UA-104319606-1

  • Hoe moeilijk kan het zijn...

    Ik probeer deze week een verjaardagsfeestje op poten te zetten. Probleem 1: niet iedereen kan op hetzelfde moment. Uiteindelijk vinden we dan een moment waarop bijna iedereen kan. Probleem 2: babysit vinden. Ook dat lukt uiteindelijk. Probleem 3: het restaurant dat ik had gebeld heeft geen plaats om 19u, wanneer ik wou gaan, wel om 18u. Allez huppa, we verwittigen iedereen dat het een uur vroeger zal zijn en gelukkig lukt dat voor bijna iedereen. Probleem 4: de cocktailbar in de oude Post aanvaardt geen groep van 10 in het weekend, enkel van 8. Moet ik aan 2 mensen zeggen dat ze niet meer mogen komen ofwat? En waar vind ik dan wel een toffe plek om iets te drinken met zo'n groep. Uiteindelijk de goede oude Vooruit gemaild, hopelijk doen die niet lastig. Dat zou verfrissend zijn. Maar mensen toch, wat een gedoe en wat een geregel!

    Soms zijn de dingen dan weer té vlot! De kinderen volgen zwemles op zaterdagochtend. Daardoor kan Zoon dan niet voetballen. Ik vind dat eigenlijk niet heel erg, het is pas zijn eerste seizoen voetbal en zwemmen vind ik nu toch even iets belangrijker. Ik heb ook weinig zin om die zwemles te verzetten naar de namiddag want dan is onze hele zaterdag eraan. Lastig ook met verjaardagsfeestjes en uitstapjes. Maar ik mail toch al eens om te vragen of het überhaupt zou KUNNEN, dat veranderen naar de namiddag. Ik formuleer het mijn inziens heel duidelijk: "Onze zoon voetbalt ook. We willen dit jaar echter voorrang geven aan het zwemmen. Maar stel (puur hypothetisch) dat we in september (dus niet nu al) het zwemmen zouden willen verschuiven naar zaterdagnamiddag, is dat dan mogelijk?".
    Duidelijk, toch?
    Resultaat? Een half uur later krijgt de wederhelft telefoon dat de kinderen vanaf februari op zaterdagnamiddag zwemmen want ik had dat gevraagd.
    Oink. Sommige mensen zijn precies iets te hulpvaardig!

  • The National @ Vorst Nationaal 09/11/2017

    Er zijn zo van die momenten waarop, totaal tegen alle verwachtingen in, de dingen gewoon kloppen. Wanneer je geraakt wordt door pure perfectie. Waarop het leven gewoon van zoveel schoonheid getuigt. Het concert van The National in Vorst Nationaal mag gerust tot zo'n transcendent schone ervaring gerekend worden. Zo'n ervaring waarbij je je lief tegen je aantrekt en alle mensen plots van goede wil lijken.

    Tegen alle verwachtingen in, zei ik. Wel ja. We hadden tickets voor The National in Bozar. Alles klopte; maandagavond in de vakantie dus kindjes gingen sowieso al uit logeren die avond; locatie met zowat de beste akoestiek van de wereld naar het schijnt, makkelijk te bereiken na het werk. En dan plots annuleren ze het concert en komt er een vervangend concert in Vorst. Vorst, de betonnen bunker waarvan de wederhelft al verschillende keren heeft gezworen er nooit nog te willen gaan. Vorst, waar we al een concert gewoon hebben gemist door eerst een eindeloze file en dan een compleet gebrek aan parking. Waar andere concerten gewoon totaal verpest werden omdat door diezelfde parkeerproblemen je alleen nog toegang krijgt tot het tweede balkon vanwaar je niks kan zien en het geluid meer weg heeft van een oorverdovende brei waar nog met moeite instrumenten te herkennen zijn dan van een rockconcert. Waar we na Sigur Ros nog meer dan een half uur hebben vast gezeten in de parkeertoren van Audi die ze tegenwoordig ter beschikking stellen. Op de koop toe kon onze trouwe vaste babysit niet lang op voorhand zeggen of ze zou kunnen komen. 

    Maar soms komt het dus toch allemaal goed. Onze babysit kon. Het concert was inmiddels niet uitverkocht. Ondanks de mail van de organisatie dat Vorst nog moeilijker bereikbaar was dan anders door wegenwerken en het niet beschikbaar zijn van die parkeertoren vond de wederhelft een parkeerplaats op 50 meter van de ingang. Weliswaar tweeenhalf uur voor The National het podium zou bewandelen, want ik had hem zowat verplicht om vroeg te vertrekken (zelf kwam ik met het openbaar vervoer en ook dat ging vlotjes eens ik de juiste tram had gelokaliseerd).

    De wederhelft had een zitplaats uitgezocht op de derde rij van de tribune (jep, zelfs als je bij de eersten in de zaal bent, is de eerste rij blijkbaar al volzet). Zelf voelde ik meer voor een staanplek helemaal vooraan, maar gezien het op het moment dat ik toekwam nog twee uur wachten was, ging ik akkoord met dat wachten al zittend te doen. En na het voorprogramma nog gaan staan zag ik niet zitten, ik heb van Sigur Ros amper iets gezien door al de grote mensen voor mij dus tenzij ik echt tot op de vijfde rij ofzo raak, was dat geen geweldig plan.

    Blijkbaar had de groep op Instagram een hint gedropt. Die zag ik maar nadien. Maar ze hebben de geannuleerde concerten dus dubbel en dik goed gemaakt. Als cadeautje aan het Brussels publiek, hebben ze gewoon integraal Boxer gespeeld. Geen idee eigenlijk waarom dat zo juist aanvoelde, maar het was wel zo. Het was echt een ongelofelijke goedmaker.

    Ik had net die middag Fake Empire uitgekozen om op Facebook te zwieren in de aanloop naar het concert en dat werd dus ook de opener. De sfeer was meteen gezet. Er bestaan geen slechte platen van The National, maar mijn liefste pareltjes staan toch wel op Boxer; Fake Empire dus, Slow Show, Appartment Story, Squalor Victoria, Mistaken For Strangers,... 

    Van de nieuwe plaat Sleep Well Beast kregen we maar enkele nummers. Maar wel mooie. The System Only Dreams in Total Darkness klonk alsof ze dit nummer al tien jaar spelen. Met backing vocals trouwens van de zangeres van Buke and Gase uit het voorprogramma, waar ik weinig meer over wil zeggen dan dat ik hoop die draken nooit meer te hoeven aanschouwen. 

    Matt Berninger en companen waren behoorlijk spraakzaam en goed gezind. Echt sorry hebben ze niet gezegd, maar Matt kon niet zwijgen over de knuffel die hij had gekregen van Michelle Obama en oh well, het is bij deze vergeven. Day i die werd ook een feestje en het een beetje atypische Walk it back klonk geweldig (als dit de 'nieuwe sound is' ben ik wel fan, trouwens, vernieuwend en toch oh zo herkenbaar The National). 

    Het is eigenlijk een beetje lastig om de hoogtepunten van de show op te lijsten, want eigenlijk was elk nummer een hoogtepunt. Ik bedoel Bloodbuzz Ohio, Terrible Love, Mr November waarbij Berninger naar goede gewoonte op stap ging in het publiek, ...

    Afgesloten werd er, eveneens naar goede gewoonte, Vanderlyle Cry Baby geeks, dat ze akoestisch spelen en waarbij heel Vorst op zijn mooist meezong. En wij op de laatste noten al de zaal uit slopen om vlot weg te raken en de babysit niet tot een gat in de nacht te moeten ophouden. Ik voelde me extatisch en huppelde als een tiener naar onze auto. Hoe mooi kan muziek zijn...

    Ik ben een beetje de tel kwijt, maar ik denk dat dit mijn zesde concert was van The National. In mijn afspeellijst die elke dag in mijn oren zit op weg naar het werk zitten ook heel veel nummers van hen, dus je mag gerust zeggen dat ik er de laatste jaren behoorlijk vaak naar heb zitten luisteren. Maar het verveelt nooit. Geen seconde. Die nummers blijven gewoon elke luisterbeurt even mooi. En ook live. De groep was aan het einde gekomen van een lange toer en alhoewel ze heel eerlijk toegaven dat ze ernaar uitkeken om eindelijk terug naar huis te kunnen, klonk de show energiek en fris. Er was behoorlijk wat interactie met het publiek en alhoewel Berninger geen natuurlijke entertainer is lijkt hij zich intussen thuis te voelen op een podium. Er was gewoon zoveel warmte in de zaal, letterlijk en figuurlijk. Op de energie van dit concert kan ik nog een tijdje teren...

    Setlist 

    Fake Empire
    Mistaken For Strangers
    Brainy
    Squalor Victoria
    Green Gloves
    Slow Show
    Apartment Story
    Start a War
    Guest Room
    Racing Like a Pro
    Ada
    Gospel
    The System Only Dreams in Total Darkness
    Walk It Back
    Guilty Party
    Don’t Swallow the Cap
    Bloodbuzz Ohio
    I Need My Girl
    Day I Die
    Carin at the Liquor Store
    Mr. November
    Terrible Love
    Vanderlyle Crybaby Geeks

    the national, vorst nationaal