UA-104319606-1

gentse feesten - Page 5

  • de Feesten

    We hebben het eerste deel van de Gentse Feesten dan wel gemist wegens verblijf in tropischer oorden, de laatste vier dagen zijn we present...

    Vrijdag naar onze vaste stek getrokken, Boomtown. Het podium stond plots aan een andere kant van het plein, maar voor de rest leek er weinig veranderd.
    De eerste twee groepen hebben we gemist, nu ja, toen zaten we thuis nog naar een film te kijken, maar Mintzkov wou ik perse zien. Zij stonden drie jaar geleden nog als Mintzkov Luna op de affiche, waar ze hun ijzersterke debuut voorstelden. Daarna werd het akelig stil rond de band en we vreesden al voor het ergste, maar ondertussen zijn ze weer helemaal terug met een tweede plaat en ook een tweede passage langs Boomtown.

    Openen deden ze met Sleep until noon, een nummer uit de vorige plaat. De set ging sterk verder met meteen daarna de nieuwe single Ruby Red, tot groot enthousiasme van het publiek. Talrijk opgekomen publiek overigens, want in de helft van het optreden meldde zanger Philip Bosschaerts zichtbaar tevreden dat het plein volzet was.

    Er werd vooral uit de nieuwe plaat 360° geput, al kwamen er ook nummers uit eersteling M for means and L for Love voorbij, zoals Act real cool, opgedragen aan de nachtbrakers die al elke avond aan het feesten zijn, en All at once.
    Het duurde een eind eer de vorige single One Equals a lot erdoor kwam, een nummer dat op Studio Brussel vrij veel airplay heeft gekregen. Achter mij stonden enkele grote fans die elk nummer woord voor woord meezongen, maar de single leek iedereen wel te kennen.

    Het stemgeluid van Philip Bosschaerts werd vroeger wel eens vergeleken met dat van Tom Barman, maar Mintzkov heeft duidelijk een eigen geluid gevonden. Soms behoorlijk stevig rockend met de twee gitaren op de voorgrond, soms ook rustiger en melodieus, vooral wanneer bassiste Lies Lorquet de tweede stem voor haar rekening neemt. Iets was mij betreft trouwens vaker mag gebeuren…

    Er was behoorlijk wat sfeer op de Oude Beestenmarkt, en Mintzkov is in mijn ogen dan ook een absolute parel. Toch werd het plein ook niet echt afgebroken, de mensen hadden er wel zin in, maar bleven al bij al toch aan de rustige kant. Mintzkov, ondertussen al zeven jaar geleden als winnaar uit de Rock Rally gekomen lijken ondanks hun twee straffe platen ook niet de bekendheid te hebben die andere, na hen ontstane groepen wel kennen. Ik vraag me af waarom…

    Naar het eind van de set kwam eindelijk Mimosa, misschien hun meest bekende single. Ik dacht al dat ze die tot de bisnummers hadden opgespaard… Daarna volgden nog wat oudere nummers, en sloot de band op algemeen verzoek af met Hitman.
    De groep mocht nog eens terugkomen voor wat bisnummers, we hoorden nog United Something en I Panic, en dan zat het optreden er na een uurtje alweer op.

    Voor foto's van deze avond op Boomtown, oa van de bijzonder appetijtelijke zanger van Mintzkov, één adres!

  • Ongeluk - vergaderen - feesten

    Toen mijn wederhelft mij gisteren samen met de honden kwam halen aan het station, waren ze blijkbaar net getuigen geweest van een ongeval. Nu ja, getuigen, het gebeurde net achter hun rug, dus ze hadden vooral dingen gehoord, maar het niet echt zien gebeuren. Blijkbaar was er een auto vrij hard tegen een fietser aangereden. De vrouw op de fiets was zwanger, was hard gevallen en blijkbaar onmiddellijk beginnen roepen, huilen en jammeren dat ze zwanger was. Het had behoorlijk wat indruk gemaakt.
    Het ongeval was in de buurt van een zwembad gebeurd, en er waren onmiddellijk enkele redders ter hulp gekomen. Mijn wederhelft was dan maar verder gegaan, hij was geen echte getuige of medisch specialist en liep met twee grote honden toch alleen maar in de weg. Wel zag hij dat de bestuurder van de auto vooral bezorgd was om de schade, eerder dan zich met de jonge vrouw te bekommeren...
    Mijn wederhelft vertelde me wat later aan het station wat er gebeurd was, en hoe hij ervan verbaasd was dat instincten het toch steeds overnemen; hoe iemand die kinderen heeft/verwacht in zo'n situatie blijkbaar voor de volle 100% focust op het leven van het kind voor zijn eigen leven. Wat een oerkracht dat toch is... Blijkbaar had de vrouw zo zitten roepen dat niet alleen hij enorm van slag was, maar zelfs de honden niet wisten wat er gebeurd was.
    In het naar huis gaan passeerde ook ik aan de plek. Figo, onze grote gespierde mannetjeshond was compleet aan het flippen. Hij weigerde nog maar in de buurt van de plek waar het was gebeurd en waar de vrouw nog steeds op de grond neerzat, te komen. Hij sprong in de straat en probeerde zich los te rukken. De hele weg naar huis bleef hij achterom kijken, en het heeft nog een vol uur geduurd eer die hond wat gekalmeerd was. En dat is dan een hond, waarvan niemand weet hoeveel die van zo'n situatie begrijpt en wat voor indruk dat maakt... Ik heb dat dier nooit eerder zo zien flippen...
    Brrrr... Het moet echt verschrikkelijk zijn om zoiets mee te maken als je zwanger bent... Ik ben er eigenlijk zelf niet goed van...

    Anderhalf uur later moest ik er weer vandoor, want er was vergadering van
    Het Project. De opkomst was talrijk, er moesten eerst heel wat tafels bij elkaar geschoven worden eer iedereen een zitplaats had. Het werd een drukke avond; afscheid met een bloemetje van de ene voorzitter, verwelkoming van de nieuwe voorzitter en van enkele nieuwe leden. Afhandelen van de agenda. Discussiëren over ronde en rechte hoeken en over sex in the city.
    Om eerlijk te zijn, ik ben niet goed in vergaderen. Het nut van mijn bijdrage is doorgaans omgekeerd evenredig aan het aantal mensen dat mee om de tafel zit. Zelfs op mijn werk, waar het team toch wel de volle 5 leden telt, is die wetmatigheid van kracht. Zijn we met 3, dan draag ik voor 1/3 bij aan de discussie. Zijn we met 5, dan worden de discussies te uitgebreid en dan luister ik meestal in stilte. Ik ben niet zo goed in veel palaveren en op tafel kloppen. Het is meestal maar na de vergadering, wanneer ik thuis rustig zit na te denken, dat er ideeën en voornemens gaan rijpen in mijn kop en dat ik tot actie overga. Ik ben een dwars mens, ik weet het... Maar ik had dan ook net buikgriep toen er een cursus efficiënt vergaderen plaatsvond op het werk!

    Het was op diezelfde vergadering dat ik weer eens zeer pijnlijk besefte dat ik mijn geliefde Gentse Feesten deels ga missen dit jaar, en dat ik het mezelf heb aangedaan. Toen we anderhalf jaar geleden een datum prikten voor ons huwelijk, dacht ik natuurlijk helemaal niet aan een huwelijksreis. Ik ben een barslecht planner, ik leef van dag tot dag. Het was dan ook maar vele maanden later dat ik begon te beseffen dat, als we kort na ons huwelijk op reis wilden gaan, wat toch wel leuk is, dat ik dan niet in Gent zou zijn voor de Feesten. Ik kan mezelf wel voor de kop slaan... Ook al woon ik nog maar 3 jaar in Gent, toch is die tiendaagse orgie van muziek, freaky mensen, zon en drank elk jaar weer een van dé hoogtepunten voor mij. En nu ga ik ze moeten missen...
    Ik kan alleen hopen dat ze de beste groepen tot het eind bewaren, want de 19e juli komen we terug en dan kan ik er alsnog kop eerst induiken...
     

  • Laatste dag Gentse Feesten: Lalalover

    De Gentse Feesten zitten er weer op, en alhoewel ik er ongelofelijk naar heb uitgekeken en van heb genoten, maar goed ook. Want ik ben moe. En mijn lijf begon te klagen, zo heb ik eergisteren de ganse dag met buikpijn gelopen, zonder te weten waarom...

    Maandag dus de laatste dag verlof en de laatste dag van de Feesten. Door een zeer groggy-stemming eigenlijk amper buiten geweest overdag. Tegen kwart voor 8 dan afgezakt tot Boomtown, voor Lalalover. Het was er behoorlijk rustig zo vroeg op de avond. Qua publiek was het een beetje een mix, een paar van de tieners die er niet weg te slaan zijn, maar hier en daar ook leeftijdsgenoten en zelfs ouders met kinderen.

    Lalalover op Boomtown, een optreden waar ik nu eens niets van verwachtte. Ik kende de groep van twee nummertjes op de radio, die ik eerst niet echt schitterend vond maar die zich blijkbaar toch in mijn gehoor hadden genesteld na verloop van tijd. Laatste dag Gentse Feesten, doodmoe, dus waarom niet wat gaan relaxen bij een paar popdeuntjes… En het moet gezegd, Lalalover heeft me aangenaam verrast, zeer aangenaam zelfs. Het optreden heeft me zo danig overtuigd dat ik eens op zoek moet naar dat cd’tje.

    Het is me ondertussen ook duidelijk dat de pop van Das Pop met Tom Kestens mee verhuisd is, en nu bij Lalalover huist. Niet dat de twee groepen qua geluid op elkaar lijken, dat zeker niet. Maar Lalalover staat voor zonnige, relaxte feelgood pop, net wat een mens nodig heeft op zo’n tropische dag op het einde van 10 dagen feest!

    Het podium stond weer aardig vol gisterenavond: twee keyboards, bas, gitaar, drums, percussie, … Het aardige was dat Kestens elk van zijn muzikanten zijn eigen ‘moment de gloire’ gunde, vaak zelfs meermaals. Dat komt niet enkel sympathiek over, het zorgt ook voor leuke momenten.

    Het waren ook stuk voor stuk sterke muzikanten, wat zeker heeft bijgedragen aan de sfeer en de kwaliteit van het optreden. De man achter de keyboards verzorgde de backing vocals en had een behoorlijk speciale stem (leek soms wel of er een vrouw stond te zingen), Sjang Coenen herkenden we van bij Sioen een dagje eerder (en ook wel van Admiral Freebee een tijd terug) en is ook redelijk onnavolgbaar, Krewcial verzorgde de beats en Tania Saw (Ultrasonic 7, Zap Mama) kwam meedoen tijdens de ultralange, zeer fijne versie van The Revelation.
    Kestens zelf staat trouwens ook behoorlijk goed op een podium, met zijn sexy/nerdy maar vooral ook zeer grappige ‘moves’…

    Blijkbaar waren na een dik uur spelen de nummers op, want als bisnummer herhaalde de groep Troubles&fights. En daarmee zat een heel leuk optreden er definitief op.

    Blijven hangen voor 't Hof van commerce hebben we niet gedaan, mijn lijf voelde loom en relaxt, en ik verlangde vooral naar mijn bed. Dus gewoon afscheid genomen van een vriendin die vanuit Leuven even de sfeer was komen opsnuiven, nog een avondwandeling met de honden en dan lekker vroeg het bed in. Heb geslapen als een roos, niks gehoord van de geluiden van de laatste feestennacht...

  • Gentse Feesten dag 9: Sioen en straattheater

    Een mens zou het soms vergeten, dat de feesten meer zijn dan hopen muziek, drank, veel volk en vettig eten. Dat er ook een internationaal straattheaterfestival is. Met onwaarschijnlijk goeie dingen… Ik was het echter niet vergeten. Ik had op voorhand het aanbod braaf doorgesnuisterd en een aantal dingen aangekruist, maar door de hitte kwam ik overdag mijn huis niet meer uit. Compleet suf in het stadspark liggen slapen, of gewoon in de zetel, alles behalve in de zon lopen.
    Zondag kon ik mezelf er plots wel toe brengen om overdag eens buiten te komen en zo, op de valreep, nog wat straattheater mee te pikken. En daar heb ik geen spijt van. Als ik de Gentse Feesten dit jaar met een goed voornemen afsluit, dan is het wel om volgend jaar veel meer voorstellingen te gaan bekijken!

    Tango Sumo- Deuxième Round 
    In een soort boksring bevinden zich enkele tafels en stoelen. Het lijkt wel een café. Vier mannen staan of zitten in deze ring. Op de achtergrond is er accordeonmuziek.
    Eerst zitten de mannen alleen, ieder zin zijn hoekje. Langzaam aan komt er contact, ontspinnen er zich een soort van gevechten. De allianties wisselen constant, een tegen een, twee tegen een,… Geregeld zijn er ook momenten van rust, die de dansers in deze hitte maar al te goed kunnen gebruiken.
    In de zeer beperkte ruimte geven deze Fransmannen een knap staaltje van moderne, zeer toegankelijke dans. Dynamisch, grappig, speels, mooi om naar te kijken; zowel volwassenen als kleine kinderen konden dit stukje straattheater smaken.

     


    Abigail Collins - Une Femme Exposée

    Het publiek zoekt een plaatsje op de tribune op het Braunplein. De voorstelling is nog niet begonnen, mensen lopen af en aan. Plots duikt er een vies vrouwtje op, die onschuldige voorbijganger er van langs geeft met haar grote Aldi-tas. De mannen in het publiek zijn zo mogelijk nog minder veilig dan de vrouwen (‘lekker lekker’)…
    Plots verdwijnt het vrouwtje onder een soort cocon, en in plaats van het vieze dametje komt er in strak rood pakje gehulde jonge vrouw tevoorschijn. Nu kan de show echt beginnen…
    De in London geboren en momenteel tussen Antwerpen (vandaar het goede Nederlands…)  en Melbourne pendelende Collins geeft een erg gesmaakte show. Ze speelt een vrouw die werk, man en carrière kwijt is en nu op straat leeft. Ze probeert haar carrière wanhopig weer op de sporen te krijgen, ‘the show must go on!’. Dat doet ze onderandere door een komisch hoelahoepnummer, een tragikomische uitvoering van het zwanenmeer (met schoenen die bestaan uit verkeerskegels) en met een soort dodensprong op het einde.
    Haar nummer moet het vooral hebben van de spitse humor (‘no photo, I didn’t shave there’) en van de ‘vrijwilligers’, mannen die ze onder zachte dwang uit het publiek haalt en aan het werk zet. Quote van de dag, net voor haar ‘dodensprong’ in de arme van de angstig kijkende vrijwilligers: Don’t worry, it’s like sex with my husband, over in a second’.
    Knappe madame!

     

    Om 23u speelde Sioen op St Jacobs. We trotseerden de bendes 15 jarigen (die gelukkig nog veel moesten groeien en dus een dikke kop kleiner bleken dan ons) en wurmden ons door de mensenzee op zoek naar een goed plekje vooraan.

    Sioen begon aan zijn concert met een nieuw nummer. Later zouden er nog maar liefst vier andere volgen. En ik moet zeggen, ze klonken stuk voor stuk erg veelbelovend.
    Na het openingsnummer volgden ‘See you naked’ uit de eerste plaat, en ‘Ease your mind’, de bekende single uit de tweede plaat. Reign werd aangekondigd als het favoriete nummer van Sioen zelf. Net zoals op de theatertournee een tijdje terug kwamen er ook covers aan te pas, zoals eentje van Pearl Jam.  
    Sioen ging als vanouds tekeer op zijn piano, gehuld in een grappig blauw T-shirtje (kon het niet helemaal zien, maar er leek een soort van vriendelijk spookje op te staan). Naast de nieuwe nummers kwamen zowel de eerste als de tweede plaat aan bod, maar het evenwicht lag meer aan de kant van de iets hardere, rockende nummers.
    Sioen is natuurlijk meer dan Frederik Sioen en zijn piano. Belangrijk is ook violist Jeroen Baert, wiens viool in onderandere Another Ballad een glansrol vertolkte. Iemand er overigens al aan gedacht om een fanclub op te richten voor deze mens...?

    Na een uurtje zat het concert erop, maar het publiek had er nog helemaal geen genoeg van, en riep luid om bisnummers. En daar gaf de groep gretig gehoor aan… Zoals een echte rockster was Sioen ondertussen van outfit veranderd, zij het puur functioneel, hij had een shirt aangetrokken met het logo van de 0110 concerten. Hij nam het publiek ook bij het handje om allemaal samen een sms te sturen voor deze concerten.
    Het eerste bisnummer was voor mij het mooiste van de ganse set; Too good to be true, in een bijna 10 minuten durende versie, met wondermooie vioolsolo, puur kippenvel was het.

    Na het optreden zworven we wat rond, om aan het Baudeloparkje terecht te komen, waar het altijd zalig toeven is tijdens de Feesten by the way. Het Boombal was al gedaan, en er speelde een dj mooie liedjes ten dans, zij het wel aan de stille kant. We genoten er van een jenevertje, de sfeer, het schone volk, het minder schone volk, de frisse avondlucht,... tot ik iets na 2 toch echt de slaap niet meer uit mijn ogen gewreven kreeg en we stilaan weer huiswaarts trokken. Daar bleken onze honden nog klaarwakker...

    Een van de schoonste avonden van de Feesten wat mij betreft. En een pak rustiger al dan de dagen ervoor.

  • Gentse Feesten dag 8: regen

    Zaterdag stonden The Thermals op Boomtown, een groep die mijn wederhelft absoluut wou zien en waarvoor ik Maxon Blewitt heb gemist. Wat een mens al niet doet voor de liefde. Deal was wel dat hij een review zou schrijven van het optreden, en die kan je bekijken op Gentblogt.
    Een kwartiertje voor het optreden deed de dreigend grijze lucht wat ze al een ganse avond had beloofd; stortregenen. En dus stonden we daar voor dat podium, in een plensbui. Een voordeel, ik kon eindelijk eens veel zien...

  • Gentse Feesten dag 7: Das Pop om Boomtown

    Boomtown zat gisteren duidelijk te wachten op Das Pop. Het plein zat eivol en nog voor de groep zich liet zien zaten de mensen al te joelen. Het is dan ook lang geleden dat we van de groep nog iets hebben gezien of gehoord. Twee jaar geleden stonden ze al eens op Boomtown (het afscheidsconcert van gitarist Lieven Moors) en toen was de laatste plaat alweer een jaar oud. Ondertussen zijn we weer twee jaar verder en zitten we al die tijd te wachten op nieuw materiaal. Nu ja, dat is niet helemaal waar, enkele weken geleden lanceerden ze de single Tired en de nieuwe plaat zou er dus echt wel aankomen…

    Het optreden ging meteen goed van start met drie bekende nummertjes op rij, a different beat, the love program en the one. Bij het eerste nummer dacht ik dat Das Pop het oude nummer live een nieuw geluid meegaf, een stuk ruwer en vetter dan op plaat. Toen ze het tweede nummer dezelfde behandeling gaven, begon het me te dagen. Blijkbaar is de pop een beetje uit Das Pop, ze rocken nu als de beesten.

    Alle nummers beuken er stevig op los, de overvloed aan gepolijste franjes die we van de platen kennen is volledig verdwenen en in de plaats krijgen we enkel nog de essentie; de zang van Bent van Looy (met zoals altijd zijn zalige Engelse accent, waarom zingen niet alle Belgische groepen op deze manier?), bas en gitaar. Das Pop is immers een trio nu, en dat heeft blijkbaar enorme gevolgen voor de sound. Zou het vertrek van Tom Kestens enkele jaren terug hier voor iets tussenzitten? Zouden de poppy riedeltjes vooral aan hem te danken geweest zijn en nu dus enkel nog te horen bij Lalalover? Het kost me een paar nummer om te wennen aan dit nieuwe geluid, maar ik moet toegeven, het klinkt goed. Ook de nieuwe nummers klinken veelbelovend. Laat de nieuwe plaat maar komen jongens!

    Kleine tip aan Bent Van Looy, misschien kan hij de volgende keer eer hij het podium beklimt eens in de spiegel kijken. Want hier was sprake van een vestimentaire ramp. Een gele polo met zwarte strik erop en een miniem spannend geel shortje, fouter kan het niet. Een klein banaantje als het ware… Toch is het hem vergeven, want ik ken weinig anderen die kunnen zingen, rechtstaan, zwaaien en drummen tegelijk. Toch was de gele short niet het enige grappige op het podium, de grote dansende pluche tijger was ook wel euh opvallend…

    Op het optreden zelf was weinig aan te merken. Das pop rockt dus meer dan ooit te voren, klinkt ruw en vet, en het publiek was er absoluut wild van. Het was dan ook erg sneu dat de groep er al na 45 minuten de brui aangaf. Uiteraard kwam de groep nog eens terug, voor twee bisnummers, waarmee ze afklokten op 55 minuten. Ik vermoed dat iedereen ze graag nog een eindje langer had zien doorgaan. Ze sloten af met een stomende cover van Maniac (Sembello).

    Na dit heel geslaagde optreden trokken we naar Sint Baafs, waar Dirk Stoops een Tijdloze Party hield. Helaas was de muziek geregeld weinig tijdloos en behoorlijk fout, en sommige van de danspasjes van de aanwezige mensen ook. We lieten het echter niet aan ons hart komen, bestelden een jenevertje en amuseerden ons te pletter. Tegen half 2 begon de muziek dan toch te zwaar te enerveren, en trokken we huiswaarts. Toen we de honden mee naar buiten namen voor een nachtwandelingetje (het was eindelijk koel genoeg voor die arme beesten) waren we er helaas getuigen van hoe iemand een paar meter verderop een stevig pak rammel mocht inkasseren. Geen idee wat de aanleiding was, maar die mannen hadden een ketting en een staaf vast, dus kozen we er wijselijk voor om niet in te grijpen, bang voor het eigen vege lijf weet je wel. Naast ons stond nog iemand gedegouteerd te kijken, gsm in de aanslag voor als het echt te ver zou gaan. Gelukkig was het allemaal vrij snel over, en toen we er 10 minuten later passeerder, was er toch niemand meer te zien. Toch blijft zoiets bij. Degoutant.
    Ook degoutant: de talrijke mensen die met de auto tot vlakbij de Feesten moeten zijn en zich niks aantrekken van waar ze wel en waar niet mogen parkeren. Ze staan op het gras, op de stoep, aan de kant van de straat waar je niet mag passeren, en als je dan als bewoner naar huis loopt, krijg je ei zo na een portier in je kop gesmeten. Not very funny. Maar kom, niet teveel over zagen zeker...

    Voor foto's van Das Pop op Boomtown (en mijn review): één adres!

  • Gentse Feesten dag 6: Bal des Boiteux

    Zo rustig en gemoedelijk de feesten de voorbije dagen waren, zo druk was het gisteren. Het verschil werd al vrij vlug op de avond merkbaar aan de onophoudelijke toestroom van mensen die we voorbij ons raam zagen passeren. We besloten niet langer binnen te zitten toekijken, en zelf maar weer eens de feesten in te duiken, voor de 6e dag alweer.

    We trokken naar St Jacobs voor Bal des Boiteux, een niet onverdienstelijk groepje dat een paar maanden geleden ook al in het kafee van de Voouit stond.

    Toen we er 10 minuutjes voor het optreden toekwamen, was de ruimte voor het podium nog een groot terras; her en der mensen op hun stoeltje, de ruimte vlak voor het podium helemaal leeg, geen rechtstaand publiek. We trokken dan zelf maar op zoek naar een stoeltje, wat niet makkelijk bleek aangezien er de vele lege stoeltjes blijkbaar allemaal bezet waren. Nu ja, uiteindelijk toch zo’n houten ding gevonden en wat dichter bij het podium gesleept.

    De ‘presentator’ van dienst (die blijkbaar te langdradig is aan de drieste handbewegingen vanuit de coulissen te zien) introduceerde de band als muziek maken voor gehandicapten, muziek dus waarop je niet kan dansen.
    De eerste vergelijking die mij voor de geest komt, na de afgelopen dagen Boomtown, is die met Daau. Net als deze bende speelt BDB instrumentale muziek, met accordeon, viool en contrabas. Naast deze 'klassieke' instrumenten gebruiken ze ook gitaar en drums, wat de hele boel toch een iets ander geluid en sfeer geeft (al hebben ze er bij daau ook recent een drummer bij). De instrumentale muziek vormt combinatie van rock, folk en jazz en de groep refereert naar diverse invloeden zoals Zita Swoon, Eels, John Zorn, Ennio Morricone, Yann Thiersen en The album leaf.
    Bekend gezicht in de groep: Jeroen Baert, het vioolwonder van bij Sioen.

     

    Het vijftal bracht eerder dit jaar zijn tweede cd uit, die geproduceerd is door Stef Kamil Carlens van Zita Swoon. Wat opvalt wanneer gitarist Lieven Nijs de nummers af- en aankondigt, zijn de intrigerende titels: ‘Als jeanneke slaapt’, ‘E17’, ‘In mijn hoofd: buitenlucht’, ‘I’d like to take the plastic flower from your hair’.
    De groep is rustig, net wat minder charismatisch dan bijvoorbeeld de mannen van Daau, maar spint heerlijke sfeerlandschappen over het plein waarvan het rustig genieten is. En dat doet het publiek dan ook. Een zéér verscheiden publiek by the way. Voor het podium staan enkele kleine meisjes rondjes te dansen, de ouders houden vanachter hun tafeltje een oogje in het zeil. Verder nog een paar twintigers, een hoop dertigers, veertigers en vijftigers, aangevuld met een paar tienermeisjes vlak voor het podium en 2 punkers (dwaarvan een bij het vertrekken zijn combats rond zijn nek hangt) wat verderop.

    Na het concert komen we nog even naar huis, we hebben immers foto's van het optreden en ik wil ze meteen al eens bekijken. Daarna duiken we de stad weer in, die ondertussen helemaal volgelopen blijkt. We ploffen ons een eindje in het zachte gras van het Baudelopark, waar er een Bataclanner naast ons blijkt te zitten en we een conversatie opvangen van een koppeltje dat pas uit elkaar blijkt. Uiteindelijk belanden we na middernacht weer aan het oude vertrouwde Boomtown, waar Buscemi heel aanstekelijk klinkt, maar de poorten zijn dicht, we mogen het plein niet meer op. Stom!
    Ondertussen proberen auto's volgepropt met mensen van allerlei slag zich een weg te banen door de drukke stad, vergeefs nog op zoek naar een parkingplekje, terwijl anderen alweer huiswaarts keren. Zelf maken we nog een ommetje, vinden niet echt nog iets dat ons kan bekoren, en keren na een tijdje dan ook maar weer huiswaarts