UA-104319606-1

Reizen - Page 3

  • Eten en drinken in Lille

    Ok, onze eerste mini-citytrip sinds de kinderen er zijn, de eerste nacht ever dat de Dochter uit logeren gaat, 30 uren zonder kinderen in een nieuwe stad, wat doe je dan? In ons geval, wanneer de lente net weer haar staart heeft ingetrokken en je gewoon wil ontstressen, vooral eten en drinken zo bleek. En heel veel babbelen en nog eens een echt koppel zijn eerder dan mama en papa. Lachen en zeveren, shoppen, stappen. Maar dus vaak de warmte opzoeken van een restaurant, bar of koffiebar en decadent veel eten en drinken. Wat maakt dat ik nu wel enkele tips heb als het op Lille aankomt.

    Het liep al tegen de middag toen we aankwamen en na een uurtje of wat slenteren in de kleine straatjes stootten we toevallig op een bio restaurant, De Rode Koe. Ideaal als vegetariër dus de keuze was snel gemaakt.
    Binnen was het erg rustig, er kwam maar 1 ander koppel eten. Er was een kleine maar prima kaart met slaatjes, quiche, pasta en burgers. Ik had wel zin in een burger en frieten en de wederhelft ook.

    De burger was best raar, niet het broodje met veggieburger en saus, maar een broodje met daartussen gewoon losse gekookte groenten en heel lekkere saus. Wat het wel wat morsig maakte om te eten. Hier en daar zat er een smaakje dat me niet 100% beviel (koriander?) maar los daarvan wel een eerlijke en gezonde maaltijd. Zeer sympathiek trouwens was dat we vooraf een gratis klein en zeer smaakvol soepje kregen aangeboden en dat we in het Vlaams bediend werden was ook wel grappig.

    Enkele uren later tijd voor koffie en zoete zondes. Tamper! ziet er met zijn kleine raampjes en dikke houten deur niet erg verwelkomend uit, maar binnen was het warm en kwamen de heerlijke geuren je tegemoet gezweefd. Slow coffee leek de specialiteit te zijn, maar we kozen toch maar voor de goede ouwe cappuccino. Die trouwens redelijk lang op zich liet wachten want het was behoorlijk rustig in de zaak en ze waren met drie achter de toog, maar eens de koffie kwam was hij dan ook wel heel erg lekker. Zo mogelijk nog lekkerder waren de carrot cake en lime pie die we erbij hadden besteld. Man zo zondig lekker. 
    Kleine zaak waar je ook een hapje kan lunchen en waar de muziek van de platendraaier komt (Blur!). Een van de eigenaars (een hipster met baard en bretels) was trouwens meer bezig met zijn vinyl dan zijn klanten. Maar echt een moddervette aanrader trouwens. Ik zou er ook moddervet van worden moest ik hier te vaak komen, met die taarten...

    011.JPG

    We logeerden in het echt geweldige Best Western Why en om de hoek bleken toevallig de helft van de Italiaanse restaurant in Lille gevestigd. La Fossetta kreeg goede reviews en we hadden het geluk het voorlaatste niet-gereserveerde tafeltje te krijgen. Het is nochtans geen klein restaurant en het eten komt behoorlijk snel op tafel. Een beetje een fabriekje, denk je dan. Maar de goede reviews bleken niet gelogen. De kaart is eerder aan de kleine kant waardoor je nogal aangewezen bent op de suggesties van de dag op het krijtbord. Ik koos voor de mezza luna, mij tot dan toe onbekend, een soort reuzeravioli's die gevuld waren met spinazie en geitenkaas in een saus met room en honing. Een echt bommetje, maar wel een om duimen en vingers van af te likken. Aan de overkant hoorde ik ook geen verkeerd woord over de spaghetti polpetta.

    Nadien was het even zoeken naar een leuk café. Ofwel zaten ze ei-vol, ofwel was er nog niemand. Omdat ik het echt wel te koud kreeg, belandden we in Apollo Bar. Slechts een viertal hoge tafeltjes en dan nog 1 hoekje met zeteltjes. Een goed assortiment aan bier en cocktails. Dansmuziek maar dan wel van het betere soort (nogal soulgericht) en zeker niet te luid (er hing een decibelmeter trouwens). Vriendelijke gast aan de bar.

    Ontbijten deden we in het hotel (lekkerrrrrrrrrr!). Tof hotel trouwens; we hadden de deluxe kamer die echt wel gigantisch groot was. Ook wel omdat die voorzien was voor rolstoelers; je kon makkelijk met 8 in de douche. Niet dat we dat hebben uitgeprobeerd ofzo. Gratis nespresso op de kamer. En een gevarieerd ontbijt met verschillende soorten pannekoeken, eitjes, fruit, kazen, koekjes, brood,...

    010.JPG

    Door het uitgebreide ontbijt had ik om 13u nog lang geen honger en hebben we wat lang doorgeshopt waardoor de echte restaurant allemaal aan het sluiten waren eer we aan lunch begonnen te denken. Stom stom stom. Gelukkig vonden we nog een pannenkoekenspul dat ons wel nog wou binnenlaten ook al sloot de keuken officieel om 14u30 en waar we een zoute pannenkoek konden krijgen die echt wel als geroepen kwam.

    Voor we terug huiswaarts keerden, stapten we nog eens langs Tamper! maar het zat helemaal vol en met 6° zag ik een terras, in tegenstelling tot enkele Lille-naars, niet zitten. Gelukkig was op de hoek van de straat Cafeine, een andere koffiebar die ook wel best goed was.

  • Rijsel here we come

    Ik heb verdorie lang getwijfeld. Eeuwen terug had ik mijn wederhelft beloofd dat we voor zijn veertigste verjaardag samen op weekend zouden gaan. Wij twee, geen kinderen. Naar Londen, want daar is hij nog nooit geweest. Wat ik echter niet had verwacht, was dat nu die gebeurtenis dichterbij komt, ik het zo moeilijk zou hebben met de scheiding van mijn dochter.

    Kort gezegd, ik vind 2.5 te jong om gescheiden van haar te slapen.

    Ik weet dat het in onze moderne maatschappij bon ton is dat heel kleinere kinderen al van jongsaf overal gaan uit logeren. We leven in een wereld waar alle aandacht gaat naar het de wensen van het individu en moeders en koppels hebben recht op eigen tijd, zonder kinderen. Denk maar aan de dooddoener 'een gelukkig mama is een gelukkige baby'. Sinds kinderen worden opgevoed in kleine kerngezinnen en niet meer in grotere verbanden, staat er ook ontzettend veel druk op de schouders van moeders en vaders. En we willen allemaal alles; een goede mama zijn maar ook een coole vriendin en sexy echtgenote. Enfin, het leidt hier te ver, maar ik heb nog geen nacht gescheiden geslapen van mijn dochter en ik weet ook niet of zij en ik hier al klaar voor zijn.

    Feit is dat ik geloof in de principes van attachment parenting en daarbij hoort ook lang borstvoeding geven en samen slapen. In de praktijk staat haar bed dus naast het mijne en werd ze tot voor enkele weken elke nacht minstens 1 keer wakker voor een nachtvoeding. Wat maakte dat op weekend gaan zonder haar compleet out of the question was.

    Maar sinds enkele weken gebeurt het vaker en vaker dat ze doorslaapt. En merk ik ook zowel bij mezelf als bij de wederhelft dat de nood aan een klein beetje tijd voor onszelf en elkaar niet hoog, maar acuut is. We zitten niet op ons tandvlees maar op ons kaakbeen, bij wijze van spreken.

    En dus heb ik eerst lang getwijfeld en dan maar de knoop doorgehakt; we gaan op weekend. 1 nachtje maar. Zien hoe dat gaat. Geen Londen, hoe leuk ook, want als je al enkele uren moet reizen blijft er van de tweedaagse weinig over. En bovendien wil ik een rustig weekend, waarbij niks moet. Bij Londen krijg ik toch weer snel het gevoel dat ik er het maximum moet uithalen en ga ik vermoeider thuis komen dan ik ben vertrokken. En dus werd het Rijsel. 1 uurtje trein, 1 nacht in een mooi hotel. En de rest zien we wel. En ik ga proberen eens goed te slapen. Benieuwd wat dat gaat geven...

    En onze dochter en zoon? Die gaan logeren bij de oma en de opa. Ze kennen het daar want ze verblijven er elke woensdag. En Zoon gaat er in de schoolvakanties regelmatig logeren en vindt dat top. Kleine zus zal dus allemaal vertrouwde gezichten om zich heen hebben en zich ongetwijfeld rot amuseren. Hoop ik...

    Wie heeft er trouwens tips voor een bezoek aan Rijsel? Leuke koffiebars, toffe caféetjes, mooie winkeltjes, ik ben heel benieuwd...

  • Herfstvakantie aan de Loire

    De schoonouders trakteerden op een weekje Centerparcs afgelopen vakantie. In een gen gloednieuw park, Le Bois Aux Daims, regio Loire in Frankrijk.

    Ik zou mezelf niet direct omschrijven als een Centerparcs-ganger. Ik koester een gezond wantrouwen van de voorgekauwde eenheidsworst, het massa-entertainment en de platgetreden bospaden. Achter een stel koters aan hossen in een overvol zwembad en van de omgeving weinig meer zien dat de drie bomen rond je eigen 'cottage' (het woord alleen al) zijn niet echt my cup of tea. Maar we hebben er ondertussen toch al enkele zo'n reisjes opzitten en ik moet ook toegeven dat ik er niet meer mee inzit en al zeker niet wanneer er getrakteerd wordt op zo'n uitje. Want quality-time met de familie en ons gezin vind ik dan weer wel dik ok en zo'n park is ook wel best handig als je met een peuter en een kleuter op pad bent. 

    Onze enige vereiste was dat het een park niet te ver zou zijn. Ik zit zelf al niet graag lang in de auto en met onze kinderen is het gewoon de hel op aarde. Helaas werd het verst beschikbare park in Frankrijk gekozen, op 600km van onze deur. En kwam ik daar maar laat achter. Ik ging ervan uit dat ze het park in de Loire op 'maar' 400km hadden geboekt. Enfin, na een helse 8 uur in de auto kwamen we maandagavond al na zonsondergang aan in het park. 

    Een nagelnieuw park heeft wel zijn voordelen. Alles oogt nog mooi en fris en is 'state of the art'. Er waren veel meer dingen aanwezig dan er op de site stond (wel een kinderboerderij en binnenspeeltuin bijvoorbeeld, essentiële dingen met kleuters in huis), het zwembad was picobello, ons huisje lag vrij dicht bij de dome (zelfs de tweejarige kon er op eigen kracht naartoe stappen). De cottage was prima ingericht en mooi en gezellig. Met een 'dolce gusto' koffiezet. Er liepen hertjes rond op het park die regelmatig vlakbij de huisjes kwamen. En zeker voor Zoon was het een week lang de hemel op aarde met zijn oom en tante, nichtjes en oma en opa om al zijn wensen te vervullen en voortdurend mee op tocht te gaan. Knutselen, zwemmen, bowlen, een avonturenparcours in de bomen.

    Ik kreeg Zoon direct overtuigd van een ponyritje en beleefde zo het magisch moment van zijn eerste paardrij-ervaring. We spetterden uren en uren en uren in het zwembad rond (waar het me keihard opviel dat zowat een kwart van de mensen tattoos heeft, zij het veelal niet de mooiste. Maar serieus, daar in het peuterbad tussen alle 'jonge ouders', overal gewoon). Ik deed enorme blauwe plekken op in de wildwaterbaan. Zag de Dochter als raketje met het hoofd eerst van de glijbaantjes gaan.

    Maar het moet gezegd, een vakantie met de kinderen is ook wel heel erg een vakantie met de kinderen. Soms snakte ik echt naar een half uurtje me-time. Gelukkig kon ik er af en toe ook eens eentje stelen. En ontdekte ik Nashville op Netflix, een geweldige reeks waar ik een instant verslaving aan opdeed. En heimwee naar het echte Nashville (de reis van mijn leven was dat).

    Enfin, het was tof en ik doe niet liever dan op vakantie gaan, maar ik ben toch ook blij om terug te zijn.

  • Oostende 2015

    Het wordt al een kleine traditie, na enkele dagen van fijne Gentse Feesten ontvluchten we de drukte naar zee. Vroeger zou het in mijn hoofd niet opgekomen zijn, de Belgische kust opzoeken in de zomer. Ik ben bepaald geen fan van drukke stranden, zand tussen de tenen, de geur van zonnecrème en het gejoel van klein grut in de branding. Maar sinds ik zelf klein grut op de wereld heb gezet en met mijn eigen ogen heb gezien hoe dat zich amuseert in die veel te grote zandbak, gaan we dus naar zee. 

    De eerste dag regende het eerst nog maar konden we toch al een pannenkoek eten op de dijk en daarna even rondrennen op het strand. De dag erop ontdekten ze de go-carts en hadden we het dus aan ons been, Zoon was pas tevreden nadat we een ritje hadden gedaan in zo'n karretje, wij trappen en de kindjes vooraan, druk sturend en schaterend, het moet een zicht geweest zijn. Als ik ze daar zag zitten viel het me weer op hoe gelijkend ze zijn, allebei met hun lange bruine krullen, allebei lachen en gieren. Zalig.

    Naast de go-carts moesten er uiteraard ook strandkastelen gebouwd, ijsjes gegeten, in de speeltuin gespeeld. Zoon wou echter niet elke dag naar het strand. Ik heb de indruk dat de vakantie voor hem soms echt te druk is, te veel van hot naar her, te veel ander volk, te veel activiteiten en dan wou hij geregeld gewoon binnen blijven en met rust gelaten worden... Het kostte dus soms wat overtuigingswerk om het nageslacht tijdens een vakantie aan zee effectief aan zee te krijgen...

    Zoons meter en kindjes kwamen een dag helpen forten bouwen, zeer geslaagd. Ik heb wel graag dat er eens iemand op bezoek komt op vakantie, anders begin ik mij precies zelf te vervelen aan die zee...

    De voorlaatste dag was het storm op zee. Ik profiteerde van de gelegenheid om in de voormiddag eindelijk naar Terracotta Army te gaan in het Casino. Ik ben al heel lang gefascineerd hierdoor en nu het zo vlakbij was. Helaas (en ergens ook wel uiteraard) geen echte soldaten. Maar wel een fijne, kleine tentoonstelling met behoorlijk wat duiding over het eerste Chinese keizerrijk, wat filmpjes en enkele mooie reproducties. Ik was er toch een uurtje mee zoet. Even iets voor mezelf doen.

    Dan snel naar huis zodat de wederhelft en Zoon met de tram naar de bioscoop konden sporen. Wat en uitkomst bij regenweer aan zee, een cinema waar de Minions spelen... Zo was de hele middag besteed. Het spijtige is wel dat Zussemie nog net te klein is voor zo'n uitjes en we ons dan altijd moeten opsplitsen. Maar terwijl ons dametje haar middagdut deed las ik 'Geachte heer M' uit, een boek dat ik bij nieuwjaar van een vriendin had gekregen maar aangezien het een hardcover is nooit meesleep op de trein. En laat de trein nu net de enige plek zijn waar ik kan lezen sinds er kinderen zijn. Maar na twee vakanties is hij uitgeraakt en het was best fijn, nog eens een gewoon boek lezen tussen al de fantasy door...

    Ook de avonden werden steevast gevuld met lezen. En met Penny Dreadful natuurlijk, mijn nieuwste reeks waar we dankzij Netflix ook gewoon op reis naar konden kijken. Soms 2 afleveringen per avond. Frankenstein, vampiers, heksen en Dorian Gray komen samen in het Victoriaanse Londen. Het resultaat is meeslepend, spannend en gewoon heel erg goed gemaakt. Duister, wel. Vooral het tweede seizoen, waar we nu aan bezig zijn. Maar echt een dikke aanrader.

  • France 2015

    Eind juni vertrokken we voor 10 dagen naar Plaissan, een gehucht tussen de wijnvelden niet ver van Montpellier. Om 5u laadden we zaterdagochtend de kinderen in de auto, ervan uitgaand dat ze wel verder zouden slapen. Wat uiteraard niet het geval was. Maar ze waren al bij al toch superflink... Onze auto maalde de 1.000 km traag maar zeker en om 16u stonden we aan onze zalig ruime villa (zwembad! jacuzzi! ruime aangelegde tuin! airco!) in the middle of nowhere tussen de wijnstokken.

    De eerste dagen was Zoon niet uit dat zwembad te krijgen. Met temperaturen vlot boven de 35° en een zieke dochter was er ook weinig anders te doen. Zwemmen, Bumba op tv, 's avonds wat lezen, lekker eten, slapen. Vakantie.

    Na enkele dagen konden we Zoon dan toch overtuigen, zij het soms met de nodige moeite, om al eens een uitstap te doen. Zo trokken we naar Mourèze om daar tussen indrukwekkende rotsformaties dik anderhalf uur te gaan stappen.

    032.JPG

     

    024.JPG

    Geen idee hoe andere peuterouders zo'n wandeling langs kleine, stijle paadjes doen (niet waarschijnlijk), maar ik was doodgelukkig dat ik mijn draagdoek quasi altijd in de koffer heb liggen. Ondanks +30° en 10 kilo peuterdochter heb ik ze met gemak de hele tijd gedragen. Nadien waren we beiden wel drijfnat van het zweet, maar we hebben genoten... Zoon heeft uiteraard alles zelf gestapt, die bleef maar gaan, precies een berggeitje.

    Ook in de Grotte de Clamouse kwam de doek trouwens aardig van pas, ik had een beetje medelijden met de baby die de hele tijd zat te klagen in de babybungel terwijl de Dochter doodgelukkig haar ogen de kost gaf veilig vanop mijn rug...

    058.JPG

    Qua echte kleine kindjes dringen trokken we nog naar de Ferme du Dolmen en de gratis Zoo van Montpellier, beide een aanrader maar toch vooral die laatste.

    Tot slot zijn we ook een paar keer naar het nabij gelegen pittoreske stadje Pézenas gereden voor een ijsje, wat lokale producten in te slaan of onze huwelijksverjaardag te vieren met een supergeslaagd etentje in La Belle Epoque.

    En voor de rest? Zwembadpret van onze Zoon met ons, zijn oma en opa en op het einde ook zijn 'pit' (=peter) en nichtjes. De eerste dag nog terwijl ik hem vasthield, de laatste dag dook hij met zijn hoofd eerst vanop het diepe het water in en dobberde hij zonder de kant nog veel te raken drie uur rond... Een waterrat. We zullen eens moeten uitkijken naar kleuterzwemlessen denk ik want hij heeft er duidelijk aanleg voor. Ook Dochter dook zonder enige angst het water in, liefst ook in het diepe en met haar hoofd onder maar dat was dan eerder levensgevaarlijk waardoor ik ze al eens onder zeer luid protest uit het zwembad moest plukken.

  • Port Zelande

    Gisteren vertrokken voor 4 dagen naar Porte Zelande en gisteren ook wakker geworden met de keelpijn from hell. Het is heel raar, enkel keelpijn maar mijn klieren zijn zo opgezwollen dat mijn hoofd draaien zeer doet en vooral als ik neerlig is het echt pijnlijk. Hopelijk trekt het snel over. Vermoedelijk tegen dat we naar huis gaan... Enfin, ik heb makkelijk keelpijn maar deze klieren, dat heb ik precies toch nog nooit gehad zeg. Voorlopig echter geen dokter, we zijn op vakantie en ik heb ook geen zin in antibiotica (zeker niet in de combi met borstvoeding).

    Zoon is nu mee zwemmen met de nichtjes en dochter doet eindelijk een dutje. Ze heeft gisteren tot na 22 uur liggen roepen (spelen en zingen, niet wenen) in haar bedje en het hele schema hangt er dus al aan...

    Vorige zomer waren we in Les Trois Forests, een gloednieuw en groot park, dan is dit park in Zeeland wel nogal een teleurstelling. Het babybad in het zwembad in klein en vlak langs de tochtige uitgang naar de kleedkamers. Er is in dat badje 1 glijbaan en niets anders. Je bent dus erg snel uitgekeken met kleintjes in dit zwembad. Maar buiten zwemmen is niets. De binnenspeeltuin is welgeteld 1 springkasteel en 1 trampoline, that's it. Echt zielig. En ook qua activiteiten is er weinig voor ons. De ponyritjes zijn gepland op maandag en zaterdag en dan zijn wij hier niet. Voor minigolf of bolling zijn onze kornuiten nog te klein. Een mooie buitenspeeltuin heb ik nog niet gevonden...

    gelukkig gaan de kindjes graag zwemmen en ik vermoed dat we dus vooral in het water te vinden zullen zijn. Of we gaan eens naar zee. Maar ik had toch nog net iets meer actie verwacht voor driejarigen dan we nu al hebben gevonden.

  • Zee

    Onze echte vakantie deze zomer was een weekje in het wondermooie Sardinië, maar vorige week hadden we nog een extraatje in de vorm van een week aan zee.

    De zee is niet echt mijn bestemming naar keuze. Elke keer als ik daar op het strand zat, besefte ik weer hoezeer ik zee en strand haat. Zand in mijn haar, de stank van zonnecrème, de aanblik van wiebelend vlees in te weinig stof. En toch is het tegelijk ook genieten. Genieten van een Zoon met wie ik diepe putten moet graven en die met de wederhelft een fort bouwt om het later te zien verzwolgen worden door zee. Genieten van ons meisje die onversaagd over het strand kruipt op zoek naar schelpjes om in haar mondje te stoppen. Genieten van het mooie weer ook al zoek ik direct de schaduw op. Genieten van een pannenkoek en een ijsje. Van frieten en afhaalpizza. In een vies speeltuintje een fanta drinken terwijl onze kleine man hoger klimt dan kindjes van 1 of 2 jaar ouder.

    Erg weinig activiteiten om te onthouden voor later maar veel kleine pleziertjes. Het strand dus en de speeltuin. Een zeer geslaagd bezoek aan het Atlantikwall museum. Nu tijdelijk trouwens met diaprojectie van Vanfleteren, waar Zoon helaas bang van was. Ijsjes gaan halen op de dijk.

    Het meest spijtige van de kust is misschien nog dat het een openlucht bejaardentehuis geworden is. Op zich nog niks mis mee, moesten veel van die bejaarden niet zo compleet onuitstaanbaar zijn. Vorig jaar hadden we de hondjes bij en dat mocht dit jaar niet meer omdat er mensen hadden geklaagd omdat ze hadden gejankt toen we ze twee keer 2 uur alleen hadden gelaten op het appartement. Dit jaar kwamen ze klagen omdat de liftdeur blijkbaar soms terug openging op onze verdieping en ze dus de trap hadden moeten nemen, met zo een toontje alsof wij zo'n dingen met opzet doen. In de overvolle kusttram is iedereen hoffelijk en vriendelijk behalve de bejaarden die duwen alsof hun leven ervan afhangt. En kers op de taart de ontelbare afkeurende blikken en de open kritiek toen onze Zoon een woede-aanval kreeg in de supermarkt, nog uitgelokt dan door weer een bejaarde die lastig was omdat hij in haar weg liep. De 'moderne opvoeding' was kop van jut. Fijn.