En toen wou hij niet meer stappen

Toen we vrijdag lekker gingen eten voor ons tienjarig jubuleum, kon ik er helaas niet voor de volle 10% van genieten. Reden was onze oude hond. Toen ik die middag terugkwam met de kinderen van de speeltuin, kon hij ineens niet meer stappen. Eerst had ik het niet echt door, hij is zo vaak stram. Maar tegen de avond bleek dat hij letterlijk niet meer op zijn poten kon staan. Hij leek niet zwaar af te zien, maar hij at ook niet meer. Niet kunnen staan en niet willen eten zijn toch geen al te beste signalen vrees ik. We zijn wel gaan eten, ik had de reservatie maanden eerder al gemaakt en de hond leek dus niet echt af te zien, maar we zaten daar dan toch met een zwaar hart die avond.

's Avonds laat kon hij alweer staan, maar nog steeds niet stappen. Ik moest hem buiten dragen alwaar hij dan ter plekke voor onze voordeur stond te plassen en dan heb ik hem zijn bed ingedragen. En voor de zekerheid toch maar een pijnstiller gegeven, je weet maar nooit. Verder konden we enkel afwachten.

Zaterdagochtend nog niet veel verbetering. In de supermarkt hebben we kipfilets gekocht om hem toch wat te doen eten. En daar heeft hij die middag dan wel van gegeten. Tegen zaterdagavond kon hij al zelfstandig de 5 meter stappen naar de dichtsbijzijnde boom, maar van wandelen wou hij niet weten.

Zondagochtend raakten we al tot het einde van de straat, aan de grasjes waar hij altijd zijn plasjes gaat doen. En had hij ook al een aantal van die kippenfilets opgegeten samen met wat tafelresten. En dinsdagochtend kon ik weer een klein wandelingetje doen. Hij lijkt er dus weer doorgekomen voorlopig. We tasten nog altijd in het duister over wat er nu precies gebeurd is. Het voornaamste is dat hij weer rondloopt en eet. Maar het was toch (veel te) spannend.

Commentaren

  • Ohjee arme Figo! Gelukkig gaat het toch weer wat beter xx

Post een commentaar

Optional