UA-104319606-1

  • Eerste keer op het ijs

    We begonnen dit jaar met een nieuwe ervaring voor de kindjes. Op 1 januari hadden we niets te doen en de kinderen zelf waren al enkele dagen aan het spreken over gaan schaatsen op de schaatsbaan op de kerstmarkt. Het regende wel, maar omdat de schaatsbaan toch onder de stadshaal staat gingen we toch maar eens een verkennend kijkje nemen.

    Veel verkennen was er echter niet aan, ze stoven als twee kleine wildemannen naar de schaatsenverhuur. Voor de Dochter van net vier kregen we dubbele schaatsen die ze met plastic riemen (die niet geweldig goed hielden moet ik zeggen) aan haar schoenen bevestigd werden. Babyschaatsen zou ze ze achteraf een beetje verontwaardigd noemen. Zoon kreeg 'echte' schaatsen. De wederhelft bestelde er ineens nog zo'n soort banaan bij waar allebei de kinderen op konden zitten, maar de Dochter moest en zou ook een pinguïn hebben om zich aan vast te houden dus algauw stonden we op het ijs met twee kinderen, een banaanslee en een pinguïn. Mevrouw kan zeer vasthoudend zijn als ze iets wil.

    De Dochter was meteen heel zelfredzaam en gleed met haar dubbele schaatsen en haar pinguïn geheel zelfstandig de schaatsbaan rond. Al bleven we toch altijd in de buurt. Broer natuurlijk jaloers dus af en toe werden die schaatshulpjes gewisseld. Als ze wilden bekomen kropen ze op onze 'banaan' en kon ik ze duwen.

    Ik had intussen naar schatting zo'n 20 jaar niet meer op ijs gestaan en de paniek sloeg toe toen het letterlijk glad werd onder mijn voeten. Het moet gezegd, ik durfde niet. Gelukkig was er dus die banaan. Ik heb dat ding het eerste half uur niet los gelaten. Gelukkig dus dat er kinderen waren als accessoire bij mijn schaatshulpje...

    Het werd een ongelofelijk leuke namiddag voor ons allemaal. Zelfs de muziek werkte mee (Counting Crows en Spin Doctors godbetert, dat dateert zelfs uit mijn schaatstijd). We genoten om ter hardst...

    IMG_0079.JPG

  • Heel klein maar toch groot nieuws

    Gisterenavond was Zoon ineens iets kwijt...

    Toen ik 's avonds thuis kwam, toonde hij mij trots zijn compleet scheve voortand. Ik werd meteen misselijk. Het was al laat, ik moest nog warm eten, de Dochter in bed leggen, de hond moest gewandeld, over school verteld, met de letterdoos geoefend,... Enfin, de scheve tand kwam en ging weer uit de aandacht. 

    Een uurtje later sta ik net met een poedelnaakte Dochter in de badkamer de tanden te poetsen als Zoon verschijnt met een mond vol bloed en iets heel klein wit in zijn handen. Net als de wederhelft buiten is met de hond natuurlijk. Brrrr. Ik laat hem zijn mondje spoelen, het bloeden is al gestopt blijkbaar. Ik geef hem drie dikke knuffels en dan ga ik toch maar verder met de kleinste in bed te leggen, het is al na acht uur inmiddels.

    Maar daarna ga ik toch de tand bewonderen. Die is inmiddels al keurig opgeborgen in een luciferdoosje. We zijn er allemaal toch een heel klein beetje ondersteboven van. Zijn allereerste melktandje uit! En een half uur later blijkt ook de Dochter nog niet in slaap en moet ze nog benadrukken hoe groot en stoer haar broer wel is. Wat hij geweldig vindt om horen natuurlijk.

    Ik had zo de indruk dat hij bij de laatste van de klas is om tanden te wisselen. Op zes maanden had hij nochtans al de eerste twee melktandjes, toch niet bepaald laat. Enfin. Alweer een mijlpaal voor ons.

  • Hello Robot

    Vorige vrijdag trok ik mee met de klas van de Dochter (tweede-derde kleuterklas) naar het Design Museum voor de Hello Robot tentoonstelling. Ik had dit museum nog nooit bezocht maar was we geïntrigeerd door de tentoonstelling en dus blij dat de klas op een vrijdag ging en ik mee kon (vrijdag is mijn vrije dag). 

    Van de school tot het museum was het maar een kleine kilometer wandelen. Op dat vlak is naar school gaan in de stad toch een enorm voordeel. Er is daar zo'n aanbod aan toffe dingen op vlak van cultuur, sport,... die ze te voet of met een lijnbus kunnen doen waardoor ze zowat elke maand wel eens op uitstap gaan. Als ik dat vergelijk met vrienden die een kind in het katholiek onderwijs hebben en maar 1 of 2 keer per jaar buiten komen omdat de bus het grootste deel van de maximumfactuur opvreet...

    Enfin, ik dwaal af. In het museum werd ons klasje van 23 opgesplitst in 2 waardoor we met de juf, ikzelf en een hippe gids die duidelijk fan was van design waren voor 11 kindjes. De rondleiding die we kregen, was volledig op kleutermaat met tal van opdrachten waarmee ze dan tips konden verdienen om op het einde zelf een robotje te bouwen met blokjes. Ik heb dus maar een beperkt beeld gekregen van de tentoonstelling, maar toch genoeg om behoorlijk onder de indruk te zijn. Robots in al hun identiteiten kwamen aan bod, gaande van de bekende robots van film en tv over robots op de werkvloer, in huis en in de gezondheidszorg. Het is ook gewoon een heel mooi museum, qua gebouwen en inkleding. Dat moet natuurlijk als je thema design is...

    En de kindjes? Die waren er helemaal door bezeten. Een wou in het museum komen wonen en allemaal wilden ze nu op school verder werken rond robots in een project.

    design museum

    Hello Robot is nog tot 15/4 te zien in het Design Museum van Gent, op zondagochtend is de toegang gratis voor Gentenaars (wij gaan nog es terug met Zoon).

  • Spekken theaterfestival, onze kersttraditie

    Ik denk dat het ondertussen al het vierde jaar is dat we in de kerstvakantie naar Theater Tinnenpot afzakken voor het kleine, gezellige theaterfestival voor kinderen dat Spekken heet. Dit festival heeft een aanbod voor kinderen van 2 tot 12 jaar en heeft bijna elke dag van de vakantie meerdere voorstellingen. Het ene jaar zien we er veel, het andere jaar maar eentje, maar ik probeer toch altijd minstens 1 keer te gaan.

    Op twee januari splitsen we ons op. Ik ging met Zoon naar de muzikale voorstelling Rattekatte. Deze voorstelling probeert klassieke muziek te brengen op maat van lagereschoolkinderen. De vier klassieke muzikanten vormen zowat de ruggegraat van het verhaal dat verder ingevuld wordt door 1 actrice die ook wat danst en al eens zingt. Het gaat over een kater van wie het bazinnetje sterft en die dan op avontuur gaat. 
    Wij vonden het een heel mooi theaterstuk met een geweldige plaats voor de muziek. De aanbevolen leeftijd was dus 6 tot 12 jaar, maar ik zou eerder zeggen 5 tot 10. Na de voorstelling mochten we evalueren en zowel Zoon als ik gooiden ons muntje in het bakje van de hoogst score.

    Wederhelft en de dochter waren intussen naar 'Een klein beetje verder', een voorstelling voor 3 tot 8 jaar. Volgens de wederhelft een degelijk stuk typisch kleutertheater met een doos waar vanalles mee gebeurde. Niet heel origineel intussen maar wel ok. De Dochter vond het heel erg leuk.

    Je kan nog en met zaterdag voorstellingen meepikken in Theater Tinnenpot of het Gravensteen. Wij gaan morgen alvast nog naar 'Het Spookje'.

    rattekatte.jpeg