UA-104319606-1

  • Azalea's of een naaktkalender, wat zou jij kopen?

    De wondere wereld van het jeugdvoetbal is sinds augustus voor ons open gegaan. Geloof me vrij, ik stond daar niet echt om te springen. Maar als je kind iets doodgraag wil, en het gaat om iets dat in se positief is, zelfs al is het voetbal, dan ga je erin mee, toch?

    Blijkbaar wordt er dit weekend van ons verwacht dat we de boer op gaan om bloemen te verkopen ten voordele van de club. Azalea's. Ik vind dat persoonlijk niet echt schone bloemen. Soit. Ik heb ook helemaal geen zin van deur tot deur te gaan met zo een plant en de buren of familie lastig te vallen. En toen bedacht ik... Waarom verkopen ze nu eens niets spannender of cooler dan zo een lelijke plant. Ver moeten ze niet zoeken. Een (naakt) kalender van de A ploeg bijvoorbeeld. Ik heb al eens op de site gekeken naar de mannen in kwestie en er is zeker toekomst in dat idee als je het mij vraagt...

  • Eerste (pré)balletles

    Ik ben gezegend met kinderen met een uitgesproken eigen mening en karakter, dat heb ik hier wellicht al meermaals verteld. Vooral de Dochter is best een straffe tante die nogal onverstoorbaar haar eigen ding doet. Wat mij soms wel wat stress bezorgt. Zoals in de zwemlessen, waar ze hoe langer hoe meer daar liever doet waar zij zin in heeft dan wat de zwemjuf meent dat belangrijk is om te oefenen. Alhoewel ze de oefeningen eigenlijk heel goed kan en best goed 'zwemt' (ze zit op het niveau leren overleven intussen).

    Voor haar derde verjaardag vroeg ze aan de oma een balletoutfit van de H&M en dus ging ik eind vorig schooljaar eens naar de kijkdagen in de dansschool. We keken een half uur naar het pré-ballet voor de tweede kleuterklas en ze besloot dat ze dat volgend schooljaar ook wou doen. En sinds broer in augustus aan zijn voetbalseizoen is begonnen, vroeg ze heel regelmatig wanneer ze nu eindelijk naar ballet mocht.

    Vorige zondagmiddag was het eindelijk zo ver. En ik moet zeggen dat ik er best wel stress voor had. Verschillende rampscenario's speelden door mijn hoofd, genre strenge balletlerares die vraagt om dit klein krulharig ongeleid projectiel alsjeblief ver van haar dansschool te houden tot een milder scenario waarin we vriendelijk verzocht werden de lesjes voor de eerste kleuterklas te volgen wegens haar grote speelsheid. Of een scenario waarin ze niet van mijn been zou wijken en nog eerder haar balletpakje zou opeten dan één pas op die dansvloer te doen. Ik zeg maar, er ging vanalles door mijn hoofd. 

    Helemaal onterecht, zo bleek zondag. We kwamen terecht in een als een bijenkorf zoemende drukke dansschool in een groep van zo’n 18 in diverse soorten van roze gehesen kleuters waarvan er toch wel verschillende ofwel aan hun ouders kleefden met traantjes in de ogen ofwel door de juf onder de vleugels genomen moesten worden. En dan waren er nog enkele meisjes die al wat groter waren en duidelijk ervaring hadden in het hele dansgebeuren en die liever wat onder vriendinnen fluisterden en speelden dan te luisteren naar de juf. Wat maakt dat mijn kleine (weer zowat de kleinste van de groep) eigenwijze spruit zowat bij de betere van de groep was qua aandacht en focus. Wie had dat gedacht. Ze deed een uur aan een stuk (!) enthousiast mee en wanneer ze toch eens zat te dromen en duidelijk niet hoorde wat de juf zei, dan pikte ze het vrijwel meteen op van de kindjes rondom haar. Het was echt zalig om ze zo blij en actief bezig te zien. En ook wel onnoemlijk schattig zo in haar balletpakje en schoentjes.

    Mijn dochter zou evenwel mijn dochter niet zijn moest dit verhaal toch geen ‘twist’ hebben op het einde. Want alhoewel ze glunderend en fier als een gieter op mij en Zoon kwam toegelopen (de eerste les mochten we nog kijken, vanaf nu niet meer) en direct zelf zei dat ze het heel leuk vond, zei ze drie minuten later in de auto al doodserieus dat ze niet meer terug wou gaan. Ze vond het enorm leuk, dat wel, maar volgende week weer dansen, toch liever niet. En zo doet ze me dus meteen weer kopzorgen aan, want we hebben voor een heel jaar al lesgeld betaald. Ze zei het trouwens met een twinkel in haar ogen. Het is me nog niet helemaal duidelijk of ze gewoon ons wat wil jennen (omdat ze weet dat het wel de bedoeling is dat ze de lessenreeks afmaakt, dat kent ze goed genoeg van de zwemles die ze al een jaar volgt) of omdat ze echt niet graag dingen doet omdat andere mensen, zoals een ballet- of zwemjuf, zeggen dat het moet en liever haar eigen ding doet. Maar aangezien ze een uur lang zo gestraald heeft, zal ze volgende week toch moeten gaan van ons, ze heeft er immers zelf voor gekozen en genoot er duidelijk van.

  • The Killers here I come

    Het heeft me verdorie behoorlijk wat negalbijten gekost, maar ik heb tickets voor een van mijn all time favourites, The Killers. In maart pas en in het *** Sportpaleis, maar dat kan de pret niet vergallen.

    Nagelbijten dus. Ik had mooi op voorhand de link klaargezet en ingelogd, maar dan linkte de site door naar een andere site waarvan ik mijn paswoord niet meer wist. Aaaargh. Nieuw paswoord aangevraagd en geklikt. Wachten. Betalen. Niet te vroeg victorie kraaien want het kan nog altijd fout lopen. Wat het dan ook deed, timeout naar die betaalpagina en hop, we moesten van voor af aan beginnen en weer een ticket proberen klikken. Opnieuw gelukt na enkele minuten. Betaalpagina laadde deze keer. Ik gaf mijn code in. Baf, foutmelding. Er stond 'gebruik de back knop en geef je code weer in' dus dat deed ik. Betaald. Bevestiging.

    Maar geen bevestigingsmail en als ik op de site ging kijken stond er bij mijn tickets eerst heel lang 'betaling vereist' en dan 'er is iets mis gelopen met je betaling, we sturen je straks een link om opnieuw te betalen'. En intussen waren al de goede tickets natuurlijk al lang uitverkocht. Maar mijn reservatie bleef wel 6 uur gelden dus nu was het wachten op de mail die maar niet kwam en af en toe eens proberen betalen en dat ging ook nooit.

    En dan een uurtje later kwam er ineens een mail dat de betaling toch ok was en de tickets dus normaal gezien ook.

    Oef!


  • Datenight

    Joepiedepoepie, het is datenight vanavond! Thuis werken eerst, kindjes afhalen en om 18u komt de babysit zodat we lekker (gourmet) hamburgers kunnen gaan vreten en ons dan overlaten aan de horror van It in de cinema. Met dank aan Telenet voor de gratis cinematickets (wel stom dat je in Kinepolis voor bijna elke voorstelling moet opleggen omdat het een specialer soort projectie is, niet dat ik daarom heb gevraagd).

    Maar eerst dus nog wat werken, beetje chilly hier ondanks dat ik net toch maar de verwarming in gang heb gestoken. De regen klettert vrolijk tegen de ruiten maar af en toe schijnt ook de zon. Today is a good day.

    Iets minder wel voor Grant Hart van de jeugdhelden van mijn wederhelft Husker Du, die het van bij Therapy? bekende Diane hebben gemaakt, want die mens heeft op amper 56 jarige leeftijd de strijd tegen kanker verloren. Veel te jong.

  • September, maand der eerste keren en nieuw begin

    Met (kleine) kinderen in huis is 1 september altijd wel speciaal, maar als er eentje voor het eerst naar school gaat, zoals vorig jaar, of de overstap maakt van kleuterklas naar lagere school, zoals dit jaar, krijgt die eerste september toch nog een specialer gevoel. Ik denk dat ik evenveel zenuwen had als de kinderen. Wellicht zelfs iets meer, want bij de jongste waren er geen zenuwen te bespeuren.

    1 september kwam en verliep vlekkeloos. Zoon stond al weken te popelen en zou liefst 1 augustus al gestart zijn in het eerste leerjaar. De vriendjes terugzien en echt nieuwe dingen leren, spannende dingen zoals lezen en rekenen, hij kon amper wachten. Eindelijk die nagelnieuwe boekentas. Voor het eerst samen boeken gekaft. Met zelf gekozen kaftpapier en mappen. Meneer voelde zich heel erg belangrijk.

    Zoveel belangrijkheid dat kleine zus wat uit de boot dreigde te vallen en het met minder aandacht moest doen. Ten onrechte natuurlijk, want ook zij start in een nieuwe klas met nieuwe juf en heel wat onbekende gezichten (slechts 3 vriendjes verhuisden mee, de rest zit in de parallelklas). En ook zij had er geweldig veel goesting in. En fladderde op 1 september apetrots die nieuwe klas in. Ik kreeg 's avonds meteen feedback van de juffen dat ze voor de kleinste te zijn van de hoop zich erg goed leek te voelen en veel had verteld, zonder problemen opkwam voor haar gedacht ook al kent ze de rest van de kindjes en de juffen nog niet goed. Klein maar stoer, zo kennen we haar.

    Ook voor mij tal van nieuwigheden. Ik moet nu 1 kind afzetten op het eerste verdiep en 1 kind aan de andere kant van het gebouw op de gelijkvloerse verdieping en dat allemaal op 7 minuten tijd, want om dan moet ik beginnen crossen naar de tramhalte om tijdig in het station te raken en om 10u in Brussel te zijn op mijn werk. Ik ben nog wat zoekende daarin (welk kind eerst etc). De oudste heeft nu werk- en andere boekjes die mee naar huis komen en een heuse agenda die elke dag nagekeken moet worden. En voor het eerst in 3 jaar schoolcarrière moeten we echt elke dag op tijd zijn, want die juf van het eerste leerjaar ziet er een beetje een strenge uit (tof ook wel hoor, dat zeker).

    Tal van kleine en minder kleine spannende eerste keren dus de afgelopen dagen en weken...

    • de eerste keer kaften
    • de eerste keer zwemles met de turnjuf voor de oudste
    • de eerste keer zwemles op school met haar klas voor de jongste
    • turnkleren kopen voor de oudste en slofjes voor de jongste voor het eerst
    • de eerste letter leren schrijven, het eerste cijfer leren schrijven (de i en de k was makkelijk maar de 2 valt tegen)
    • oudste nieuwe leefgroep en begeleiders in de naschoolse opvang, waar ze dan niet meer samen in de leefgroep zitten
    • Dochter moet haar broer (en zijn vrienden) missen op de speelplaats
    • ...

    Wist je trouwens wie er elke dag als eerste klaar zit in de bank in het eerste leerjaar? Onze dochter. Terwijl grote broer zijn boekentas leeg maakt, glipt zij elke ochtend alle kindjes, ouders en de juf voorbij om te gaan zitten blinken, er is echt geen toepasselijker woord) op het plekje van broer. Helemaal klaar om ook groot te zijn en te leren. Ze is echt wel een beetje boos dat ze kleiner is en nog niet mag leren schrijven en nog altijd maar geen 4 jaar is (ze vraagt al weken geregeld of ze nu morgen eindelijk 4 en dus groot is). Gelukkig helpt opa wat door haar naam te leren schrijven...

    1 september, school, eerste leerjaar

  • Frankrijk 2017: einde

    Op onze voorlaatste dag maakten Zoon en ik samen met de oma en opa een grote wandeling langs de zogehete 'Capitelles' in Saussines. Zoon gaat supergraag wandelen met zijn oma en opa, die zorgen dat er op de wandeling veel afwisseling is en veel wegwijzers om te vinden en Zoon maakt er dan een wedstrijd van, wie spot er het meest wegwijzers, jongens tegen meisjes. Het was een erg hete (34 graden) maar buitengewoon mooie wandeling door de dorre, droge natuur en langs de door losse stenen opgestapelde kleine huisjes waar de boeren konden schuilen of dingen in bewaren terwijl ze op het veld waren. Ze deden mij wat aan de Trulli van Puglia denken, zij het dan op veel kleinere maat, en met het verschil dat dit dus geen echte woonplekken waren. Het was klauteren want met die stenen hadden ze ook muren gebouwd zodat het vee van de ene graasplek naar de andere kon zonder op een andere boer zijn goed te komen en zelfs heuse bruggen. Op zo'n 'brug' bezeerde de oma haar voet en ik werd niet veel later gestoken door een daas. En na 2u40 wandelen over zo'n 10 km waren we helemaal door onze drinkvoorraad heen. We waren allevier pompaf, maar het was echt een heel mooie wandeling.

    CFF80279-7E31-4798-B94C-680DA5BC6FCC.jpg

    Ondertussen waren de nichtjes en schoonbroer en -zus alweer huiswaarts gereden en dus zaten we die avond maar met zes rond de tafel, het voelde een beetje leeg aan.

    Normaal zouden we woensdag terug naar huis keren, maar na een mail van de toekomstige juf van Zoon dat er woensdag om 19u al leefgroepvergadering was en we vreesden nooit tijdig thuis te raken als we woensdag zouden rijden, werd beslist om dinsdag al terug naar huis te gaan en dus werd maandag helaas al de laatste volledige dag. Die spendeerden we echter in volle schoonheid. We keerden terug naar het schilderachtige Aigues-Mortes voor een boottocht van 2u30 doorheen de Camargue op de Saint-Louis. 

    We stopten eerst bij een manade waar twee ruiters op van die typische kleine witte paardjes een korte demonstratie deden van het sorteren (of zoiets) van de zwarte stieren. Een beetje toeristisch maar ik keek met veel plezier naar de paarden. En er was ook een tamme koe die aaitjes kwam halen bij de mensen. We gingen nadien de paardjes nog eens aaien en ermee op de foto en toen begon het toch wel een beetje te kriebelen om zelf terug paard te gaan rijden. We hadden nog ernstig overwogen om de ontdekking van de Camargue te paard te doen, je kan kindjes tussen 3 en 5 blijkbaar voor je laten meerijden op een tweepersoonszadel, maar ik had domweg geen gesloten schoenen bij en de wederhelft vond het niet veilig genoeg voor de Dochter, dus dan maar het boottochtje gekozen.

    IMG_5191.JPG

    Na een tweetal dagen met grijze luchten en spatjes regen was het zondag en maandag weer volop zon en swingde de temperatuur vlot richting 24 graden, dus op de boot brandde de zon ongenadig. Gelukkig was er wel een briesje en kon je ook al eens benedendeks gaan afkoelen.

    Zoon keek zijn ogen uit, Dochter deed eerder een dutje tegen mij aan. Er waren flamingo's te zien, dat kon haar aandacht wel wekken, maar die zaten helemaal op het einde van de tocht en maar in de verte. Zoon had meer interesse en keek rond naar de roofvogels, zoutmijnen, sluizen, Le Grau du Roi en in de verte La Grande Motte.

    Na de gezellige boottocht besloten oma en opa nog iets te gaan eten en vond de oma een lekkere pizzeria op een vrij rustig pleintje. Mijn salade met mozzarella was drie keer lekkerder dan die van de vorige keer in Aigues Mortes. Ook de rest van ons gezelschap liet het zich smaken. We sloten af met een heerlijk ijsje van het ijsjeskraam aan een van de stadspoorten (lavendelsmaak, zalig). Dan reden we naar huis en dook ik voor de laatste keer ons ijzig koude zwembad in om nog wat met Zoon te spelen, Dochter begon altijd heel enthousiast maar moest na een half uur meestal al forfait geven door de kou.

    En dan was het alweer tijd om in te pakken, terwijl Zoon en de wederhelft nog eens een wandeling maakten langs alle paardjes en ezels in de buurt en de oma voor ons een lekker avondmaal prepareerde.

    Maandag dan om 7u uit de veren en om half 9 vertrokken we voor de 1086km lange tocht terug naar ons landje. Die ging gelukkig een pak vlotter dan de heenreis, om iets na 19u bereikten ze Gent. Nog een keer vertraagd verkeer gehad en nog een klein half uur aanschuiven in Lyon (op een doordeweekse dinsdagochtend, toch niet te geloven). 

    En zo zitten onze 11 dagen in de Languedoc er alweer op...