UA-104319606-1

vakantie - Page 5

  • Zomerkleedjes

    Had een serieuze dip vrijdag. Zowel emotioneel als puur fysiek, de werkweek leek me volledig te hebben uitgeput, wou enkel nog slapen... Geen druk weekend dus, maar een weekend gericht op bekomen, relaxen, wat me-time, me weer wat beter in mijn vel voelen. En nu het eindelijk lente is, is voor veel vrouwen een ideale vorm van zelfverwennerij gaan shoppen.

    In de twee winkels die ik bezocht leken ze enkel luchtige zomerkleedjes en rokjes te verkopen, dus is dat dan maar wat ik kocht; 3 zeer zomerse korte kleedjes, 2 rokken, 2 topjes en een tshirt met lange mouwen. Nu heb ik vooral nog wat leuke truitjes nodig, want ik ben zeer kouwelijk van aard en draag die topjes meestal onder een trui, maar dat verkopen ze tegenwoordig precies nergens meer. Of toch geen mooie. Iemand tips?

    Zondagvoormiddag spendeerde ik verder aan de roadbook. Per bestemming maak ik een overzicht van de route, geschatte aantal kilometers en tijd onderweg, eventuele leuke tussenstops, ons logeeradres en een overzicht van check-in en uittijden (bij een bed and breakfast zit dit iets stipter dan bij een hotel aangezien die mensen niet de ganse dag thuisblijven om jou te kunnen ontvangen)(maar je kan doorgaans veel regelen zolang je het op voorhand doet) en waar we wat al hebben betaald.
    Mijn wederhelft ontfermt zich traditiegetrouw over het eten. Als veggie op reis is het zelden een goed idee om gewoon 'op den bots' ergens te gaan eten, dus zoekt hij meestal op voorhand per stad enkele leuke veggie-friendly adresjes op. Want anders kan je op een lege maag wel eens twee uur lopen zoeken eer je iets deftigs vind, en ik ben vrij onaanspreekbaar als ik honger heb.
    Voor de dingen die we willen zien moeten we ook nog een en ander opzoeken. Daarvoor hebben twee Lonely Planets ter onzer beschikking (de city guide van New Orleans en een trips over The Carolinas, Georgia & the South. Daarnaast als er tijd rest nog een en ander opzoeken op het net. 

  • Plantation

    Rosswood
    Tijdens onze reis in de Deep South van de VS wou ik minstens één keer in een plantation slapen. Dat bleek echter niet zo simpel als het wel lijkt; het staat daar wel propvol met die dingen, maar de meeste waren niet wat ik zocht. Ofwel kan je er niet logeren, ofwel zijn ze poepchique uitgebaat als hotel/huwelijkslocatie, ofwel logeer je in een bijgebouw en niet in het huis zelf,... Ik wist goed wat ik wou, een authentieke ervaring, ergens logeren in een echte platation house, liefst één met veel geschiedenis, kleinschalig, authentiek, hoeft zeker niet chique te zijn maar moet de sfeer van toen uitademen. Eén keer vond ik er één, maar die was wel heel erg afgelegen en de site gaf geen informatie over prijzen, maar die bleef in mijn hoofd zitten.
    Ik liet de hoop echter niet varen en bleef naarstig het internet afspeuren. En dus boekten we vandaag bij de Rosswood Plantation, op den buiten, maar niet té ver van Natchez en Vicksburg. Met slechts 4 kamers, waarvan wij volgens de uitbaters de mooiste krijgen. Uitgebaat sinds de jaren '70 door een gepensioneerde generaal en zijn vrouw. En voor het geld van de overnachting krijgen we ook een toer langs het huis en de vroegere slavenverblijven en mag je rondsnuisteren in bijvoorbeeld het dagboek van de dokter die het huis heeft laten bouwen in 1857. Het huis werd ooit nog gebruikt als hospitaal tijdens de Civil War. En ook de ruïnes van Windsor, in zijn tijd de grootste plantation maar helaas verwoest in een brand, liggen in de buurt.
    ruins_of_windsor

  • Here we go again

    Nothing new; de reisplannen ontvouwen zich verder, na heeeeeeel lang zoeken hebben we een betaalbare bed and breakfast gevonden in Charleston, en momenteel zijn we aan't kijken in Asheville, nadien nog Nashville en Memphis. Ondertussen zijn de twee Lonely Planets toegekomen die we besteld hadden bij The Book Depository. Hoe meer ik lees, hoe meer ik merk dat onze drie weken wel heel krap zijn voor die trip en we onmogelijk streng gaan moeten selecteren tussen de dingen die we gaan zien en doen en al de rest die we zullen moeten laten voor wat het is...

    Op't werk is het drukker dan druk; verschillende deadlines van mijn project, last-minute vergaderingen die uitlopen, stagebegeleidingen van de lichting nieuwe vrijwilligers,...

    Maar op zich heb ik er allemaal zin in; een nieuw jaar, een nieuwe dosis energie en motivatie, nieuwe avonturen, zo voelt het toch. Begeleid door uitstekende muziek van Mumford and sons and Lady Linn and her Magnificent Seven, die ik pas nu helemaal begin te appreciëren. Het moet niet altijd rock zijn...

  • Vakantieplan 2010

    Al dagen (weken?) popel ik om hier iets te schrijven, maar het komt er gewoon niet van. Naast druk druk druk op het werk, werk ik namelijk nog aan een ander plan. Een vakantieplan! Plannen zijn echter nog veel leuker als je ze kan delen, dus hier gaan we dan.

    Al een dik half jaar (of langer) speel ik met het idee om dit jaar opnieuw naar Amerika op reis te gaan, en de laatste weken is alles wat in een stroomversnelling te gaan. Dankzij een folder van Connections met daarin Selfdrives, kreeg ik concrete inspiratie. Na lang twijfelen tussen verschillende streken, koos ik voor de “Deep South”. New Orleans, Nashville, Atlanta, die regio.

    De vlucht is ondertussen geboekt (Atlanta). Volgende stap was het concrete traject. Na wat opzoekwerk, bleek het traject van Connections ons niet 100% te liggen. Zo blijven ze te kort op bepaalde plekken (amper 2 nachten New Orleans!), wat uiteraard makkelijk te verlengen is, ze deden ook enkele plaatsen aan waar naar ons aanvoelen totaal niets te beleven valt. Zoals Pensacola en Tallahassee in Florida. Twee dagen aan het strand, misschien een leuk rustpunt tussen het vele rijden voor sommigen, maar echt niet ons ding. Op het internet vond ik op een Amerikaanse site inspiratie voor een andere trip, en dus smolten we beiden samen en stelden zelf een ideale trip samen. Florida slaan we over, en in de plaats daarvan doen we het Great Smokey Mountains National Park (North Carolina). Punt was ook dat we ons naast de route ook in de hotelkeuze van Connections niet helemaal konden vinden en gewoon liever zelf op zoek gaan naar bijvoorbeeld een kleine, gezellige bed and breakfast dan een anoniem hotel van een grote keten. ’t Is meestal nog goedkoper ook (niet altijd). En met de huidige dollarstand is zelf boeken ook nog eens goedkoper dan via zo’n reisbureau gaan. Nadeel is natuurlijk dat je er eindeloos veel tijd in steekt om zelf route te plannen, roadbook samen te stellen en in elke stad een leuk logeeradresje te zoeken, maar voor we het zelf beseften waren we hier al aan begonnen, dus ja…

    Geen vooraf geplande toer dus, maar alles zelf opzoeken, en dat is dus waar de afgelopen weekavonden en weekends bijna integraal aan besteed werden. De bed and breakfast in New Orleans en Savannah ligt al vast. Charleston blijkt zeer moeilijk; enorm dure stad, enorm chique ook, elke b&b lijkt ingericht met minstens een hemelbed (I kid you not), antiek meubilair en dikke tapijten. Niet enkel duur, ook niet echt ons ding. De betaalbare en meer down to earth opties liggen echter al gauw op 10km rijden, ook niet ideaal. Maar kom, we hebben ook hiervoor een shortlist opgesteld, nu nog de knoop doorhakken en boeken.

    Andere bestemmingen die we nog aandoen en moeten regelen zijn Nashville, Memphis, Atlanta en Asheville (aan dat National Park). De laatste rit van New Orleans naar Atlanta is dikke 700km, en we twijfelen nog om die op te splitsen en onderweg een nacht te logeren. Probleem is dat er onderweg weinig echt te zien is, behalve Montgomery, Alabama.

    Ook nog te doen: huurauto boeken.

    Voila, dat is in het kort ‘het plan’. Ik ben ongelofelijk enthousiast over deze trip, dus het is ook wel best leuk om er zo constant mee bezig te zijn. De twee Lonely Planets die we hebben besteld, liggen al klaar in het postkantoor. Maar als er mensen zijn met tips, laat maar komen he!!!

  • Bent Van Looy Slimste Mens!

    Supporteren jullie ook voor Bent in de Slimste Mens? Zalig toch, die zijn pretoogjes? Linde De Win mag er stilaan uit, vind het echt erg dat ze Sigrid Vinks gisteren eruit speelde, want ik was aangenaam verrast door Vinks kennis en spelplezier. Lien Van de Kelder daarentegen, is het enkel mij opgevallen, of was haar outfit (seutiger dan Vervotje, je moet het maar doen) een openlijke smeekbede om dit jaar niet de Pop Pollmedaille van 'graag uit de kleren zien gaan' te winnen?

    Voor wie denkt dat er niet hard gewerkt kan worden in de week tussen Kerst en nieuw, u bent dus zwaar verkeerd geïnformeerd. Ben vandaag om 8u30 aan de slag gegaan en het wordt nog een drukke werkdag. Gisteren nog zware vergadering gehad met mijn Nederlandse collega, liep er al gans de week nerveus voor...

    Maar vanavond is het feest! We krijgen vrienden op bezoek om gezellig te eten en Carcassonne te spelen, ik kijk er naar uit. Morgen dan eindelijk eens wat bijslapen, zit deze week met een chronisch slaapgebrek (met dank aan de kotstudent naast onze slaapkamer die me nog eens gans de nacht heeft wakker gehouden met zijn radio en het geluidje van Msn Messenger, man man man) en zaterdag zijn er naar het schijnt solden en wil ik wat verder plannen aan onze grote reis voor 2010, maar daarover later meer!

    Een prettig uiteinde van 2009, een spetterend begin van 2010, het lijkt een veelbelovend jaar te worden!

  • la douce France

    Leven als een god in Frankrijk, het mag dan een cliché zijn, het is er een dat klópt. Een weekje in het Zuiden van Frankrijk doorgebracht en het was relaxen en genieten van begin tot eind.

    • Een vakantie zonder stress? Neem dan de TGV. Ik heb getwijfeld, maar ik heb het me niet beklaagd. Op amper 6u stonden we van Gent in Nîmes, en dat zonder stress; beetje lezen, film kijken op de laptop, wat naar het landschap kijken met een ontspannend muziekje in de oren en voor we het goed en wel doorhadden stonden we al op onze bestemming, om 13u, dus nog een hele namiddag en avond om van te genieten.
    • De eerste dag bezochten we de Pont du Gard, een verbazingwekkend intact aquaduct uit de eerste eeuw na Christus dat het water vervoerde van in de buurt van Uzès, waar wij verbleven, naar Nîmes. Heerlijk om rond te wandelen.

    pont du gard

    • Ook het stadje Uzès zelf is een bezoekje waard. eeuwenoude rustige straatjes om door te kuieren, enkele schitterende historische gebouwen, een aan de toren van Pisa doen denkend kerktorentje, restanten van het aquaduct in de natuur rond de stadsmuur,...
    • Maar ook een plek om 's avonds op een terrasje lekker te eten, onder de schaduw van een parasol of van de rijen platanen.
    • En locatie van een Haras National oftewel een stoeterij (hengstenhouderij) die je kan bezoeken en waar we een show zagen van Lucien Gruss, oftewel negen hengsten die vrij rondstormen in een kleine piste en toch een soort dressuurnummer opvoeren (klik hier voor een kort filmpje dat je een idee geeft van het spektakel).
    • Maar in die regio kan je eigenlijk geen pas van plaats verzetten zonder op historisch erfgoed te stuiten; de kleinste dorpjes staan vol Romeinse of meer recente overblijfselen OF zijn bijzonder rijk aan natuur; de Garrigue, de Camargue,...
    • Ook dagtochten zijn de moeite natuurlijk; het fort en dorpje Les Baux bezoeken; als een adelaarsnest op een rotswand geprangd, de ongelofelijk goed bewaarde arena van Nîmes ontdekken en ronddwalen in het magnifieke Palais des Papes van het gezellige Avignon. Aanraders, stuk voor stuk. Niet te missen eigenlijk.

    arena

    • Met als gevolg dat we de laatste dag opstonden en nog minstens 5 must-sees op ons verlanglijstje hadden staan en tot mijn grote frustratie geen tijd meer om ze te zien. En dus zeker nog gaan moeten terugkeren naar dat paradijs.
    • Maar naast ontdekken was er natuurlijk ook uitslapen, in het zonnetje zitten, zwemmen, leuke dvd's bekijken (True Blood!!!) en lezen (Twilight!!), de plaatselijke markt bezoeken, barbecuen, een salamander op het luchtbed in het zwembad aantreffen

    salamander

    • maar ook sporten, zoals wandeling te paard of gewoon te voet met de hond.
    • Het enige wat tegenviel, waren af en toe de fransen zelf. Zo stonden we voor de terugkeer al om 9u in het station van Nîmes, waar we pas om 12u30 de TGV hadden, maar waar er nergens de mogelijkheid bestond om je bagage af te geven. Een hele voormiddag in Nîmes rondzeulen bepakt en bezakt, het was niet exact wat ik voor die laatste halve dag in gedachten had. Temeer omdat ik in Nîmes nog snel middag wou eten, maar het warm eten in Frankrijk maar pas vanaf de middag wordt geserveerd, en dat ze op dat gebied echt verschrikkelijk rigide zijn en we op het buitenlandse Subway moesten vertrouwen om voor de middag al een deftige maaltijd achter de kiezen te krijgen eer we de terugreis aanvatten...
  • Chutes de Montmorency - Ile d'Orléans

    Als ons iets is opgevallen aan het Canadese weer, dan zijn het de temperatuurschommelingen. Waar het in mei gemiddeld 18° zou zijn in Quebec varieerden de temperatuur tijdens ons verblijf van 11° tot 28°, en dat soms op één dag. 's Nachts ging het soms nog naar het vriespunt. Zo hadden we het tijdens ons stadsbezoek aan Quebec erg koud met maximaal 11° en een strakke wind, terwijl het de dag nadien volop zomer was met stralende zon en puffen bij 27°. Oftewel switchen van wintertrui met twee t-shirts eronder naar een topje en zonnebrandolie. Zo’n mooie dag vroeg om wat natuur, temeer omdat Quebec stad zich op amper één dag laat verkennen, toch wat de oude stad zelf betreft. En dus trokken we in onze huurauto naar de watervallen van Montmorency.

    Ik had liever de Niagara Falls gedaan, maar met een afstand van 900km enkel en al de overnachtingen al vastgelegd bleek dat helaas niet meer haalbaar. Montmorency Falls dan maar; met zijn 83m 30m hoger dan de Niagara, maar veel minder breed en spectaculair. Maar wel slechts op 12km van Québec, en dus superbereikbaar!
    De reisgids had ons gewaarschuwd, de watervallen zijn een beetje een tourist-trap; alhoewel de toegang gratis is, kost de parking een flinke 9.50$ en het kabelbaantje naar boven nog eens  11.50$ per persoon. Gelukkig had de reisgids ook schitterende tips om dit te ontwijken, nl gratis parkeren aan het kerkje op 1km stappen van de waterval en in plaats van de kabelbaan gewoon de trap naast de waterval nemen. Ok, het is een eindje stappen in de blakende zon en de trap is geweldig hoog en vermoeiend, maar het loont wel dik de moeite.
    In het park van de watervallen vind je trouwens restanten van een van de vele veldslagen tussen Fransen en Britten.

    De watervallen zelf zijn best mooi, als Belgen zijn we tenslotte niets gewend. Je kan tientallen foto’s maken vanuit alle mogelijke perspectieven en bovenaan de waterval kan je zelfs op 1m van het water de waterval oversteken via een brug, best spectaculair. Een ideale afwisseling voor de stad en zeker gezien het zalige zomerweer een goed gespendeerde voormiddag.

    Van aan de waterval ben je op 1 minuut van de brug naar het Ile d’Orleans, een beetje de moestuin/speeltuin van de Québecers. Het kleine eilandje (30km lang) heeft maar 4 wegen en 4 dorpjes en herbergt enkele van de eerste nederzettingen van de Franse kolonisten. Wij bezochten de Manoir Mauvide-Genest, een klein, ouderwets maar superschattig museum waar je voor amper 8$ een privérondleiding van een uurtje krijgt van een in traditionele kledij gehulde dame. Het huis geeft een interessant beeld op het leven in de streek in de 18e en 19e eeuw.


    Het eiland is een echte toeristische trekpleister. Voor 1$ koop je een boekje met alle dingen die er te vinden zijn en dan rijd je gewoon het eiland helemaal rond. Een chocolaterie, boerderijen waar je streekproducten kan kopen rechtstreeks van de boer (cider, aardbeien, cassis,…), restaurants, manèges, voer voor de dagjesmens. Helaas begint het toeristisch seizoen hier pas in juni, en was bijna alles nog dicht. Wat ons niet belette om te genieten van de leuke typische houten huisjes en het zicht op het water dat je van bijna overal hebt. Maar toch net iets te toeristisch naar onze smaak.

    Liefst hadden we het eiland achter ons gelaten en verdergereden om de natuur van Charlevoix te verkennen, maar het was ondertussen al 16u en we moesten nog inpakken, dus keerden we maar terug naar de stad voor een lekkere menu bij een plaatselijk Tunesisch restaurant. Nog zo veel te zien, nog zo veel te doen, het knaagde een beetje wanneer we ’s avonds na het inpakken nog op de kaart van de streek keken. Maar ja, een immense streek als Québec zie je nu eenmaal niet op twee weken tijd.