UA-104319606-1

vakantie - Page 4

  • Roadtrip Deep South: Charleston

    We wandelen te voet van onze b&b naar het hartje van Charleston. Een leuke, stevige wandeling langs de winkelstraat en dan het historisch hart van de stad in, met eerst kleine straatjes en dito oude huizen en dan hoe dichter we bij het water komen, hoe imposanter de villa’s.

    Charleston is onze derde bestemming en meteen ook de tweede staat die we aandoen; South-Carolina, the palmetto state. Op de nummerplaten van de auto’s staat dan ook steeds zo’n palmboom. De stad ligt op een schiereiland aan de kust. Het is weer bloedheet vandaag en we zoeken regelmatig een bankje in de schaduw op om even uit te puffen. Langs de kust ligen dus de paleisjes van de rijken; prachtige villa’s, uitzicht op het water, enorme ‘porches’, een promenade,…
    charleston2

    De oude markten zijn mooi gerestaureerd en herbergen nu tonnen prullaria voor de toeristen. We eten Thais in een superlekker overvol restaurantje en wandelen nadien naar het Aiken-Rhett House. Dit is een zogehete urban plantation. In tegenstelling tot de andere huizen die je kan bezoeken, is het niet gerenoveerd en vol antiek gestouwd, het is enkel geconserveerd. Door omstandigheden is men erin geslaagd het huis te bewaren in de bijna exacte toestand van 1850. Behangpapier, familiefoto’s, meubels,.. zijn deels vervallen, maar wel orgineel. Waar de oude pleister van de muren is gekomen in het slavenverblijf, heeft men dit zo gelaten, om te tonen hoe het er onder het pleisterwerk uitzag vroeger (hm, fijne latjes, precies zoals in ons eigen oud huis, haha…).
    charleston

    We bezoeken de kelder van het huis, waar de slaven vroeger het eten afwerkten. Gekookt werd er wegens brandgevaar nooit in het huis zelf, maar in een bijgebouw in de tuin. Boven die keuken woonden de slaven. De kamers van de slaven zijn rudimentair, maar wel ok; ruimte voor een bed, een tafel, er is een open haard en een klein raam. Natuurlijk leefden ze wel met een heel gezin in zo één kamer en zullen de verdere omstandigheden verre van ideaal geweest zijn. Maar misschien hadden ze het hier wel beter dan zij die op het land moesten werken? Ik weet het niet… De meer belangrijke slaven kregen de grootste, lichtste kamer.
    Het huis zelf is geweldig, je krijgt echt een idee hoe hier geleefd werd in 1700, 1800. Ondanks het gebrek aan airco is het hier zalig koel. We zien een origineel bed en bad, de slavenbel, een schommel op de porch.

    Op weg naar onze b&b passeren we nog eens langs het Washington Park, waar de studenten in het gras liggen te zonnen en een Japanner ons zijn favoriete plekken uit de streek uit de doeken doet. We halen nog een frappucino bij Starbucks, mijn nieuwe verslaving, met dit zalige zomerweer gaat er geen dag voorbij of ik haal er mij ééntje.

    ’s Avonds krijgen we honger, maar de zin om weer een burger of pasta te eten, is ver te zoeken. Ik wil iets licht, iets gezond, een gewone boterham zou smaken… We wandelen 20’ naar een broodjeszaak halverwege het centrum, maar die zag er bij nader inzicht smerig uit. De enige supermarkt in de buurt is nog eens 25’ verder, en daar ben ik echt te moe voor. We besluiten dan maar een avondje te vasten; het ontbijt en middageten waren zeer lekker geweest en we hebben waarschijnlijk wel genoeg calorieën binnen om het tot morgenochtend te trekken… Op het terras schrijf ik mijn postkaartjes terwijl we nog wat snoepen van de gratis koekjes, druiven, fudge en wijn…

  • Roadtrip Deep South: Bonaventure - Wormsloe – Charleston

    Laatste dag Savannah alweer. De ontbijttafel zit deze keer overvol met koppels uit verschillende delen van de VS. We blijven weer lang napraten...

    Na dat laatste superlekker ontbijt laden we onze koffers weer in het huurautootje. Voor de tocht naar Charleston aan te vatten (iets van een kleine 200 km oftewel een van de de kortste trips van de reis) reden we eerst nog naar de rand van de stad, naar het prachtige Bonaventure Cemetary. Hoe kunnen ‘prachtig’ en ‘kerkhof’ nu in dezelfde zin gebruikt worden, hoor ik u denken. Wel, het kan. Denk bij Bonaventure niet aan een grauw stuk grond vol grijze stenen, maar denk aan een immens park vol oude bomen en bloemen, grenzend aan de rivier. De eikenbomen bieden schaduw tegen de ’s morgens al venijnig stekende zon en hangen vol met Spaans Mos, een grijs plantje dat de boom niet verstikt, maar enkel gebruikt om aan water en lucht te raken.
    bonaventure


    Het kerkhof, ooit een plantation, is zo immens van omvang dat de meesten er met de auto doorrijden. Wij proberen het te voet en lopen al gauw verloren. Maar erg is dat niet. We struinen langs de grafmonumenten, zien het graf van de zanger Johnny Mercer, maken foto’s,… Her en der zijn er tuinmannen bezig. Op deze plek stond ooit een plantation waarvan het huis volledig is afgebrand terwijl de gastheer een feest hield in de tuin, het feest ging gewoon door, het huis was toch niet te redden…

    Na een uur rondgestruind te hebben op dit prachtige park/kerkhof, rijden we een klein stukje verder, naar Wormsloe. Het was bed and breakfast-uitbaatster Elaine die ons deze locatie had aangeraden. Langs een majestueuze rij eeuwenoude eiken hobbelen we tegen 10km/uur over een onverharde weg. Er lijkt geen einde te komen aan de oprijlaan. Ooit vestigde zich hier een van de eerste kolonisten, uit het gezelschap van generaal Oglethorpe, Noble Jones (1702-1775). Jones was timmerman die echter in Wormsloe aan de slag ging als dokter, bevelhebber, contactpersoon met de indianen, noem maar op. De ruïnes van het fort dat hij bouwde om de streek te verdedigen tegen de Spanjaarden, staan er nog. Het fort was gemaakt uit tabby; oesterschelpen, kalk, water, zand en as. Ook de oude huizen en soms zelfs de straten in Savannah zijn van tabby. De nakomelingen van Jones wonen vandaag nog steeds op een plantation op het domein, maar het merendeel van het domein wordt nu door de staat uitgebaat. Een klein, kronkelend padje brengt je door de natuur van de ruïnes langs een moeras weer terug naar de parking. Er zou ook een museum zijn, maar dat hebben we dus niet gevonden.
    wormsloe

    Dat is niet zo erg, want we moeten nog in Charleston raken vandaag. De rit verloopt probleemloos en tegen 16u checken we in bij de Cannonboro Inn. Omdat Charleston onbetaalbaar en chique is, boekten we hier na lang zoeken een klein zolderkamertje. Het is een beetje duf en mini, maar we hebben een eigen badkamertje, tv met kabel en gratis parking. De Inn is bovendien een mooi, historisch gebouw. Het is minder persoonlijk dan onze vorige b&b, maar het is ook niet slecht. We zijn trouwens net op tijd voor de gratis ‘cheese and wine’ om 16u :-).
    cannon-front

    De Inn ligt echter een eindje buiten het toeristische centrum en we zijn moe, dus eten we op aanraden van de uitbaatster van de Inn bij Fuel, enkele straten verder, in een omgebouwd tankstation. Het is schitterend weer (29°) en we vinden nog een vrij tafeltje aan het leuke terras. Ik eet een blackbean veggieburger met sweet potatoe fries, niet echt calorie-arm, maar wel héél lekker.

     

  • Roadtrip Deep South: Savannah

    Eén van de vele voordelen van een bed and breakfast is het zalige ontbijt. Yoghurt met musli en vers fruit als voorgerecht gevolgd door onze eerste kennismaking met een echt zuiders gerecht, grits. Dit is fijngemalen maïspap, vaak opgediend met room, kaas,… We hebben heel lang aan de ontbijttafel gezeten, babbelend met de andere gasten (uit Indiana) en Elaine. Na hier één nacht te logeren voelde ik me al volledig thuis in dit prachtige huis, geloof het of niet.

    In de voormiddag verkennen we de rest van Savannah. Het is weer bloedheet buiten, 29° en ’s middags zoeken we verkoeling op in een broodjeszaak. In de namiddag bezoeken we het Mercer House. Ondertussen ben ik te weten gekomen dat er enkele jaren voordien een boek is geschreven over Savannah dat verfilmd werd en Savannah bekend heeft gemaakt in de rest van de VS. Midnight in de garden of good and evil zorgde zeker in het begin voor een overrompeling van toeristen. Het non-fictieboek was mij totaal niet bekend, maar het wordt omschreven als een moordverhaal gestoffeerd met de eigenaardige kantjes van de stad, en mijn aandacht is geprikkeld, ik moet het boek lezen, en liefst nu, nu ik hier ben. In de winkel van het Mercer House, niet toevallig ook het decor van het boek (Jim Williams, de miljonair die in het huis heeft gewoond, heeft er een moord gepleegd) koop ik een exemplaar en in afwachting van de rondleiding lezen we al meteen het eerste hoofdstuk in de schaduw van Monterey Square, een van de vele pittoreske pleinen van de stad.

    De rondleiding door het huis is fascinerend, het huis zelf is prachtig, maar Williams heeft het dan nog eens ingericht met antiek van over heel de wereld. Ik kijk mijn ogen uit.
    mercer house

    ‘ Avonds nemen we de auto naar het Toucan Café, een veggie-friendly eetplek op een kwartier rijden van het centrum. Ik bestel een gezonde groentenschotel met couscous en we krijgen gratis de lekkerste Ceasar salad ooit vooraf. De bediening is supersonisch, een seconde nadat ik mijn vork en mes neerleg, is mijn bord afgeruimd. Nog eens drie seconden later verschijnt de rekening, zonder dat we iets hebben gevraagd. Op een half uur tijd hebben we twee gangen gegeten, gedronken en afgerekend.

    ’s Avonds doen we een Ghost Stroll. We zijn niet de enige. Heel Savannah loopt vol met groepen of lijkwagens waar het dak is afgehaald en die volzitten met toeristen. Savannah is niet voor niets America’s most haunted city. Alhoewel. Achteraf blijken ook Charleston, New Orleans en nog 75 andere steden die titel te claimen… De tocht was niet echt wat ik ervan had verwacht. Onze gids was bepaald geen goede verteller en focuste zich volledig op ons foto’s te laten nemen van de spookhuizen. Op die foto’s moesten dan ‘orbs’ te zien zijn, wat zou wijzen op paranormale activiteit. Iedereen van de groep had foto’s vol met van die orbs, behalve wij natuurlijk. Ik had ook niet anders verwacht. Nu ja, we hebben wel een paar leuke verhalen gehoord en de stad eens ’s nachts gezien, dus het was ook geen weggegooid geld.

  • Roadtrip Deep South: Atlanta-Savannah

    Maandagochtend en jetlag a volonté, om 4u was ik al klaarwakker. Toch nog in bed blijven liggen en uiteindelijk om 7u gaan ontbijten. Het ontbijt in de Holiday Inn was niet slecht, maar supervettig; eieren en vlees, bagels, koude wafeltjes, fluo ontbijtgranen en mierzoete maar heel lekkere cinnamonrolls. Ik las nog even in onze gratis krant, de USA Today, waar helemaal niets instond. Behalve dan dat het in de rest van de VS berekoud was, gelukkig maar dat we voor het Zuiden hadden gekozen en niet voor de Westkust, we hadden lang getwijfeld...

    Om half negen stapten we in het gratis shuttlebusje dat ons afdropte aan de ingang van het gloednieuwe treinstation naar het Rental Car Center. Sinds enkele maanden nog maar zitten alle huurautobedrijven samen op een nieuwe site die door een onbemand treintje verbonden is met de luchthaven. Het rook er zelfs nog naar het nieuw. Nog voor 9u waren we in onze witte Nissan Versa van Hertz onderweg naar Savannah. Conclusie: in Amerika is weinig openbaar vervoer, maar als ze iets in die zin organiseren, dan doen ze het wel goed. Alles wees zichzelf uit en zonder ergens ooit tijd te verliezen stap je van het ene naar het andere, allemaal gratis.

    Zonder enig probleem reden we 400km naar Savannah, van begin tot eind mooie snelweg door een niemandsland van bossen. We waren blij dat ons autootje airco bleek te hebben want buiten was het alweer 29°.

    savannah2
    Tegen 14u kwamen we toen aan onze bed and breakfast, de Inn at 909 Lincoln, een prachtig gerestaureerd houten huis van eind 19e eeuw, met 3 zeer mooi ingerichte gastenkamers. Elaine, de eigenares, bleek familie te hebben in België en twee asielhonden, wat meteen een band schept. We babbelden honderduit en ze maakte ons ondertussen wegwijs in het huis en gaf volop tips van restaurantjes en bezienswaardigheden. Ondertussen hadden we nog altijd niets gegeten, en via Elaine kwamen we terecht in de Sentient Bean, volgens Elaine het Amsterdam van Savannah. Binnen zat het inderdaad vol met alternatief volk, wat in combinatie met superlekkere koffies en broodjes een vrij fijne combinatie bleek te zijn.

    Na dat broodje gingen we op stadsverkenning. Langs de vele pitoreske pleinen wandelden we helemaal tot aan de rivier. Even een kleine geschiedenisles, Savannah werd in 1733 gesticht door Oglethorpe, tevens stichter van de kolonie Georgia. Het plan van de stad had Oglethorpe al in Engeland ontworpen, lang voor hij wist exact waar Savannah zou liggen, en zo werd Savannah de eerste gesplande stad van de VS. Het plan bestaat uit een raster van wijde straten met maar liefst 22 schaduwrijke publieke pleinen. Zoals de meeste steden raakte de stad helemaal in verval in de jaren 1900, alle prachtige villa's kwamen leeg te staan en de mensen vluchtten de stad uit wegens onveiligheid. In de jaren 1950 begon een groep vrouwen echter te ijveren voor het herstel van het historisch centrum, en dit met onzettend veel succes. Nu heeft Savannah een van de grootste en best bewaarde historische centra van het hele land, wat elk jaar veel toeristen lokt, en terecht.

    Megahoofdpijn en jetlag dreven ons tegen 18u echter terug naar onze kamer en na een soepje uit de supermarkt te hebben opgewarmd en nog wat gelezen te hebben op het terras van de bed and breakfast kropen we op tijd ons bed in.
    savannah

  • Roadtrip Deep South: Atlanta airport

    Veel te vroeg (om 7u30) staan we op de luchthaven. De avond voor ons vertrek, waren we wat ongerust geworden. Online inchecken lukte niet, ondanks telefoons met KLM en Delta, maar de site van Delta liet wel zien dat onze vlucht overboekt was. Gelukkig bleek er op Zaventem geen probleem en hadden we nog elk een stoel, zij het de allerlaatste. We hadden niet de goedkoopste optie gekozen maar wat meer betaald voor een rechtstreekse vlucht Brussel-Atlanta, bij het vertrek wilden we het risico op miserie van gemiste aansluitingen en ook gewoon de vermoeidheid van het reizen zoveel mogelijk beperken.

    Maar alles verliep vlot. We werden twee keer meer dan grondig gecontroleerd en zelfs gefouilleerd. Na een probleemloze maar lange vlucht (9u30) landden we om 14u30 plaatselijke tijd in een zonovergoten Atlanta.

    Atlanta heeft de grootste luchthaven ter wereld, en het kostte ons 1u45 om erdoor te raken. Eerst de traditionele vragen, foto en vingerafdrukken, dan de bagage ophalen om die opnieuw weer te moeten afgeven; de luchthaven is zo groot dat de bagage via een apart systeem naar de uitgang wordt gebracht. We moesten nog eens door een metaaldetector passeren en dan de trein op, naar de uitgang van de luchthaven. Het was even serieus verwarrend welke halte we moesten afstappen, maar dankzij een vriendelijke medemens vonden we dan toch onze koffer opnieuw terug en verlieten we het luchthavengebouw.

    We hadden voor onze eerste nacht een hotel aan de luchtgaven geboekt, en een minibusje van het hotel bracht ons snel naar het hotel. In onze Holiday Inn Express kregen we voor geen geld ($85) een balzaal van een kamer met gratis wifi en kabeltv, koffie, een krant, een microgolf en zelfs een goodiebag met flesjes water, cake en chips omdat we ons kort voor het vertrek hadden lidgemaakt van de hotelketens.

    Meteen omkleden, jeans voor zo goed als de rest van de reis de koffer in en een zomerrokje aan, want met 28° was het buiten hoogzomer. Beneden aan de receptie bleek er een tweede minibusje te zijn dat je gratis naar eender welk restaurant of winkel in de buurt brengt. Om je te laten oppikken, moet je gewoon even bellen. Omdat het busje net vertrok, lieten we ons naar een café in de buurt brengen. In de buurt bleek om de hoek te zijn, en we schaamden ons een beetje dat we daarvoor de buschauffeur lieten rijden. Maar zelf bleek de man het de normaalste zaak van de wereld te vinden.
    Het terras van het café was ondanks het stralende weer helemaal leeg. We kozen een tafeltje uit en relaxten wat met een lekkere hamburger/veggieburger met frieten/sweet potatoe fries (lekker!) en aardappelsla. Onze dienster was supervriendelijk, maar zoals overal het geval zou zijn, eens je gegeten hebt verdwijnt je bord onmiddellijk en bestel je geen dessert, dan staat de rekening 3 seconden later voor je neus. Hier geen rustig natafelen of eeuwen wachten tot de ober de rekening brengt. Onze vakantie was begonnen, zon, lekker eten en het grote avontuur van onze roadtrip dat de volgende dag zou beginnen… Spannend…

     

  • Drie weken in The South, enkele bedenkingen

    oak

    Al meer dan een week thuis en nog steeds geen letter reisverslag op deze blog. Schandalig… Ik heb ter plekke wel een soort dagboekje bijgehouden, maar op papier, we hadden de laptop thuisgelaten, light travel enzo. En nu komt het er niet van al die neergekrabbelde indrukken te verwerken tot een online verslag.

    Eer ik echter aan een gedetailleerd verslag begin, langs alle stadjes en steden die we hebben aangedaan tijdens onze drie weken US of A, eerst even een korte inleiding/samenvatting.

    Het Zuiden van de VS is effectief een heel ander ‘land’ dan het noorden. De burgeroorlog heeft er zo zijn sporen achtergelaten. Je ziet er nog vrij veel confederate vlaggen en hoewel de mensen ondertussen wel degelijk blij zijn tot één groot land te behoren, koesteren ze toch wel sterk een eigen identiteit. De zuiderlingen zijn relaxter en gastvrijer. Southern hospitality is geen leeg begrip. Je kan geen pas verzetten zonder dat mensen je vragen hoe het gaat, vanwaar je bent, waar je nog naartoe gaat,… De mensen zijn ontzettend lief en vriendelijk, je kan geen 5 seconden als een hulpeloze toerist staan dralen of iemand neemt je bij de arm en lost je probleem op. Een veggie restaurant? De juiste trein van de luchthaven naar het centrum? De juiste bus? Geen probleem. Je krijgt zelfs de kans niet om het zelf uit te zoeken… We hebben met tientallen mensen gebabbeld, op straat, aan de ontbijttafel van de bed & breakfasts, onderweg,… Super.

    De mensen mogen dan wel ontzettend lief en open zijn, vergis je niet, dit is wel degelijk het Zuiden. Wat betekent dat Obama hier persona non grata is. Ging de discussie de politieke kant op, dan werd de nieuwe president steevast bestempeld als het ergste wat Amerika de laatste jaren overkomen was. Naast rechts zijn de meeste mensen er ook supergelovig. De vele kerken zitten vol op zondag en mensen gelovig sterk in God, in een hiernamaals. Zeer bevreemden allemaal voor ons, maar wel boeiend. Al gaf het een keer ook een zeer verhitte discussie waarin de gastvrouw moest tussenkomen :-)

    Amerika went ontzettend snel. In het begin voel je je nog geïntimideerd als kleinste auto op de weg (onze huurauto was een nissan versa) maar na een week zijn al die reuze pick-ups de gewoonste zaak van de wereld. De weg zit propvol Ford T150, en groter. Je went ook aan het feit dat de vrachtwagens geen snelheidsbeperker hebben en je dus voorbijsjezen aan 110km/u. Of aan het feit dat rechts inhalen daar helemaal niet onbeleefd is. Knap is dat iedereen zich aan de maximumsnelheid houdt en wanneer er bijvoorbeeld werken zijn en alle verkeer op één rijstrook moet, je letterlijk geen een ziet die de file voorbij racet en last minute invoegt.
    Niets zo gemakkelijk trouwens als onderweg eten. Voor de grote afritten worden de restaurants aangekondigd op gigantische borden hoog op palen. Is het in de buurt van etenstijd, dan rij je dus best een van de talrijke afritten rond een stad van de snelweg af, daar vind je een clustering van fastfoodjoints; Burgerking, Wendy’s, de gouden M, Subway,… Rij je de steden voorbij, dan kan het zijn dat je 100mijl moet rijden eer je nog eens zo’n foodexit tegenkomt. Af en toe aten we dus pas om 15u ’s middags :-). Of helemaal niet.

    Eten is belangrijk voor amerikanen. Overal kan je aan eten raken en ze eten de ganse dag door. Als veggie heb ik geen enkele moeite gehad om aan eten te raken. Eén keer heb ik me noodgedwongen moeten beperken tot een slaatje, in een eetstalletje langs de baan in the middle of nowhere. Maar voor de rest steeds lekker en veel gegeten. We hebben echt ons best moeten doen om niet te verdikken; het eten is soms net iets calorierijker en de portie wat groter dan bij ons. Dus hebben we soms wat langer gezocht naar wat gezonder eten en af en toe eens een maaltijd overgeslaan. Het vettigste eten is trouwens het goedkoopst. Op tv zie je reclame voor een volledige meal bij Burger King (drank, frieten, burger) voor $2. Een klein broodje kaas en groenten kost bijna 3 keer zoveel. En zelf brood en beleg kopen in de supermarkt kost nóg meer. Het is dus niet alleen makkelijk, maar ook veel goedkoper om toe te geven aan de alomtegenwoordige fastfood. Maar zoals ik al zei, als je bereid bent wat te zoeken, kan je er ook ontzettend lekker en redelijk gezond eten. En al wat je niet opkan, krijg je mee in een doos.

    Op een terrasje zitten, kennen ze ginder niet. We hebben drie weken lang zon gehad en temperaturen van 25 tot 32°, maar ik heb amper een kleurtje. Iets eten, iets drinken, altijd zit je binnen in de ijskoude airco. Te bevriezen in je zomerjurkje. Kan me voorstellen dat het er in de zomer inderdaad véél te warm is om buiten ook maar iets te doen, maar nu in de lente…? In het park liggen, kennen de mensen wel weer. En af en toe vonden we zowaar een gezellig terras. Maar ze waren toch in de minderheid.

    Op de autoradio was het armoe troef. We hebben naar zeker 20 verschillende country-stations geluisterd. Tot het onze oren uitkwam. Het alternatief? R&b, classic rock, oude metal, 80’s,… Vooral muziek uit voorbije decennia hoor je er op de radio. Eén keer een lokaal station gevonden met moderne rock, maar dan meestal nog uit de jaren ’90… Tv is dan weer de max, bijna overal hebben ze HBO en we zagen afleveringen van The Pacific en Treme (de gloednieuwe serie over de muzikanten in New Orleans na Katrina, ging in première toen wij er waren, schitterende reeks, van de maker van The Wire).

    Ik heb er weer een verslaving bij. De frappucino van Starbucks, en nog veel beter, die van Community Coffee in New Orleans is het perfecte antwoord op een hete dag rondstruinen in de steden. Voor de rest stelt koffie ginder weinig voor helaas, op enkele uitzonderingen na.

    Amerika is eindeloos divers. We zagen Europees ontworpen koloniale steden met bijna volledig intacte historische centra, maar evengoed meer Amerikaanse stadjes die op maat van de auto ontworpen zijn en waar enkel armen en jonge tieners te voet of met de bus gaan. Grote steden en dorpjes in het hol van pluto. Trailerparks en droomvilla’s. Autokerkhoven en langs de weg werkende gevangenen. De ruimte is schitterend, je kan er een uur rijden zonder ergens een huis te zien, mensen leven niet op elkaars lip zoals hier in Europa. De porch is een zalige uitvinding, niets zo zalig is daarop zitten in een gemakkelijke stoel met een boek en genieten van het warme weer.

    Amerika heeft compleet geschifte kanten, dingen waarbij wij als bewoners van de ‘oude wereld’ smakelijk kunnen lachen, ‘zie eens wat die zotte Amerikanen nu weer hebben gedaan’… Maar tegelijk is het een prachtig land, een land vol kansen, dromen, ideeën. Met een korte maar toch rijke geschiedenis. Met een grote diversiteit aan mensen die één ding gemeen hebben, de trots op hun land. Met eindeloos veel om te zien en te doen, om in je op te nemen. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om terug te keren.

  • To do list

    Mijn to do list voor vandaag:

    • zomerkleren en winterkleren verruilen in de kleerkast: check
    • kleren inpakken: bijna klaar
    • geld gaan wisselen
    • strijken
    • mijn ma bellen
    • de honden naar de schoonouders voeren
    • films op de iPhone zetten voor onderweg: check
    • online inchecken via site KLM: lukt maar niet, frustrerend
    • nog enkele laatste dingen opzoeken zoals wat zijn de verkeersregels en gewoontes in de VS en waar kan je in Memphis veggie eten
    • brief op de post doen
    • adressen overschrijven om kaartjes te sturen
    • de boeken uitkiezen die meegaan op reis
    • nog eens langs de bank
    • wachten op een mail die onze paardrijtocht in de Smokey Mountains bevestigt
    • hondenvoer kopen: check
    • batterij fototoestel opladen: check
    • paspoort zoeken: check
    • hondengerief inpakken

    Morgenvroeg zijn we weg. Terwijl wij weg zijn, wordt er goed op ons huis gepast, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. De auto laten we bij de schoonouders staan. Morgen om 10u30 is de vlucht, en na een kleine 10uur landen we dan normaal gezien in Atlanta, half 3 plaatselijke tijd. Daar logeren we in een hotel aan de luchthaven en maandagmorgen pikken we onze huurauto op. En dan, dan begint het avontuur. Het weer werkt alvast mee, in Savannah, onze eerste halte tijdens de roadtrip, geven ze voor maandag 29° :-) 

    Ons traject:

    • Atlanta (1 nacht)
    • Savannah (2 nachten)
    • Charleston (2 nachten)
    • Asheville (2 nachten)
    • Nashville (2 nachten)
    • Memphis (2 nachten)
    • Natchez (1 nacht)
    • New Orleans (5 nachten)
    • Mobile (1 nacht)
    • Atlanta (1 nacht)

    Tot later!