor kinderen van 2 tot 12 jaar en heeft bijna elke dag van de vakantie meerdere voorstellingen. Het ene jaar zien we er veel, het andere jaar maar eentje, maar ik probeer toch altijd minstens 1 keer te gaan.

    Op twee januari splitsen we ons op. Ik ging met Zoon naar de muzikale voorstelling Rattekatte. Deze voorstelling probeert klassieke muziek te brengen op maat van lagereschoolkinderen. De vier klassieke muzikanten vormen zowat de ruggegraat van het verhaal dat verder ingevuld wordt door 1 actrice die ook wat danst en al eens zingt. Het gaat over een kater van wie het bazinnetje sterft en die dan op avontuur gaat. 
    Wij vonden het een heel mooi theaterstuk met een geweldige plaats voor de muziek. De aanbevolen leeftijd was dus 6 tot 12 jaar, maar ik zou eerder zeggen 5 tot 10. Na de voorstelling mochten we evalueren en zowel Zoon als ik gooiden ons muntje in het bakje van de hoogst score.

    Wederhelft en de dochter waren intussen naar 'Een klein beetje verder', een voorstelling voor 3 tot 8 jaar. Volgens de wederhelft een degelijk stuk typisch kleutertheater met een doos waar vanalles mee gebeurde. Niet heel origineel intussen maar wel ok. De Dochter vond het heel erg leuk.

    Je kan nog en met zaterdag voorstellingen meepikken in Theater Tinnenpot of het Gravensteen. Wij gaan morgen alvast nog naar 'Het Spookje'.

    rattekatte.jpeg

  • Agenda

    Ik moet mijn agenda een beetje nauwkeuriger invullen blijkbaar. Ik had het concert van Arcade Fire volgend jaar op de verkeerde datum genoteerd waardoor ik kaarten voor Heilig Hart van Cie Cecilia op de datum van Arcade Fire had besteld. Nog een geluk dat ik het toevallig enkele dagen later zag en de kaarten nog kon ruilen voor een datum waarop ik wel vrij ben. En gisteren kreeg ik dan mail van Vooruit voor de voorstelling van Rosas zaterdag. Die ook niet in mijn agenda stond. Ik ben dan maar meteen eens al mijn andere voorstellingen en concerten gaan checken en denk dat nu alles er wel goed in staat... Warhoofd dat ik ben...

  • Een weekend vol film en theater

    Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

    Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

    Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?


    Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

    Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. 'Is het dit maar' vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, 'niet slecht maar een beetje saai'. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.


    Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama's, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

    De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes...)


  • Zvizdal (Berlin)

    Is het film? Is het theater? Ik neig naar het eerste, maar het werd door Vooruit aangekondigd als het eerste. In elk geval bevond ik me donderdagavond voor de uitverkochte voorstelling Zvizdal van Berlin, een mij tot dan toe compleet onbekend gezelschap, niet naast maar op het podium van de theaterzaal. Twee kleine tribunes stonden tegenover elkaar geplaatst en tussen die twee stond een projectiescherm. Vreemd allemaal en het maakte dat ik nog meer zin kreeg in deze voorstelling.

    De film/voorstelling startte. Met geluid, maar geen beelden. Ik vroeg me af of de mensen op de andere tribune wel iets te zien kregen en dit misschien deel uitmaakte van de voorstelling? Gelukkig kwam er na een tijdje wel beeld.

    Voor het maken van deze film was men gedurende 5 jaar verschillende keren op bezoek geweest bij een hoogbejaard koppel die in het niemandsland wonen dan verplicht geëvacueerd is na de ramp van Chernobyl. Ze weigeren als laatste overblijvers van hun kleine dorp te verhuizen en leven in moeilijke omstandigheden, die naarmate ze ouder en minder fit worden, grenzen aan het mensonterende.

    Na een tijdje valt op dat er onder het scherm drie maquettes staan van het huisje van het koppel in drie verschillende seizoenen en dat nu en dan live gemaakte beelden van die maquette worden verweven met de filmbeelden. Het valt ook op dat de film geheel buiten is gemaakt, op straat aan de toegangspoort van het huisje. Er wordt ook niet geïnterviewd. We zijn gewoon getuige van twee oude, fragiele mensen die zich uit de slag proberen te trekken in een uit ruïnes bestaand spookdorp.

    Het geheel geeft een speciale sfeer. Ik ben onder de indruk. Ja maar, merkt mijn wederhelft achteraf op, dit had je toch evengoed gewoon op Canvas kunnen zien, dit is toch geen theater. Is dat zo, vraag ik me dan af. Zou het hetzelfde geweest zijn thuis in de zetel? Dat denk ik eigenlijk niet. Want na de voorstelling krijg je een link om te zien hoe het verder gaat met de oudjes en wanneer ik thuis op de tablet naar die beelden kijk, komt het toch allemaal veel minder hard binnen dan toen in de theaterzaal. Maar echt puur theater was het evenmin.

    Wat het ook was, het heeft indruk op mij gemaakt. Ik ga dit gezelschap toch verder in de gaten houden, denk ik.

     

  • Spekken theaterfestival kerst 2016

    De eerste week van de kerstvakantie zit er alweer bijna op. Ik word onrustig van rust, dus het was een goedgevulde week. Zo trokken we twee keer naar theater Tinnenpot voor het Spekken festival, ondertussen een jaarlijkse traditie. De dochter mocht voor de tweede keer mee, Zoon zit aan zijn derde editie. Vorig jaar was de Dochter er echt niet klaar voor en kon ze geen tien minuten op haar stoel blijven zitten. Dat viel dit jaar -gelukkig- al een pak beter mee.

    We zagen "De kluizelaar"' een voorstelling voor 2 tot 6-jarigen. Op het podium stond een grote houten doos waarin allerlei vreemde dingen gebeuren. Luikjes die open en dicht gaan, belletjes die verschijnen, licht waarmee gespeeld wordt. De kinderen vonden het heerlijk. Op het einde van de voorstelling mochten ze - eveneens een Spekken traditie- het podium op en het houten huisje verkennen. Deze voorstelling was bekroond en twee keer uitverkocht. Ik vond het prima maar ook niet het beste dat ik ooit heb gezien voor die doelgroep.

    Woensdag trok ik opnieuw naar het theater met alleen Zoon. Ik was wat bang dat twee dagen na elkaar teveel zou zijn voor de jongste maar bij nader inzicht was het wellicht wel gelukt. Deze keer zagen we "Ik ben een held" van Anna's Steen. Dit was een voorstelling voor 5plus. Een schot in de roos. Alles klopte aan dit stuk. 

    Een meisje en haar papa vertellen vier verhalen. Telkens is het meisje veel heldhaftiger en moediger dan de papa. Muziek zorgt voor herkenbaarheid en een vlotte pas. Het decor is eenvoudig maar wordt heel creatief gebruikt. Alles in dit stuk pikt in op de fantasie en de leefwereld van een vijfjarige. We genoten van begin tot eind.

    Volgende week pikken we nog een laatste stuk mee in het Gravensteen, benieuwd wat dat nog wordt.

     

  • Wanikan van 4Hoog

    Ik vind veel dingen fijn aan de school van mijn kinderen, dat heb ik al meermaals verteld dacht ik. Eén van die dingen is het feit dat ze regelmatig met de kinderen naar buiten gaan en dat ze meer bepaald meerdere keren per schooljaar naar theater gaan. Vanaf de eerste kleuterklas. Dat vind ik zo fijn en zo belangrijk.

    Tot nu toe was het me niet gelukt om mee te gaan als begeleidende ouder. Ik laat altijd maar het werk voorgaan en zo heel veel verlof heeft een mens doorgaans ook niet; elke dag verlof door het jaar is een vakantiedag extra in de opvang natuurlijk. Maar vorige week besloot ik dat ik toch mee zou gaan met de jongste naar Wanikan van 4Hoog. Want voor je het weet zitten ze in de lagere school en willen ze niet meer met mij gezien worden ofzo (als ik naar de nichtjes kijk, zo snel dat zo'n dingen gaan).

    En ik ben superblij dat ik dat heb gedaan. Niet alleen omdat het tof is om te doen voor mij en mijn dochter, omdat het handig is voor de begeleider om genoeg mede-begeleiders te hebben. Maar ook omdat de dochter van net 3 zwaar onder de indruk was, bijvoorbeeld van die verschillende klassen in het café van het theater (decibels swingden de pan uit, overal kleuters die jassen aan en uit moeten doen en wachten tot het begint op een zeer krappe oppervlakte).

    Het was vanuit de school 1km stappen tot het theater en dat was al een avontuur op zich, mijn mevrouw laat zich meestal dragen voor zo'n afstand. Ik kreeg aan elke hand een kleuter en ik moet zeggen dat zowel mijn eigen gebroed als haar vriendje en ook gewoon alle kindjes superflink gestapt hebben. Want met 12 eerste kleuters en 24 tweede en derde kleuters is het wel een onderneming moet ik zeggen.

    Helaas vond ze het na afloop niet leuk en niet grappig. Ik vermoed vanwege die stressmomenten vlak voor en na het stuk. Want tijdens het toneel zelf zat ze toch heel erg gebiologeerd te kijken. Een klein jaar geleden nam ik haar al eens mee naar een theaterstuk van het Spekken festival en toen kon ze geen 10 minuten stilzitten en heeft ze de halve zaal verkend, maar nu bleef haar aandacht echt wel bij de twee acteurs.

    Ikzelf was behoorlijk moe, maar heb toch wel genoten. Ik vond het een ideaal stuk voor deze leeftijd. Het gaat heen- en weer tussen slapstick en dans en het wisselt heel snel van soort beweging en focus. Wat maakt dat de aandacht van die kleuters toch wel bij de zaak blijft. Er zat ook zeer veel humor in, eigenlijk was de zaal de helft van de tijd aan het schateren. Ik zag van 4Hoog reeds Woesj, wat net als dit stuk 3+ is, en dat is wel nog van een hoger niveau. Dat was echt genieten. Als dat 4 sterren kreeg dan dit eerder 3. Maar er zaten bij momenten toch wel pakkende beelden in en ik kan het zeker aanraden. Alle kindjes in de zaal waren wel mee in de voorstelling naar mijn idee.