UA-104319606-1

Een weekend vol film en theater

Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?


Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. 'Is het dit maar' vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, 'niet slecht maar een beetje saai'. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.


Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama's, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes...)


Commentaren

  • Volledig eens met je review over Le Fidèle :) De Pony's zien er helemaal anders uit dan vroeger. Ik was ook grote Pony-fan toen ik klein was :)

Post een commentaar

Optional