UA-104319606-1

Oewist?

Wel, momenteel niet zo geweldig. Twee weken geleden kreeg ik op een gewone zondagavond plots amper nog adem. Het was me gewoon allemaal te veel en ik voelde me plots enorm beklemd en had het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Dat gevoel bleef in mindere mate de hele werkweek voelbaar. Een voortdurende druk op mijn borst. Het zette me aan om op donderdag een dag thuiswerk in verlof om te zetten. En omdat ik me maar bleef rottig voelen en ongerust was, trok ik op die vrije dag dan maar naar de huisarts. Die trok bloed en deed een lichamelijk onderzoek. Maar alle resultaten waren normaal. Wat maakt dat er maar 1 verklaring lijkt te resten voor mijn fysiek ongemak; stress. En dus schreef mijn dokter me een week ziekteverlof voor, waarvan vandaag reeds de laatste dag is ingegaan.

Dat ik dit nu pas neerschrijf, heeft twee oorzaken. Ten eerste vond ik gewoon de puf niet om te bloggen. Ondanks de rust blijft het leven ook gewoon even druk. Afgelopen weekend was er van rust geen sprake met zwemles van de kinderen gevolgd door een verjaardagsfeest voor de dokter met 6 kindjes in huis. Zondagochtend hadden we de avant premiere van de Ninjago Film in Antwerpen die uitliep waardoor we te laat waren op het door ons zelf georganiseerde verjaardagsfeest van de dochter voor de familie. Zoon en de wederhelft stonden enkele minuten later aan de deur dan de eerste gasten, ze waren nog om brood en beleg moeten gaan wegens zaterdag geen tijd voor gehad en ik en de dochter waren nog iets later terug met de taart. Oftwel 1 lange rush van 8 uur 's morgens tot na 21u 's avonds. Enfin, ik zeur. De tweede reden van mijn stilte is het taboe dat er toch nog rust op je psychisch niet goed voelen, op het gewoon niet aankunnen, het hedendaagse tempo, het in Brussel gaan werken dag na dag en thuis twee kleine kindjes hebben die nog moeten oefenen met leren lezen en gaan voetballen en zwemmen en ballet dansen. En een stokoude zorgbehoevende hond. Op om 21u in bed kruipen en toch de dag erop steendood zijn. Op niet meer kunnen. Want als jonge ouder wordt er toch keihard verwacht dat je gewoon blijft gaan, met de big smile liefst. En dat lukt hier dus niet meer.

Intussen voel ik me een heel klein beetje meer ontspannen, maar nog altijd even uitgeput, wat niet moeilijk is na het afgelopen weekend. Maar je kan het verjaardagsfeest van de vierjarige toch niet afzeggen omdat de dokter zegt dat je het wat kalmer aan moet doen. En dus blijven we maar gaan... Morgen weer aan het werk. En toch proberen niet te veel hooi op mijn vork te nemen. 

Commentaren

  • Zelfzorg is heel belangrijk! Ik bewonder je dat je het allemaal maar doet. Het is niet niks om zo ver van huis te werken én twee kleine kindjes én een hond én een sociaal leven.
    Je mag me altijd vragen hé als je ergens hulp nodig hebt.

  • Ik zal nog eens een poging wagen. Een week rust is niks, echt niks. Luister goed naar je lichaam en je geest en laat het niet te ver komen als je voelt dat het weer de foute kant opgaat. Inderdaad, zelfzorg is heel belangrijk.

Post een commentaar

Optional