vakantie - Page 4

  • Roadtrip Deep South: Atlanta-Savannah

    Maandagochtend en jetlag a volonté, om 4u was ik al klaarwakker. Toch nog in bed blijven liggen en uiteindelijk om 7u gaan ontbijten. Het ontbijt in de Holiday Inn was niet slecht, maar supervettig; eieren en vlees, bagels, koude wafeltjes, fluo ontbijtgranen en mierzoete maar heel lekkere cinnamonrolls. Ik las nog even in onze gratis krant, de USA Today, waar helemaal niets instond. Behalve dan dat het in de rest van de VS berekoud was, gelukkig maar dat we voor het Zuiden hadden gekozen en niet voor de Westkust, we hadden lang getwijfeld...

    Om half negen stapten we in het gratis shuttlebusje dat ons afdropte aan de ingang van het gloednieuwe treinstation naar het Rental Car Center. Sinds enkele maanden nog maar zitten alle huurautobedrijven samen op een nieuwe site die door een onbemand treintje verbonden is met de luchthaven. Het rook er zelfs nog naar het nieuw. Nog voor 9u waren we in onze witte Nissan Versa van Hertz onderweg naar Savannah. Conclusie: in Amerika is weinig openbaar vervoer, maar als ze iets in die zin organiseren, dan doen ze het wel goed. Alles wees zichzelf uit en zonder ergens ooit tijd te verliezen stap je van het ene naar het andere, allemaal gratis.

    Zonder enig probleem reden we 400km naar Savannah, van begin tot eind mooie snelweg door een niemandsland van bossen. We waren blij dat ons autootje airco bleek te hebben want buiten was het alweer 29°.

    savannah2
    Tegen 14u kwamen we toen aan onze bed and breakfast, de Inn at 909 Lincoln, een prachtig gerestaureerd houten huis van eind 19e eeuw, met 3 zeer mooi ingerichte gastenkamers. Elaine, de eigenares, bleek familie te hebben in België en twee asielhonden, wat meteen een band schept. We babbelden honderduit en ze maakte ons ondertussen wegwijs in het huis en gaf volop tips van restaurantjes en bezienswaardigheden. Ondertussen hadden we nog altijd niets gegeten, en via Elaine kwamen we terecht in de Sentient Bean, volgens Elaine het Amsterdam van Savannah. Binnen zat het inderdaad vol met alternatief volk, wat in combinatie met superlekkere koffies en broodjes een vrij fijne combinatie bleek te zijn.

    Na dat broodje gingen we op stadsverkenning. Langs de vele pitoreske pleinen wandelden we helemaal tot aan de rivier. Even een kleine geschiedenisles, Savannah werd in 1733 gesticht door Oglethorpe, tevens stichter van de kolonie Georgia. Het plan van de stad had Oglethorpe al in Engeland ontworpen, lang voor hij wist exact waar Savannah zou liggen, en zo werd Savannah de eerste gesplande stad van de VS. Het plan bestaat uit een raster van wijde straten met maar liefst 22 schaduwrijke publieke pleinen. Zoals de meeste steden raakte de stad helemaal in verval in de jaren 1900, alle prachtige villa's kwamen leeg te staan en de mensen vluchtten de stad uit wegens onveiligheid. In de jaren 1950 begon een groep vrouwen echter te ijveren voor het herstel van het historisch centrum, en dit met onzettend veel succes. Nu heeft Savannah een van de grootste en best bewaarde historische centra van het hele land, wat elk jaar veel toeristen lokt, en terecht.

    Megahoofdpijn en jetlag dreven ons tegen 18u echter terug naar onze kamer en na een soepje uit de supermarkt te hebben opgewarmd en nog wat gelezen te hebben op het terras van de bed and breakfast kropen we op tijd ons bed in.
    savannah

  • Roadtrip Deep South: Atlanta airport

    Veel te vroeg (om 7u30) staan we op de luchthaven. De avond voor ons vertrek, waren we wat ongerust geworden. Online inchecken lukte niet, ondanks telefoons met KLM en Delta, maar de site van Delta liet wel zien dat onze vlucht overboekt was. Gelukkig bleek er op Zaventem geen probleem en hadden we nog elk een stoel, zij het de allerlaatste. We hadden niet de goedkoopste optie gekozen maar wat meer betaald voor een rechtstreekse vlucht Brussel-Atlanta, bij het vertrek wilden we het risico op miserie van gemiste aansluitingen en ook gewoon de vermoeidheid van het reizen zoveel mogelijk beperken.

    Maar alles verliep vlot. We werden twee keer meer dan grondig gecontroleerd en zelfs gefouilleerd. Na een probleemloze maar lange vlucht (9u30) landden we om 14u30 plaatselijke tijd in een zonovergoten Atlanta.

    Atlanta heeft de grootste luchthaven ter wereld, en het kostte ons 1u45 om erdoor te raken. Eerst de traditionele vragen, foto en vingerafdrukken, dan de bagage ophalen om die opnieuw weer te moeten afgeven; de luchthaven is zo groot dat de bagage via een apart systeem naar de uitgang wordt gebracht. We moesten nog eens door een metaaldetector passeren en dan de trein op, naar de uitgang van de luchthaven. Het was even serieus verwarrend welke halte we moesten afstappen, maar dankzij een vriendelijke medemens vonden we dan toch onze koffer opnieuw terug en verlieten we het luchthavengebouw.

    We hadden voor onze eerste nacht een hotel aan de luchtgaven geboekt, en een minibusje van het hotel bracht ons snel naar het hotel. In onze Holiday Inn Express kregen we voor geen geld ($85) een balzaal van een kamer met gratis wifi en kabeltv, koffie, een krant, een microgolf en zelfs een goodiebag met flesjes water, cake en chips omdat we ons kort voor het vertrek hadden lidgemaakt van de hotelketens.

    Meteen omkleden, jeans voor zo goed als de rest van de reis de koffer in en een zomerrokje aan, want met 28° was het buiten hoogzomer. Beneden aan de receptie bleek er een tweede minibusje te zijn dat je gratis naar eender welk restaurant of winkel in de buurt brengt. Om je te laten oppikken, moet je gewoon even bellen. Omdat het busje net vertrok, lieten we ons naar een café in de buurt brengen. In de buurt bleek om de hoek te zijn, en we schaamden ons een beetje dat we daarvoor de buschauffeur lieten rijden. Maar zelf bleek de man het de normaalste zaak van de wereld te vinden.
    Het terras van het café was ondanks het stralende weer helemaal leeg. We kozen een tafeltje uit en relaxten wat met een lekkere hamburger/veggieburger met frieten/sweet potatoe fries (lekker!) en aardappelsla. Onze dienster was supervriendelijk, maar zoals overal het geval zou zijn, eens je gegeten hebt verdwijnt je bord onmiddellijk en bestel je geen dessert, dan staat de rekening 3 seconden later voor je neus. Hier geen rustig natafelen of eeuwen wachten tot de ober de rekening brengt. Onze vakantie was begonnen, zon, lekker eten en het grote avontuur van onze roadtrip dat de volgende dag zou beginnen… Spannend…

     

  • Drie weken in The South, enkele bedenkingen

    oak

    Al meer dan een week thuis en nog steeds geen letter reisverslag op deze blog. Schandalig… Ik heb ter plekke wel een soort dagboekje bijgehouden, maar op papier, we hadden de laptop thuisgelaten, light travel enzo. En nu komt het er niet van al die neergekrabbelde indrukken te verwerken tot een online verslag.

    Eer ik echter aan een gedetailleerd verslag begin, langs alle stadjes en steden die we hebben aangedaan tijdens onze drie weken US of A, eerst even een korte inleiding/samenvatting.

    Het Zuiden van de VS is effectief een heel ander ‘land’ dan het noorden. De burgeroorlog heeft er zo zijn sporen achtergelaten. Je ziet er nog vrij veel confederate vlaggen en hoewel de mensen ondertussen wel degelijk blij zijn tot één groot land te behoren, koesteren ze toch wel sterk een eigen identiteit. De zuiderlingen zijn relaxter en gastvrijer. Southern hospitality is geen leeg begrip. Je kan geen pas verzetten zonder dat mensen je vragen hoe het gaat, vanwaar je bent, waar je nog naartoe gaat,… De mensen zijn ontzettend lief en vriendelijk, je kan geen 5 seconden als een hulpeloze toerist staan dralen of iemand neemt je bij de arm en lost je probleem op. Een veggie restaurant? De juiste trein van de luchthaven naar het centrum? De juiste bus? Geen probleem. Je krijgt zelfs de kans niet om het zelf uit te zoeken… We hebben met tientallen mensen gebabbeld, op straat, aan de ontbijttafel van de bed & breakfasts, onderweg,… Super.

    De mensen mogen dan wel ontzettend lief en open zijn, vergis je niet, dit is wel degelijk het Zuiden. Wat betekent dat Obama hier persona non grata is. Ging de discussie de politieke kant op, dan werd de nieuwe president steevast bestempeld als het ergste wat Amerika de laatste jaren overkomen was. Naast rechts zijn de meeste mensen er ook supergelovig. De vele kerken zitten vol op zondag en mensen gelovig sterk in God, in een hiernamaals. Zeer bevreemden allemaal voor ons, maar wel boeiend. Al gaf het een keer ook een zeer verhitte discussie waarin de gastvrouw moest tussenkomen :-)

    Amerika went ontzettend snel. In het begin voel je je nog geïntimideerd als kleinste auto op de weg (onze huurauto was een nissan versa) maar na een week zijn al die reuze pick-ups de gewoonste zaak van de wereld. De weg zit propvol Ford T150, en groter. Je went ook aan het feit dat de vrachtwagens geen snelheidsbeperker hebben en je dus voorbijsjezen aan 110km/u. Of aan het feit dat rechts inhalen daar helemaal niet onbeleefd is. Knap is dat iedereen zich aan de maximumsnelheid houdt en wanneer er bijvoorbeeld werken zijn en alle verkeer op één rijstrook moet, je letterlijk geen een ziet die de file voorbij racet en last minute invoegt.
    Niets zo gemakkelijk trouwens als onderweg eten. Voor de grote afritten worden de restaurants aangekondigd op gigantische borden hoog op palen. Is het in de buurt van etenstijd, dan rij je dus best een van de talrijke afritten rond een stad van de snelweg af, daar vind je een clustering van fastfoodjoints; Burgerking, Wendy’s, de gouden M, Subway,… Rij je de steden voorbij, dan kan het zijn dat je 100mijl moet rijden eer je nog eens zo’n foodexit tegenkomt. Af en toe aten we dus pas om 15u ’s middags :-). Of helemaal niet.

    Eten is belangrijk voor amerikanen. Overal kan je aan eten raken en ze eten de ganse dag door. Als veggie heb ik geen enkele moeite gehad om aan eten te raken. Eén keer heb ik me noodgedwongen moeten beperken tot een slaatje, in een eetstalletje langs de baan in the middle of nowhere. Maar voor de rest steeds lekker en veel gegeten. We hebben echt ons best moeten doen om niet te verdikken; het eten is soms net iets calorierijker en de portie wat groter dan bij ons. Dus hebben we soms wat langer gezocht naar wat gezonder eten en af en toe eens een maaltijd overgeslaan. Het vettigste eten is trouwens het goedkoopst. Op tv zie je reclame voor een volledige meal bij Burger King (drank, frieten, burger) voor $2. Een klein broodje kaas en groenten kost bijna 3 keer zoveel. En zelf brood en beleg kopen in de supermarkt kost nóg meer. Het is dus niet alleen makkelijk, maar ook veel goedkoper om toe te geven aan de alomtegenwoordige fastfood. Maar zoals ik al zei, als je bereid bent wat te zoeken, kan je er ook ontzettend lekker en redelijk gezond eten. En al wat je niet opkan, krijg je mee in een doos.

    Op een terrasje zitten, kennen ze ginder niet. We hebben drie weken lang zon gehad en temperaturen van 25 tot 32°, maar ik heb amper een kleurtje. Iets eten, iets drinken, altijd zit je binnen in de ijskoude airco. Te bevriezen in je zomerjurkje. Kan me voorstellen dat het er in de zomer inderdaad véél te warm is om buiten ook maar iets te doen, maar nu in de lente…? In het park liggen, kennen de mensen wel weer. En af en toe vonden we zowaar een gezellig terras. Maar ze waren toch in de minderheid.

    Op de autoradio was het armoe troef. We hebben naar zeker 20 verschillende country-stations geluisterd. Tot het onze oren uitkwam. Het alternatief? R&b, classic rock, oude metal, 80’s,… Vooral muziek uit voorbije decennia hoor je er op de radio. Eén keer een lokaal station gevonden met moderne rock, maar dan meestal nog uit de jaren ’90… Tv is dan weer de max, bijna overal hebben ze HBO en we zagen afleveringen van The Pacific en Treme (de gloednieuwe serie over de muzikanten in New Orleans na Katrina, ging in première toen wij er waren, schitterende reeks, van de maker van The Wire).

    Ik heb er weer een verslaving bij. De frappucino van Starbucks, en nog veel beter, die van Community Coffee in New Orleans is het perfecte antwoord op een hete dag rondstruinen in de steden. Voor de rest stelt koffie ginder weinig voor helaas, op enkele uitzonderingen na.

    Amerika is eindeloos divers. We zagen Europees ontworpen koloniale steden met bijna volledig intacte historische centra, maar evengoed meer Amerikaanse stadjes die op maat van de auto ontworpen zijn en waar enkel armen en jonge tieners te voet of met de bus gaan. Grote steden en dorpjes in het hol van pluto. Trailerparks en droomvilla’s. Autokerkhoven en langs de weg werkende gevangenen. De ruimte is schitterend, je kan er een uur rijden zonder ergens een huis te zien, mensen leven niet op elkaars lip zoals hier in Europa. De porch is een zalige uitvinding, niets zo zalig is daarop zitten in een gemakkelijke stoel met een boek en genieten van het warme weer.

    Amerika heeft compleet geschifte kanten, dingen waarbij wij als bewoners van de ‘oude wereld’ smakelijk kunnen lachen, ‘zie eens wat die zotte Amerikanen nu weer hebben gedaan’… Maar tegelijk is het een prachtig land, een land vol kansen, dromen, ideeën. Met een korte maar toch rijke geschiedenis. Met een grote diversiteit aan mensen die één ding gemeen hebben, de trots op hun land. Met eindeloos veel om te zien en te doen, om in je op te nemen. Ik kan eerlijk gezegd niet wachten om terug te keren.

  • To do list

    Mijn to do list voor vandaag:

    • zomerkleren en winterkleren verruilen in de kleerkast: check
    • kleren inpakken: bijna klaar
    • geld gaan wisselen
    • strijken
    • mijn ma bellen
    • de honden naar de schoonouders voeren
    • films op de iPhone zetten voor onderweg: check
    • online inchecken via site KLM: lukt maar niet, frustrerend
    • nog enkele laatste dingen opzoeken zoals wat zijn de verkeersregels en gewoontes in de VS en waar kan je in Memphis veggie eten
    • brief op de post doen
    • adressen overschrijven om kaartjes te sturen
    • de boeken uitkiezen die meegaan op reis
    • nog eens langs de bank
    • wachten op een mail die onze paardrijtocht in de Smokey Mountains bevestigt
    • hondenvoer kopen: check
    • batterij fototoestel opladen: check
    • paspoort zoeken: check
    • hondengerief inpakken

    Morgenvroeg zijn we weg. Terwijl wij weg zijn, wordt er goed op ons huis gepast, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. De auto laten we bij de schoonouders staan. Morgen om 10u30 is de vlucht, en na een kleine 10uur landen we dan normaal gezien in Atlanta, half 3 plaatselijke tijd. Daar logeren we in een hotel aan de luchthaven en maandagmorgen pikken we onze huurauto op. En dan, dan begint het avontuur. Het weer werkt alvast mee, in Savannah, onze eerste halte tijdens de roadtrip, geven ze voor maandag 29° :-) 

    Ons traject:

    • Atlanta (1 nacht)
    • Savannah (2 nachten)
    • Charleston (2 nachten)
    • Asheville (2 nachten)
    • Nashville (2 nachten)
    • Memphis (2 nachten)
    • Natchez (1 nacht)
    • New Orleans (5 nachten)
    • Mobile (1 nacht)
    • Atlanta (1 nacht)

    Tot later!

  • Zomerkleedjes

    Had een serieuze dip vrijdag. Zowel emotioneel als puur fysiek, de werkweek leek me volledig te hebben uitgeput, wou enkel nog slapen... Geen druk weekend dus, maar een weekend gericht op bekomen, relaxen, wat me-time, me weer wat beter in mijn vel voelen. En nu het eindelijk lente is, is voor veel vrouwen een ideale vorm van zelfverwennerij gaan shoppen.

    In de twee winkels die ik bezocht leken ze enkel luchtige zomerkleedjes en rokjes te verkopen, dus is dat dan maar wat ik kocht; 3 zeer zomerse korte kleedjes, 2 rokken, 2 topjes en een tshirt met lange mouwen. Nu heb ik vooral nog wat leuke truitjes nodig, want ik ben zeer kouwelijk van aard en draag die topjes meestal onder een trui, maar dat verkopen ze tegenwoordig precies nergens meer. Of toch geen mooie. Iemand tips?

    Zondagvoormiddag spendeerde ik verder aan de roadbook. Per bestemming maak ik een overzicht van de route, geschatte aantal kilometers en tijd onderweg, eventuele leuke tussenstops, ons logeeradres en een overzicht van check-in en uittijden (bij een bed and breakfast zit dit iets stipter dan bij een hotel aangezien die mensen niet de ganse dag thuisblijven om jou te kunnen ontvangen)(maar je kan doorgaans veel regelen zolang je het op voorhand doet) en waar we wat al hebben betaald.
    Mijn wederhelft ontfermt zich traditiegetrouw over het eten. Als veggie op reis is het zelden een goed idee om gewoon 'op den bots' ergens te gaan eten, dus zoekt hij meestal op voorhand per stad enkele leuke veggie-friendly adresjes op. Want anders kan je op een lege maag wel eens twee uur lopen zoeken eer je iets deftigs vind, en ik ben vrij onaanspreekbaar als ik honger heb.
    Voor de dingen die we willen zien moeten we ook nog een en ander opzoeken. Daarvoor hebben twee Lonely Planets ter onzer beschikking (de city guide van New Orleans en een trips over The Carolinas, Georgia & the South. Daarnaast als er tijd rest nog een en ander opzoeken op het net. 

  • Plantation

    Rosswood
    Tijdens onze reis in de Deep South van de VS wou ik minstens één keer in een plantation slapen. Dat bleek echter niet zo simpel als het wel lijkt; het staat daar wel propvol met die dingen, maar de meeste waren niet wat ik zocht. Ofwel kan je er niet logeren, ofwel zijn ze poepchique uitgebaat als hotel/huwelijkslocatie, ofwel logeer je in een bijgebouw en niet in het huis zelf,... Ik wist goed wat ik wou, een authentieke ervaring, ergens logeren in een echte platation house, liefst één met veel geschiedenis, kleinschalig, authentiek, hoeft zeker niet chique te zijn maar moet de sfeer van toen uitademen. Eén keer vond ik er één, maar die was wel heel erg afgelegen en de site gaf geen informatie over prijzen, maar die bleef in mijn hoofd zitten.
    Ik liet de hoop echter niet varen en bleef naarstig het internet afspeuren. En dus boekten we vandaag bij de Rosswood Plantation, op den buiten, maar niet té ver van Natchez en Vicksburg. Met slechts 4 kamers, waarvan wij volgens de uitbaters de mooiste krijgen. Uitgebaat sinds de jaren '70 door een gepensioneerde generaal en zijn vrouw. En voor het geld van de overnachting krijgen we ook een toer langs het huis en de vroegere slavenverblijven en mag je rondsnuisteren in bijvoorbeeld het dagboek van de dokter die het huis heeft laten bouwen in 1857. Het huis werd ooit nog gebruikt als hospitaal tijdens de Civil War. En ook de ruïnes van Windsor, in zijn tijd de grootste plantation maar helaas verwoest in een brand, liggen in de buurt.
    ruins_of_windsor

  • Here we go again

    Nothing new; de reisplannen ontvouwen zich verder, na heeeeeeel lang zoeken hebben we een betaalbare bed and breakfast gevonden in Charleston, en momenteel zijn we aan't kijken in Asheville, nadien nog Nashville en Memphis. Ondertussen zijn de twee Lonely Planets toegekomen die we besteld hadden bij The Book Depository. Hoe meer ik lees, hoe meer ik merk dat onze drie weken wel heel krap zijn voor die trip en we onmogelijk streng gaan moeten selecteren tussen de dingen die we gaan zien en doen en al de rest die we zullen moeten laten voor wat het is...

    Op't werk is het drukker dan druk; verschillende deadlines van mijn project, last-minute vergaderingen die uitlopen, stagebegeleidingen van de lichting nieuwe vrijwilligers,...

    Maar op zich heb ik er allemaal zin in; een nieuw jaar, een nieuwe dosis energie en motivatie, nieuwe avonturen, zo voelt het toch. Begeleid door uitstekende muziek van Mumford and sons and Lady Linn and her Magnificent Seven, die ik pas nu helemaal begin te appreciëren. Het moet niet altijd rock zijn...