UA-104319606-1

Reizen - Page 4

  • Reizen met baby en peuter

    Iemand vroeg me hoe we het deden, een vliegreis maken met een baby van 7 maanden en een peuter van 2,5. Wel, eigenlijk ging dat supervlot.

    • Neem geen massa's bagage mee. Qua medicatie beperkte het zich tot 1 vel pleisters, een koortsthermometer, luierzalf, perdolan baby en een ontsmettende spray. Hebben we iets meer nodig, dan kopen we het ter plaatse wel. Uiteindelijk hebben we de thermometer 2 x gebruikt en 1 keer perdolan gegeven omdat onze Dochter vertrokken is met 38 graden koorts en dat door de vlucht wat gestegen was. Maar de dag nadien al niks meer van te merken.
    • Luiers hebben we ginder gekocht, net zoals groeimelk, koekjes, fruit, potjes babyvoeding. We hebben gelukkig flexibele kinderen op dat vlak die geen scene maken als het koekje eens niet van Piet Piraat is en de melk wat anders smaakt.
    • Kledij is moeilijk. De ene dag maakt zo'n baby 3 outfits vuil en dan gaat het weer een week goed. Toch ook hier geen overdaad. 6 bodietjes voor de dochter maar voor de rest gewoon een paar korte en lange broeken en bloesjes met korte en lange mouwen. Wassen kan altijd nog ter plekke, desnoods met shampoo als wasmiddel, maar ik heb het zelfs niet moeten doen.
    • We hadden voor de twee kinderen 1 superlichte plooibuggy mee die we maar enkele keren hebben gebruikt. Doorgaans stapt de Zoon. Wou hij in de buggy dan kon het. Vooral handig om hem even 'vast te zetten' in de drukte van de luchthaven eigenlijk. 
    • Draagdoeken rule. Weegt niks en Dochterlief woont er zowat in als we op stap zijn. Ze doet er haar dutjes in en je kan het zelfs gebruiken tegen nieuwsgierige ogen als je in het openbaar je baby wil voeden (op dat vlak is borstvoeding superhandig, je moet niets meezeulen en hebt altijd eten voor de baby bij).
    • Speelgoed? Wat blokjes en piepertjes voor de baby en voor Zoon een kleurboek met wasco's, een leesboek of 2 en de iPad om Kulderzipke en Shaun het Schaap te kijken via Youtube. Het op reis zijn is doorgaans entertainment genoeg; in een andere auto mogen rijden, een zwembad, de sproeiinstallatie van de tuin ginder, het boekje van Ryanair, andere kindjes, alles wat anders is is leuk en interessant.
    • Wat eten voor onderweg, ideaal ook om de aandacht af te leiden als peuterzoon het even lastig krijgt.
    • Baby heeft tijdens de 3 vluchten geen kik gegeven. Ergens last van? Lang leve de boobs om de honger te stillen, pijnlijke oren te vermijden of ze in slaap te krijgen.
    • Relax, go with the flow en ga ervan uit dat alles goedkomt. En in het ergste geval hebben ze bijna overal dokters, ziekenhuizen, supermarkten,...
  • Sardinia

    Begin mei trokken we met ons viertjes een week naar het mooie Sardinia. Vliegen deden we met Ryanair en via de site Eva Sardinia huurden we een appartement in de Borgo Monte Sixeri, bij de grootste olijfolieproducent van het eiland. We logeerden bovenop een heuvel in het 60 hectaren grote domein. Het was er superrustig, verspreid op de top van de heuvel liggen 12 appartementjes en 2 huisjes, tussen mooi aangelegd groen, barbeque plekjes, een kleine speeltuin en twee zwembaden. Vanop ons terras zagen de de zon ondergaan in de baai in de verte. Nu in het laagseizoen waren er maar weinig andere gasten en hadden we het zwembad meestal voor onszelf. Al speelde Zoon soms ook met een Duits jongetje of een meisje uit Londen.
    Deze locatie ervaarden wij als ideaal. Superlieve eigenaars, een groot domein waar kinderen vrij ongestoord kunnen rondhossen maar waar je toch geen Centerparcsgevoel hebt. Een lekker restaurant op het domein en een boerderij met ezeltjes, kippen en varkens. Elke ochtend vers brood en verse eitjes aan de receptie als je dat wenst. Alles op 10 minuutjes rijden.

    Het domein ligt op een kwartier van de luchthaven van Alghero, op 5 minuten van het strand en op 10 minuutjes van de oude, ommuurde stad Alghero, met zijn verkeersvrije middeleeuwse straten en stegen. Daar brachten we de meeste tijd door. Alghero is vrij toeristisch maar ook echt ontzettend mooi en zo buiten het hoogseizoen was het vooral gezellig (ik kan me voorstellen dat het in augustus eerder hels aanvoelt tussen al het volk). We gingen er lekker eten, aten elke dag onze gelato, koffietje drinken, Zoon laten spelen op de catapulten op de stadsmuren, limoncello drinken van het kraampje net buiten de muren, de vele leuke winkels bekijken,...

    Op Sardinie is er best veel te zien, maar door de kleine wegen lag de dichtsbijzijnde andere leuke stad op 45 km rijden, wat meteen 1u15 bleek te zijn en wat we te veel vonden voor hetgeen we er konden uithalen met twee kleine kindjes. Onze uitstappen beperkten zich tot een boottocht naar de Neptunes Cave (leuke boottocht, grot viel tegen door de vele bejaarden, de trage gids in combinatie met een hyperactieve Zoon die niet wou stilstaan) en de verlaten mijnsite van Argentiera die bij nader inzicht nog gewoon bewoond was tussen de ruines in, zeer vreemd.

    Moesten de kinderen al wat groter geweest zijn of moesten we er als koppel alleen zijn geweest, hadden we ongetwijfeld nog enkele van de vele archeologische sites gedaan en enkele andere stadjes of eens wat natuur. 

    Maar Sardinie is een dikke aanrader. Heel mooi eiland. Ideaal in mei te bezoeken, wanneer het al erg mooi weer is zonder dat je smelt en zonder dat er te veel volk is.

    Alleen tijdens de terugreis wachtte ons nog een onaangename verrassing toen onze vlucht geanulleerd bleek en we na lang aanschuiven pas de volgende dag via Milaan terug moesten (5u in Milaan wachten) en de avond zelf nog een hotel in Alghero moesten zoeken. Geen pretje met twee kleine kindjes maar uiteindelijk hebben we het allemaal wel goed doorstaan en verliep het vlot.

     

  • Sardinie here we come

    Het ligt vast, in mei gaan we met ons recent uitgebreide gezin op reis. Een weekje Sardinie. Het idee komt van de wederhelft en ik was direct akkoord, met Italie kan je in mijn ogen weinig verkeerd doen.

    We vonden online twee leuke kleinschalige verblijfsplekken met appartementjes, kwestie van met de kinderen niet elke dag op restaurant te moeten gaan maar alleen als we het zelf zien zitten. Dan nog kiezen tussen beide, niet makkelijk. Uiteindelijk kozen we voor een groot domein op 10 km van een oud stadje en 5 km van het strand, met op het domein naast de appartementjes nog een boerderij (dieren, altijd een hit voor kinderen lijkt me en voor de mama trouwens ook), een restaurant waar ze de zelf gekweekte dingen serveren, twee zwembaden en een speeltuintje. En het domein ljkt erg groot. De andere optie lag middenin een stadje wat me ook wel handig leek, maar volgens diverse online bronnen was het geen mooi stadje en was er daar behalve heel mooie stranden ook niks in de buurt.

    Gisterenavond kregen we de bevestiging van onze boeking en dan meteen tickets gezocht bij Ryanair. Dat bleek heel wat voeten in de aarde te hebben want Safari en Ryanair gaan precies niet al te goed samen maar uiteindelijk is het ook daar gelukt om een boeking te maken en alle extra opties aan te duiden (vooral om extra babygerief aan te geven moet je goed kijken, staat blijkbaar onder 'muziekinstrument'). We gaan proberen zo licht mogelijk te reizen, 1 grote koffer, 1 handbagagekoffer en 1 luiertas. Maar dan natuurlijk ook nog 1 buggy (voor het geval, ik vermoed dat Zoon bijna alles al kan stappen en Dochterlief gaat in de draagdoek), 1 reisbedje en 1 maxicosi (meenemen is goedkoper dan huren ter plekke).

    Nu nog de huurauto boeken en de parking aan Charleroi (tips?).

  • Laatste maand thuis - reisplannen

    Man man, ik hoest me de longen uit het lijf maar kan geen medicatie nemen (borstvoeding). Weleda tijmsiroop mag ik wel nemen en dat helpt wel iets. Hopelijk betert het snel. Vannacht ook weinig geslapen, Dochterlief op tot 2u, om 5u alweer en om 8u weer. Anders slaapt ze makkelijk 6 tot 8u aan een stuk maar vannacht dus niet. En zij ligt nu nog lekker bij te slapen maar ik niet natuurlijk...

    We zijn aan het kijken om in mei een reisje te doen, naar Sardinie. Niet te ver vliegen, toch mooi weer normaal gezien, rustig. Hebben een appartementje op het oog in het oosten van het eiland, in een havenstadje. Helaas is de wederhelft ondergesneeuwd in het werk, anders konden we misschien al boeken. We zien wel. Het wordt wel een hele onderneming, met een dochter van 7 maanden en een zoon van 2,5. Maar ik zie het eigenlijk wel goed zitten.

    Ik ben ondertussen uit moederschapsrust en begonnen aan mijn maandje ouderschapsverlof. Bij Zoon was ik nu ongeveer terug aan het werk. Kan het me echt nog niet voorstellen. Zelfs volgende maand lijkt veel te vroeg. Te vroeg voor dochter, die nog zo klein is. Voor mijn eigen mentale gezondheid kan het niet snel genoeg gaan, want ik ben die lange, eenzame, donkere dagen thuis nogal beu. Als de zon schijnt en we lange wandelingen kunnen maken is er niks aan de hand, maar zo dat grijze en die regen, bah...

  • Laatste stukje reis

    Na de natuur van Bryce Canyon National Park begon de lange terugreis richting San Francisco, waar ik nu eens absoluut geen zin in had. Ten eerste omdat het ver was (meer dan 1500 km) en vooral ook omdat de reis er bijna op zat. En ik totaal geen zin had in het koude, zure, benepen, met veel te veel op veel te weinig plaats Vlaanderen. Maar aan alle schone verhaaltjes komt een eind en dus vertrokken we voor een eerste étappe van 670 km naar Barstow, een onooglijk gat langs de Route 66 in California. Door Arizona, Nevada, door Las Vegas (snif),...

    In Barstow logeerden we in een motelletje dat vrij verlaten was op de troep luide West-Vlamingen die vlak na ons incheckten en godbetert samen met ons aan het voor de rest verlaten ontbijt zaten. Kan je niet eens meer roddelen in het Nederlands zeg ;-) Voor de rest was er in Barstow en omstreken niets te beleven op ons avondeten in de Italiaan aan de andere kant van de snelweg wat het beste Italiaanse eten was tot dan toe. Zoals altijd kreeg Zoon een eigen beker water, een kinderstoel en als we dat wilden een klein bordje om wat van ons eten op te scheppen. En at hij dapper mee van onze borden. Pasta, njammie!!!

    Onze volgende etappe bracht ons weer 400 km verder helemaal naar de Stille Oceaan. We checkten in in Arroyo Grande en gingen dan door naar Pismo Beach, om de oceaan eens te zien. Dat bleek echter nog een groter gat dan Blankenberge, niks te beleven, ook niet bijster gezellig en vooral koud met de zeebries! De warme cinamon roll kon wel al veel goedmaken. Maar op nog geen uur hadden we het hier wel gezien. Achteraf zeiden ze in het hotel dat Avila Beach veel mooier was, maar toen was het al te laat natuurlijk. We waren ook niet echt bijster goed voorbereid ;-)

    cinamon roll.jpg

    De volgende ochtend een traject van 'maar' 250 km via de Highway 1 oftewel de kleine, kronkelende weg langs de kust van LA naar San Francisco. Eerst nog even wijn gaan proeven (de wederhelft dan toch) en dan nog 3u gestopt om het megalomane Hearst Castle (iemand Deadwood gezien?) te bezoeken. Bovenop een bergtop aan de kust licht een optrekte volgestauwd met middeleeuwse Europese stukken waar de mediamagnaat in de jaren '20 en '30 de beau monde ontving.

    hcastle.jpg

    Doordat dit snel bezoekje een pak langer duurde dan verwacht was het algauw 18u eer we in Monterey waren geraakt, een kuststadje dat me nu eens geweldig hard de moeite leek maar waar we dus tot mijn grote spijt helemaal niks meer van hebben gezien, behalve het restaurant om de hoek (Monterey Cook House, heel lekker).

    De volgende middag moesten we om 16u alweer het vliegtuig op de lange terugtocht dus na het ontbijt kropen we voor de laatste keer in onze kleine SUV en reden langs om Sillicon Valley naar de luchthaven. Daar aten we nog een laatste keer warm op Amerikaanse bodem, sloegen nog wat eten in voor Zoon onderweg. Met peuter kregen we weer overal voorrang bij de controles en dan het lange wachten om op te stijgen. Wederom zat het vliegtuig propvol zodat er geen stoel extra vrij was en Zoon met zijn 10 kilo 10 uur lang op onze schoot mocht kamperen. Gelukkig was het nu een late vlucht en ging zijn lichtje na enkele uren uit.

  • Utah

    Van Page, op de grens tussen Arizona en Utah trokken we dieper de mormonenstaat in. Ook hier weer een typisch Wild West landschap, droog, rode rotsen, weinig bewoning, lege rivierbeddingen, hier en daar een dorp of een trailerpark. Niet zo'n heel verre rit deze keer en onze eerste en enige regendruppels, tot we aan ons hotel kwamen, de East Zion Thunderbird Lodge, op een kruising van twee wegen tussen Zion en Bryce National Park in.

    Eens rondgekeken maar blijkbaar in de nabije en iets verdere omgeving niks te beleven dus vooral in het aan ons hotel verbonden restaurant gegeten met beperkte keuze maar lieve mensen en redelijk voedsel. Onze kamer gaf uit op een grasveldje dus vooral veel met Zoon buitengespeeld in het zonnetje. De dag nadien Bryce Canyon bezocht, een ongelofelijk indrukwekkend zicht.

    usa,utah,bryce canyon

    Hier reden de typische busjes nog niet het park rond dus konden we zelf van uitkijkpunt naar uitkijkpunt rijden. Ik voelde me die dag echter helaas niet echt zo lekker dus het maximum hebben we er zeker niet kunnen uithalen. Niettemin een uniek en onvergetelijk zicht. Zion hebben we helaas al helemaal moeten schrappen dankzij medische beslommeringen, helaas pindakaas en niks aan te doen... Maar dus wel veel met de zoon in de zon gezeten en Thunderberry pie gegeten :-)

    Bij Utah dacht ik in elk geval meteen aan Mormonen (Big Love gezien iemand, geweldige serie). Op zich weinig van gemerkt. Op de twee plekken waar we gegeten hebben was gewoon alcohol te krijgen (zelfs lokaal gemaakte wijnen en bieren) en ook geen opvallende mensen gezien, slechts 1 keer maar dat was al terug in California. We zijn natuurlijk niet tot in Salt Lake City geraakt helaas. En twee dagen Utah is ook wel heel erg kort. In elk geval is de ongereptheid en wildheid van deze staat grandioos.

  • Page

    Van Flagstaff naar Page zou maar een kleine rit zijn, slechts twee uur. Dat was echter buiten een landslide gerekend die een stuk highway had meegenomen en het gebrek aan wegen ginder dat neerkwam op een omleiding van een dik uur. Langs vrij kleine baantjes door Indianengebied. De ene 'trading post' na de andere die zichzelf adverteerde als geweldig en must see en de beste deals te doen, maar de nederzettingen in kwestie waren vooral piepklein, de winkelstalletjes verlaten en meer een trailerpark in het hol van pluto tussen het stof en de miserie dan iets anders. Ten lange leste arriveerdem we dan toch in Page maar anderhalf uur te vroeg en we mochten niet inchecken.

    Page werd maar in 1957 gesticht om een dam op Lake Powell te bouwen en is weinig meer dan een verzameling hotels voor toeristen van Lake Powell, de grand canyon, de horseshoe bend en wat andere lokale natuurpracht.

    We belandden in een sports bar waar er niks veggie op de kaart stond maar ze uiteindelijk wel iets konden fixen (quesedilla's). Daarna mochten we dan toch op onze kamers.

    De volgende ochtend gingen we op begeleide tocht, met een monsterlijke 4x4 een dirt road op naar Antelope Canyon, beheerd en enkel bezoekbaar met een Navajo gids. Ik had slechte dingen gelezen over die gidsen maar de onze was eigenlijk een supertoffe peer die ons hielp om de beste foto's te maken.

    DSC03647.jpg

    Zelfs Zoon keek zijn ogen uit vanop papa's rug.

    Echt een zware aanrader als je ooit langs Page zou passeren. Ook heel mooi en op voorhand totaal niets van verwacht is daar trouwens de horseshoe bend. Een soort minimini Grand Canyon. Maar net omdat het veel kleiner is en simpeler precies ook beter te bevatten en meer van te genieten. Je kan tot aan de rand wandelen en hebt dan echt een indrukwekkend zicht op de rivier die beneden een bocht maakt.

    DSC03629.JPG