UA-104319606-1

Reizen - Page 5

  • Grand Canyon - Flagstaff

    Las Vegas ligt echt wel in the middle of nowhere. We verlieten het langs een totaal andere kant als langswaar we gekomen waren en opnieuw wachtte ons een urenlange weg door niets, geen benzinestations, dorpjes, niks. Het was met spijt in het hart dat ik the city of sin achter mij liet, ik had door omstandigheden het gevoel niet een tiende uit deze stad gehaald te hebben van wat ik van plan was. Vegas, you love it or you hate it en hoezeer het ook voor mij soms te was, te groot, te druk, te commercieel, toch moet ik toegeven dat ik veel meer een stads- en cultuurmens ben dan een natuurmens, dat zou de rest van de trip nog uitwijzen...

    Van Vegas trokken ze naar de Hoover dam, maar omdat een bezoek werd afgeraden met een peuter erbij en mijn eigen medische toestand op dat punt ook bepaald niet schitterend was is het bezoek bij een snelle kijk gebleven. De dam ligt op de grens van twee staten en zo verlieten we algauw Nevada en trokken ze Arizona in.

    Arizona is helemaal wat je je voorstelt uit de oude westerns. Ruw, droog, eindeloos, warm, weinig cultuur, back to basics. We stopten om te eten in Kingman, een typisch Route 66 stadje. Ik denk niet dat we ooit de Route 66 gaan afrijden, op basis van onze nu opgedane ervaringen. Al de stadjes die we hebben aangedaan aan die weg zijn vuil, vooral voorzien op bikers en kitch en er valt geen zier te beleven. Snel eten en wegwezen dus. De meest vuile Subway die ik ooit heb gezien.

    Uiteindelijk kwamen we aan in Flagstaff. Onze Best Western lag uiteraard weer enkele km uit het 'historisch centrum' (een nederzetting van 1880 is hier echt al bijzonder oud) en de eerste dag hebben we ons vooral daar langs de snelweg opgehouden en in het natuurpark. Vanuit het hotel zag je de besneeuwde bergtoppen, mooi. Toch was het bijlange niet zo koud meer in Flagstaff als ik had gevreesd, 's nachts vroor het nog maar overdag haalden we 16 graden, meer dan nu hier thuis dus. 

    Als je buiten een nationaal park logeert (wegens de prijs) is het altijd een heel eind rijden tot het park. Toch naar Europese normen. Het duurde dus een goed uur eer we vanuit het hotel aan het Grand Canyon National Park stonden. Je zag de Canyon al van ver opdoemen op de kleine weg ernaartoe.

    Het eerste zicht was ongelofelijk. Ik had hier wel enorm naar uitgekeken en man, wat een natuurpracht. Je ziet zo mijlenver, voor ons Europeanen is dit echt ongekend. Een busje voert je langs het ene na het andere uitkijkpunt. Toen ik daarstraks zei dat ik geen natuurmens was, bedoelde ik ondermeer dat ik, hoe prachtig de canyon ook is, ik bij het derde of vierde uitkijkpunt wat verveeld begon te raken. Meer van hetzelfde. Iets wat ik in een stad nooit heb. Vreemd he. Zeker toen na een tijdje er wat wolkjes kwamen aandrijven en er van mooie foto's maken toch niks meer in huis kwam.

    DSC03591.JPG

    Na ons bezoek wou ik toch nog even downtown Flagstaff in. Het zou een erg mooi stadje zijn. Helaas was het zondag en was het ook vrij doods. Toch vond ik het effectief een charmant ding en nog vrij levendig, vermoedelijk door de aanwezigheid van een universiteit en dus wat alternatief jong volk. Het stadje had toch een heel andere sfeer dan veel andere doorsnee kleine Amerikaanse stadjes op den buiten. Ik maakte nog een wandelingetje terwijl de mannen op de pizza aan het wachten waren. Ook typisch Flagstaff: de goederentreinen. Zowat om de tien minuten passeerde er een, zo'n heel lange die tergend traag rijdt, met een stuk of 3 locomotieven. De spoorlijn liep ook langs ons hotel en je kon ze een stuk in de nacht horen, aangezien ze elke keer toeteren als ze langskomen. Ik vond het eigenlijk wel iets hebben.

    DSC03612.JPG

    DSC03619.JPG

  • Las Vegas

    Het contrast kon niet veel groter zijn, onze cottage in het zand tussen de hikers in Death Valley en dan de reuzesuite met twee badkamers en iemand die jouw auto parkeert en de koffers naar de kamer brengt. En wat voor een kamer... Las Vegas is luxe. We hebben ons goed laten verwennen op restaurant, waar de Zoon overigens geen enkel probleem vormde en alle kelners integendeel met hem kwamen spelen. Genoten van het spektakel van Ka, een van de vele shows van Cirque du Soleil terwijl er een peperdure (180 dollar plus tax) en overgekwalificeerde babysit bij een slapende Zoon waakte. Gegeten in het rainforest café waar namaakbeesten constant blèren tot groot jolijt van Zoon die ogen tekort kwam. Want dat is ook Las Vegas; veel, groot en vooral luid. Overal luide muziek, tot in het mooie restaurant toe. De muziek van een van de vele zwembaden beneden was zo luid dat je overdag amper op ons terras kon zitten 19 verdiepingen hoger. Nergens is het rustig, overal mensen en ze lijken allemaal in overdrive te functioneren. Maar er is zoveel te zien en te beleven, zelfs als je niet wil gokken... Zoon vond het allemaal geweldig, kreeg complimenten op zijn hemdje " hey little dude, love that shirt with the cool bugs". Onze twee nachten ginder waren precies veel te kort. Ergens las ik dat het geen bestemming is voor kinderen. Maar da's absoluut niet waar. Het is gewoon 1 groot pretpark. Zoon was niet uit het zwembad weg te slaan en zelfs onze hotelsuite was een groot speelavontuur voor hem. De mensen zijn best lief voor kinderen. Het enige nadeel, alles is er duur en gezond eten bestaat niet. Winkels vol drank, geen probleem, maar ergens een stuk groente vind je niet tenzij je de auto neemt. Wel is het zo dat alles veel geld kost, de ene keer dat we goedkoop aten hebben we geweten waarom...

  • Death valley

    Hoe snel het landschap hier kan veranderen. Tussen San Francisco en Oakhurst een groot weidelandschap afgewisseld met boomgaarden en velden. Dan de bergen en tussen Oakhurst en Death Valley een steeds kaler wordend landschap tot we plots in de woestijn zaten. Tanken voor je het park binnengaat zeggen ze, maar hoe doe je dat als je op nog 2 uur rijden van je bestemming bent en er plots nergens nog een teken van leven is? Gelukkig was er net een klein tankstation als onze benzinetank al enkele mijl officieel leeg was. Dringend tijd om iets te eten ook, maar bij het zien van de baby en het horen van het woord vegetariër stuurde de uitbaatster ons door naar het stadje Californië, een half uur rijden verder, totaal onaangeduid, plots opdoemend in de woestijn, je moest het kennen om het te vinden. Na de lunch door, steeds minder auto's op de baan tot we zo goed als alleen op de baan waren. Death valley national park in z'n op naar ons hotel in Panamint Springs. Plots een bocht in de weg en daar lag onze 'resort', tankstation en motel rechts van de weg, aangevuld met een restaurant, camping links. Inchecken in het tankstation. Ik had het enige huisje gereserveerd, met een frigootje, living, airco, als enige in het motel een tv die weliswaar niet werkte en een terrasje. Wel geen microgolf, dus voor zoons flesje moesten we 's morgens en 's avonds naar het tankstation verderop. Geen luxe maar meer dan genoeg comfort en echt zo wel een 'desert feel'... De andere gasten? Een paar oudere mensen en voor de rest vooral hikers en motards. Op het terras bij ondergaande zon burgers gegeten en dan plots kwam de maan op vanachter de bergen. Ontzettend snel en heel mooi. 'S Morgens na een all you can eat breakfasts van 10 dollar (pancakes, eggs, yoghurt,...) een uur verdergereden dieper het park in naar het toeristisch hart, Furnace Creek. Badwater gezien, het warmste punt van de VS, of zelfs de wereld, maar op zich is er weinig te zien. Zabriskie Point gedaan, met adembenemend uitzicht. Dor maanlandschap overal, temperaturen nu eind maart tegen de 30 graden. Droog, maar ontzettend mooi. Dante's view helaas moeten schrappen omdat Zoon plots 40 graden koorts had en er helemaal geen leven meer inzat. Op weg naar het hotel wel nog de ruïnes van een borax mijn bezocht. Vroeger logeerden de Chinese arbeiders (circa 1880) gewoon in de vlakte terwijl de andere werknemers in Furnace Creek sliepen. De karren met verwerkte erts werden honderden kilometers ver getrokken door teams van telkens 10 ezels. En ergens voedsel of water. Moeten helse tijden geweest zijn. Opnieuw genoten van de zonsopgang op het terras en iets gegeten, heerlijk geslapen in de stilte maar de volgende dag nog steeds een koortsige zoon helaas. Hij hield zich wel ontzettend kranig en at flink mee van het ontbijt. Tijdens het tanken nog een roadrunner gezien en dan de baan op naar Las Vegas. Vlak over de grens met Nevada nog gestopt aan het enige spookstadje da bereikbaar lag aan een asfaltweg, er zijn er veel in de streek maar allemaal aan geen of hoogstens een dirt road gelegen en we hebben een klein eindje van zo'n weg gedaan, levensgevaarlijk, als je lek rijdt is er immers geen gsmontvangst... Het spookstadje dus, Rhyolite, een mijnstadje van 1905-1920. Getankt in Beatty, wat er ook geweldig wild wild west uitzag en dan twee uur vlammen door niemandsland tot we in the fabulous Las Vegas aankwamen in de pure luxe van ons signature hotel...

  • Yosemite

    Vanuit Oakhurst was het een goed uurtje rijden tot Yosemite Village, waarvan het merendeel over smalle bergwegen door het park zelf. Onderweg passeerden we al een uitkijkpunt op de indrukwekkende El Capitan. Eerst onze picknick opgegeten en dan Zoon in de draagzak, voor het eerst bij papa op de rug en dan een makkelijke wandeling naar een waterval. De waterval (1 van de vele in het park) viel geweldig in de smaak bij Zoon. Maar de wandeling was zo makkelijk (asfaltpad voor rolstoelen en buggies) dat het niet echt het gevoel gaf van in een meganatuurpark te zijn. Dus een van de shuttlebussen op naar een andere kant van het park voor een iets uitdagender tocht. We zaten echter nog geen drie minuten op de bus op er werd een lekkage ontdekt in pampercity. Ugh. Geen ververstafel dus de zeer vieze peuter met viezigheid overal ververst in de mannenwc en uiteraard geen reservekleren bij dus meneertje zijn broek ter plekke uitwassen en drogen onder de handendroger. Moraal van het verhaal, nooit nog die reservekleertjes vergeten... De volgende wandeling bleek zeer stijl bergop maar gelukkig niet heel ver, tot de voet van alweer een waterval. Gelukkig was het supermooi weer zodat zoons broek algauw helemaal droog was. Yosemite in een beetje zoals de Ardennen, maar dan eindeloos veel groter. Een vallei vol bos en een rivier tussen eindeloos hoge, stijle rotsen. Veel watervallen. Eindeloos veel wandelmogelijkheden. Busjes die je langs alle interessante punten brengen. Na de lekkende pamperramp wachtte er ons echter een tweede ramp. De scherpe bochten bleken Zoon te veel en plots kwam zijn middageten er weer uit. Geen stop dus meer helaas aan de majestueuze sequoia's vlakbij onze ingang van het park (de zuid-ingang) maar recht naar huis met de zieke en zielige zoon. Gelukkig kwam hij er na een badje en een set propere kleren weer helemaal door. De koorts bleef echter duren, het arme ventje. Conclusie? Yosemite is zeker de moeite, ook voor niet- natuurmensen zoals wij. Het zou wellicht mooier zijn als je een deftige trektocht kan maken, maar dat was nu geen optie. Het is niet het hoogtepunt van de reis, maar de natuur is echt wel indrukwekkend

  • Ziek op reis

    Al sinds vrijdag ofzo hebben we een zoon met koorts. Helaas elke dag wat meer. En sinds een dag of twee ook snotteren en hoesten. Uiteraard ook humeurig zijn en geen vast eten willen ( wel fruit en ongezonde dingen zoals ijsjes, cake, frieten,...) en onrustig slapen. We weten niet goed of we er vandaag mee langs een dokter gaan of nog een dag langer afwachten, moest ik thuis zijn zou ik misschien wel gaan maar zo op reis, we zien wel.

    Om het helemaal af te maken gaat er onder de volwassenen en tweedaags buikgriep virus. Eerst de wederhelft, gisteren ik ( net op de dag dat we van san Francisco de bergen in moesten naar oakhurst, gezellig die bergwegeltjes met een zieke maag) en mr J heeft net zijn avondeten van gisteren uitgekotst....

    Met een peuter op reis wordt toch weer net dat tikje uitdagender als ze ziek worden. Al moet ik zeggen dat hij ondanks alles zich nog steeds ontzettend flink houdt en doodgraag op verkenning blijft gaan. Zeker als hij zelf kan stappen. Alleen zijn de nachten soms maar een paar uur lang en zijn we doodongerust als we er weer een dag enkel mandarijn en banaan in hebben gekregen.

    Zaterdag trokken we naartoe Farmers Market in San Fransico. De wederhelft waagde zich aan zijn eerste hotdog en ik deelde een raspberry scone met de Zoon (zoals ik al zei, snoep gaat er goed in) . We struinden rond langs de vele lekker uitziende kraampjes ( zelfs spruitjes te koop) en ik stootte heel toevallig op een kraampje met zelfgemaakte zilveren juwelen waar ik een zalige armband heb gekocht, doe hem niet meer af, wel een leuk souvenir....

    Zaterdag namiddag rustig aan dus met de zieken, wat gerust en een ijsje gesmikkeld in de zon in het park, zalig.

    Zondag zijn de mannen dan onze huurauto gaan halen en een autostoel gaan kopen terwijl onze kleine man eerst zijn ontbijt uitbraakte en hij had nog geen half uur verse kleren aan of er kwam een explosie in de pamper. En ondertussen ziek en lastig en ik de onze koffers moest inpakken en opruimen. Gelukkig waren de mannen na twee uur weer thuis. Om half 11 togen we al op weg, daaaaaag san Francisco....

    De autorit duurde wat lang wegens kleine wegen vol stoplichten maar om 16u kwamen we dan eindelijk aan in ons hotel, de best Western yosemite Gateway inn in oakhurst. Goed hotel, we hebben een grote family room met drie queen beds en twee tv's, plaats genoeg dus. En het restaurant had lekker avondeten ook al heb ik gisteren vooral gevast en gepoogd de drie boterhammen die ik heb gegeten binnen te houden.

    Sebiet ontbijten, koorts nemen en zien wat de dag brengt. Morgen vertrekken we alweer naar Death Valley dus hopelijk is zoon vandaag fit genoeg voor een dagje wandelen in de draagzak.

  • North beach - Chinatown - Bike the Golden Gate bridge

    Jetlag, het doet wat met een mens, zeker met een peuter. Om 14u ging zijn lichtje uit op het vliegtuig en dus werd hij om 23u wakker. In een vreemd bed, een vreemde kamer, een vreemd continent zelfs. Bij ons in bed nemen gaf nog een drietal uurtjes respijt, maar om 2u 's morgens was Zoon helemaal uitgeslapen. Dat pikt... Wanneer hij om 8u dan aan zijn middagdutje begon gingen ik en J eens op verkenning in de wijk waar ons apartementje ligt, North Beach. Het werd een stevige wandeling in een zonovergoten maar nog fris San Francisco. Colt toer bleek nog niet open, we stapten langs de kromste straat van de stad, heuvel op, heuvel af, zagen de talrijke Chinezen van de wijk en masse hun tai chi oefeningen doen,... ''S middags eten in een leuk cafeetje. Pulles pork sandwich voor de grote mannen en een wafel met banaan voor de kleine man en mezelf. Daarna trokken we naar het supertoeristische fishermans warf waar Zoon vooral geïnteresseerd bleek in de grote vette meeuwen en de zonnende zeeleeuwen. We bleven stappen en stappen en stappen tot onze benen het begaven, ook Zoon deed zijn kilometertjes trouwens. Een tram terugnemen bleek geen sinecure, op de eerste mochten we niet om omdat er een baby bij was, de tweede reed ons straal voorbij maar nummer drie stopte en maakte meteen zitplaats voor Zoon en mezelf. Oef. Vanmorgen trokken we naar Chinatown. Geweldig leuk. Het was nog vroeg op de dag en dus heerlijk rustig. We klommen naar de derde verdieping van een stoffig huis waar een raar, kitscherig en toch charmante tempel gevestigd bleek. De geuren van de elke restaurantjes en sim sul shops prikkelden mijn neusgaten en deden me om 10 u al watertanden. Zoon viel ondertussen in slaap in zijn buggietje ( nog een erfstuk waar ik zelf in heb gezeten) maar trok gezwind zijn open toen we in de Loving Hut strandden voor een goedkoop vegan meal: 6 dollar voor soep en twee gerechtjes. Zoon at wat mee met Teerbeminde. Voor de rest wil hij hier helaas geen brood of warm eten, enkel fruit en koek, dat baart me wel wat zorgen eerlijk gezegd. Verkwikt na de lunch even rusten en dan fietsen huren. Overal zijn er hier verhuurders die verschillende trajecten aanbieden, maar de populairste tour is ongetwijfeld de tocht naar en over de Golden Gate Bridge tot in het dorpje Sausalito en dan terug de baai over met de Ferry. Zoon had enorm veel beziens in zijn fietskar, iets wat blijkbaar niet veel voorkomt hier. Ik had gedacht dat hij het geweldig zou vinden, maar blijkbaar stapt hij liever zelf dan zolang stil te moeten zitten. Toch hield hij zich kranig want we zijn toch 4 of 5 u onderweg geweest, het tochtje was pittiger dan gedacht. Het is wel een aanrader. We hadden weer stalende zon en dan de hele tijd op een fietspad langs de baai terwijl je de brug in de verte ziet opdoemen en steeds dichterbij komt. Af en toe stoppen om meneer zijn kleine beentjes te laten strekken. De brug over en dan aanschuiven.( druk druk) voor de Ferry die langs Alcatraz vaart ( dat helaas de komende dagen al volledig uitverkocht is) en dan nog een stevig eindje terug naar huis. Totaal pompaf kwamen me allevier terug. Mijn handen zijn serieus verbrand, de rest niet wegens het was op de fiets best fris en dus zat ik goed ingepakt. Zoon is vandaag op zijn normale uur gaan slapen, dus ik hoop dat we dan ook tot zijn normale manier kunnen slapen morgenvroeg. Wel is hij onrustig en koortsig en wou hij vanavond helemaal niks eten. De drukke dagen vergen toch wat van dat kleine lijfje. Niettemin amuseert hij zich rot, hoe meer hij zelf op ontdekking kan gaan hoe breder zijn smile. Honden de zwemmen in de baai, het zingende hondje Diamond in Sausalito, het boottochtje, hij kijkt zijn ogen uit en wijst de hele tijd alles aan. Morgen alweer de laatste volle dag in het geweldige San Francisco. De stad voelt aan als een dorp. Op mensenmaat, gezellig, alternatief. Overal buitenlanders die hier hun fortuin komen zoeken. Lieve mensen. Maar die heuvels zijn echt niet te schatten. Stijl, stijl, stijl. Mijn beenspieren doen elke dag een tikje meer pijn...

  • Brussel - San Francisco

    11 u vliegen met een peuter van 16 maanden, is dat doenbaar? Wat mij betreft, volmondig ja. Het is uiteraard zwaar, dat is het zonder kind en met voegt nog enkele dimensies toe. Maar Zoon is zo ontzettend flink geweest, de hele reis lang niet gehuild, amper gejengeld, altijd lief en vrolijk. Nu en dan een moeilijk moment gehad, op het einde werd hij na 17 u reizen en maar 1 klein dutje doodmoe en dan begon het lang te duren. Maar toch, chapeau voor dat ventje. 4u45 opgestaan, 5u30 taxi, 6u trein naar Brussel en een uurtje later de TGV op naar de luchthaven van Parijs. Daar een hele tijd bezig met alle controles, inchecken, naar de juiste terminal verplaatsen. Zalig trouwens dat je met baby overal voorrang krijgt. Slechts 1 incidentje, na het verluieren moest Zoon toch nog iets doen wat om een nieuwe pamper vroeg en we moesten inchecken. De babyruimte werd bezet gehouden door een dame (uiteraard zonder baby) dus verluieren in het gehandicaptentoilet dan maar. De wederhelft legde hem in de grote wasbak maar de kraan begon automatisch te lopen dus een nat kind, reservekleertjes zoeken.... En dan in de 'slurf' naar het vliegtuig zijn tutje kwijt maar ik mocht nog het vliegtuig verlaten om het te gaan zoeken. Oef. Het vliegtuig zat helemaal op, Zoon moest dus de ganse tijd op schoot. Gelukkig zat ik ermee aan et gangpad en konden we veel rondlopen. Speelgoed of tv zeiden hem weinig, maar als we regelmatig een ommetje konden maken bleef hij gelukkig. Natuurlijk is 11 u gruwelijk lang, maar ja. Tijdens het landen vertrok meneer in een diepe slaap waaruit die met geen stokken meer te wekken was. Slapend de controle door ( ook daar lang leve een baby), met een chique Lincoln de stad in (amper duurder dan een taxi en meer bagageruimte) en ons appartement verkennen. Zalig oud ding, de trammetjes passeren door de stille straat.

    image.jpg

    Het enige nadeel, een baby dat is jetlag maal duizend. Om 23 u plaatselijke tijd werd hij al wakker, bij ons in bed genomen ( lagen erin van 20u, hij dus van om 14u) en om 2 u 's nachts was het dus definitief gedaan met slapen. We wachten hier dus nu tot de koffiebar om de hoek opengaat om 7 u en zijn alweer een beetje moe. Ik hoop dat hij morgen al tot een uur of 4 wil slapen en zo over een dag of twee, drie aangepast kan raken. Voor de rest, eerste indruk van San Francisco? Zalige stad. Prettig gestoord ( de kassier van de supermarkt was recent of een kassierster), veel restaurantjes, tattoooshops, de beatniks hun bookstore al gepasseerd,... En nu eens aan de dag beginnen