UA-104319606-1

Heel klein maar toch groot nieuws

Gisterenavond was Zoon ineens iets kwijt...

Toen ik 's avonds thuis kwam, toonde hij mij trots zijn compleet scheve voortand. Ik werd meteen misselijk. Het was al laat, ik moest nog warm eten, de Dochter in bed leggen, de hond moest gewandeld, over school verteld, met de letterdoos geoefend,... Enfin, de scheve tand kwam en ging weer uit de aandacht. 

Een uurtje later sta ik net met een poedelnaakte Dochter in de badkamer de tanden te poetsen als Zoon verschijnt met een mond vol bloed en iets heel klein wit in zijn handen. Net als de wederhelft buiten is met de hond natuurlijk. Brrrr. Ik laat hem zijn mondje spoelen, het bloeden is al gestopt blijkbaar. Ik geef hem drie dikke knuffels en dan ga ik toch maar verder met de kleinste in bed te leggen, het is al na acht uur inmiddels.

Maar daarna ga ik toch de tand bewonderen. Die is inmiddels al keurig opgeborgen in een luciferdoosje. We zijn er allemaal toch een heel klein beetje ondersteboven van. Zijn allereerste melktandje uit! En een half uur later blijkt ook de Dochter nog niet in slaap en moet ze nog benadrukken hoe groot en stoer haar broer wel is. Wat hij geweldig vindt om horen natuurlijk.

Ik had zo de indruk dat hij bij de laatste van de klas is om tanden te wisselen. Op zes maanden had hij nochtans al de eerste twee melktandjes, toch niet bepaald laat. Enfin. Alweer een mijlpaal voor ons.

Post een commentaar

Optional