UA-104319606-1

Eerste (pré)balletles

Ik ben gezegend met kinderen met een uitgesproken eigen mening en karakter, dat heb ik hier wellicht al meermaals verteld. Vooral de Dochter is best een straffe tante die nogal onverstoorbaar haar eigen ding doet. Wat mij soms wel wat stress bezorgt. Zoals in de zwemlessen, waar ze hoe langer hoe meer daar liever doet waar zij zin in heeft dan wat de zwemjuf meent dat belangrijk is om te oefenen. Alhoewel ze de oefeningen eigenlijk heel goed kan en best goed 'zwemt' (ze zit op het niveau leren overleven intussen).

Voor haar derde verjaardag vroeg ze aan de oma een balletoutfit van de H&M en dus ging ik eind vorig schooljaar eens naar de kijkdagen in de dansschool. We keken een half uur naar het pré-ballet voor de tweede kleuterklas en ze besloot dat ze dat volgend schooljaar ook wou doen. En sinds broer in augustus aan zijn voetbalseizoen is begonnen, vroeg ze heel regelmatig wanneer ze nu eindelijk naar ballet mocht.

Vorige zondagmiddag was het eindelijk zo ver. En ik moet zeggen dat ik er best wel stress voor had. Verschillende rampscenario's speelden door mijn hoofd, genre strenge balletlerares die vraagt om dit klein krulharig ongeleid projectiel alsjeblief ver van haar dansschool te houden tot een milder scenario waarin we vriendelijk verzocht werden de lesjes voor de eerste kleuterklas te volgen wegens haar grote speelsheid. Of een scenario waarin ze niet van mijn been zou wijken en nog eerder haar balletpakje zou opeten dan één pas op die dansvloer te doen. Ik zeg maar, er ging vanalles door mijn hoofd. 

Helemaal onterecht, zo bleek zondag. We kwamen terecht in een als een bijenkorf zoemende drukke dansschool in een groep van zo’n 18 in diverse soorten van roze gehesen kleuters waarvan er toch wel verschillende ofwel aan hun ouders kleefden met traantjes in de ogen ofwel door de juf onder de vleugels genomen moesten worden. En dan waren er nog enkele meisjes die al wat groter waren en duidelijk ervaring hadden in het hele dansgebeuren en die liever wat onder vriendinnen fluisterden en speelden dan te luisteren naar de juf. Wat maakt dat mijn kleine (weer zowat de kleinste van de groep) eigenwijze spruit zowat bij de betere van de groep was qua aandacht en focus. Wie had dat gedacht. Ze deed een uur aan een stuk (!) enthousiast mee en wanneer ze toch eens zat te dromen en duidelijk niet hoorde wat de juf zei, dan pikte ze het vrijwel meteen op van de kindjes rondom haar. Het was echt zalig om ze zo blij en actief bezig te zien. En ook wel onnoemlijk schattig zo in haar balletpakje en schoentjes.

Mijn dochter zou evenwel mijn dochter niet zijn moest dit verhaal toch geen ‘twist’ hebben op het einde. Want alhoewel ze glunderend en fier als een gieter op mij en Zoon kwam toegelopen (de eerste les mochten we nog kijken, vanaf nu niet meer) en direct zelf zei dat ze het heel leuk vond, zei ze drie minuten later in de auto al doodserieus dat ze niet meer terug wou gaan. Ze vond het enorm leuk, dat wel, maar volgende week weer dansen, toch liever niet. En zo doet ze me dus meteen weer kopzorgen aan, want we hebben voor een heel jaar al lesgeld betaald. Ze zei het trouwens met een twinkel in haar ogen. Het is me nog niet helemaal duidelijk of ze gewoon ons wat wil jennen (omdat ze weet dat het wel de bedoeling is dat ze de lessenreeks afmaakt, dat kent ze goed genoeg van de zwemles die ze al een jaar volgt) of omdat ze echt niet graag dingen doet omdat andere mensen, zoals een ballet- of zwemjuf, zeggen dat het moet en liever haar eigen ding doet. Maar aangezien ze een uur lang zo gestraald heeft, zal ze volgende week toch moeten gaan van ons, ze heeft er immers zelf voor gekozen en genoot er duidelijk van.

Post een commentaar

Optional