UA-104319606-1

  • De kleuter is afgestudeerd!!

    Omdat wij op Werchter zitten en het vrijdag maar een halve dag meer is en ze vanavond al bij oma gaan logeren, was dit Zoons laatste dag in de kleuterschool! Alweer een mijlpaal bereikt en een hoofdstuk afgesloten. Ik herinner me nog goed hoe we 3 jaar geleden gingen wennen in de eerste kleuterklas rond deze tijd...

    Het is een huizenhoog cliché, wat zeg ik, wolkenkrabbershoog, maar wat is dit snel gegaan. Drie jaar vlogen voorbij gewoon. Drie heel toffe jaren ook met tal van leuke projecten en uitstappen en verhalen en top-juffen. Maar we kijken allemaal ook wel uit naar de volgende stap en de volgende uitdagingen. Hij is er klaar voor...

  • Op naar Werchter

    Als ik deze blog mag geloven, is het van 2009 geleden. Maar dit jaar, meer bepaald overmorgen, ga ik nog eens naar Rock Werchter. Twee dagen. En net dan voorspellen de weerberichten vooral heel veel regen en frisse temperaturen. Ik vreesde eerst dat we gingen smelten bij temperaturen boven de 30 graden. En zoals ik goed tegen hitte kan leek me dat geen aanlokkelijk vooruitzicht. Maar 2 dagen de hele tijd in de regen staan is nu ook niet ideaal. 

    Enfin. Hopelijk valt het weer nog een beetje mee. En zijn The Arcade Fire, Radiohead, Nathaniel Rateliff and the night sweats, Warhaus, Bazart en co meer dan de moeite.

    Zaterdag komen we terug naar huis en zondag gaan we dan een dag met de kindjes naar De Efteling, een heel andere vorm alweer van vermaak :-)

  • I hate Mondays

    Maar dan toch vooral die waarop mijn chocolade pralines uit de koelkast van het werk gestolen zijn. Gestolen, wat zeg ik, gewoon leeggevreten.

    Ik had van onze stagiair een doosje chocolaatjes gekregen. Ik vergeet ze woensdagavond mee naar huis te nemen en sms nog aan mijn collega om er zeker mijn naam op te zetten, zodat ze niet opgevreten worden. Wat hij meteen doet.

    Maandag kom ik op het werk en is er nog 1 over. Dat is toch wel balen. Danku collega's...

  • Afscheid van de kleuterschool

    Het zijn Zoons laatste dagen op de kleuterschool. Nog slechts 4 dagen scheiden hem van de grote vakantie en dan de lagere school (volgende week woensdag en vrijdag zijn de kindjes bij de oma). Op school werd dat afscheid zelfs al gevierd. Afgelopen dinsdag mochten de oudsten van zijn graadklas een hele dag op stap met de juf naar de Blaarmeersen en daarna blijven slapen op school. Ik zou zo graag een vlieg op de muur geweest zijn dan...

    Ik denk niet dat hij heel veel geslapen heeft, want toen de oma hem woensdag kwam halen is hij in de auto al in slaap gevallen 's middags... Maar het moet leuk geweest zijn, zwemmen en spelen in de Blaarmeersen bij deze tropische temperaturen en dan frietjes van de frituur en ijsjes. En slapen met zijn beste vriendjes. Wat meer kan een kleuter zich wensen...

    Ik vond het ook wel een beetje spannend. Hij gaat regelmatig bij de oma logeren en af en toe eens bij zijn peter of meter, maar zo met de school was het wel de allereerste keer. De Dochter maakte uiteraard meteen misbruik van de gelegenheid om in zijn bed te slapen, iets wat ze anders nooit zou mogen. Zoon vroeg ontzet toen hij het hoorde of ze dan ook met zijn speelgoed had gespeeld...

    Met de Dochter ging ik dinsdag dan weer mee op uitstap naar de kinderboerderij. Dat was wel gezellig. De twee juffen en dan vier ouders en een dikke twintig eerste kleuters en peuters. Ik had er een halve dag verlof voor genomen. Ik kan dat ook wel voor andere dingen gebruiken, maar ze zijn maar 1 keer klein en ik probeer toch elk jaar minstens 1 activiteit mee te doen. Nu dat nog kan. In de lagere school zal dat niet meer gewenst zijn vermoed ik.

    Vanavond ga ik de cadeaus voor de juffen afwerken en morgen al afgeven. Ik heb mijn hoofd gebroken over een leuk en nuttig cadeau. Chocolade leek me wel wat maar dan lees je op Facebook van juffen die in hun bikini willen passen en geen zoetigheid willen. Leuke badproductjes dan maar hoe weet je welke geurtjes iemand fijn vindt. Uiteindelijk kwam ik op dit idee: een limonadetap gevuld met thee, ijsblokjes, verse munt, een limoen en receptjes voor ijsthee en smaakwater. Ik denk wel dat ze daar blij mee gaan zijn...

    limonade.jpg

     

  • Afghan Whigs @ Trix

    Het voorprogramma hebben we geskipt, rustig gaan eten op een terrasje in Zurenborg en dan nog wat parkeerproblemen en drukte dankzij de Sinksefoor. Maar er was gelukkig nog plek zat in de grote concertzaal van Trix toen we er tegen 20u30 toestuikten. Ik kreeg de wederhelft niet mee naar de derde rij (grrrrr, mannen en te warm hebben) maar ons plekje op de ongeveer achtste rij bood ook wel een uitstekend zicht op het podium.

    Ik heb het hier waarschijnlijk al verschillende keren verteld, maar ik ben al zot van de Whigs sinds mijn vijftiende en ik probeer altijd te gaan kijken als Greg Dulli in een van zijn vele incarnaties of solo in het land is. Intussen vast al een keer of 10. Ik raak het duidelijk niet beu.

    Ook geen enkele reden om het beu te worden aangezien de Whigs de mensheid de laatste tijd verblijd hebben met twee nieuwe platen, waarvan de meest recente pas vorige maand uitkwam. En het zijn platen die er staan, die nog relevant zijn anno 2017. Natuurlijk blijven het The Afghan Whigs, ze gaan geen Daft Punk remix doen en werken niet met Pharrell of whatever. Maar het is nu ook niet zo dat je enkel nog een best off moet verwachten omdat er voor de rest weinig te melden valt. Integendeel, de set bestond voor een groot stuk uit het nieuwere werk en alhoewel er bij een Whigs optreden altijd nummers zijn die je mist, puur omdat ze intussen zoveel klassiekers hebben gemaakt, stond de set als een huis. Ook de zaal reageerde even enthousiast op nieuw als op oud werk. The Afghan Whigs zijn een beetje een religie en we blijven trouw aan opperpriester Dulli.

    Het enige minpuntje voor mij was het geluid. Geen idee of het lag aan de infrastructuur (dan is me dat toch nooit eerder opgevallen in Trix) of aan de mix die avond, maar als de groep luid ging, wat ze vrij veel doen, kreeg je een beetje een doofmakende betonnen geluidsbrij over je heen. Dat maakte de rustpunten met Dulli aan de piano extra mooi, dat wel, maar het blijft spijtig.

    We kregen een amaibele en gedreven Dulli te zien gisterenavond. De set zal strak in elkaar waarbij er vaak bijna naadloos van het ene in het andere nummer werd overgegaan maar af en toe wel een momentje waarin Dulli even met het publiek dolde of sprak. Heel emotioneel bv was het moment waarop hij een nummer opdroeg aan de voor zijn leven vechtende Dave Rosser.

    Foto hieronder is van de setlist in Duitsland eerder deze week, maar naar mijn gevoel stemt die zo goed als helemaal overeen met die van Trix gisteren. Mijn hoogtepunten: Birdland, Debonair, Algiers, zoete versie van Going To Town, het broeierige Somethin Hot en het bloedschone Faded.

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

    afghan whigs, greg dulli, Trix, concert

  • Ik gooi het maar allemaal even op een hoop

    Ik wist op voorhand dat juni druk zou zijn, druk op het werk maar ook privé met alle weekends volgeboekt en nog regelmatig avondactiviteiten in de week. Maar het zijn veelal leuke dingen, dus eigenlijk is het ook gewoon genieten. Alleen begin ik echt moe te worden...

    Maar vanavond mag ik naar mijn geliefde Afghan Whigs in Antwerpen, dus moe of niet, dat wordt hopelijk de max.

    Ik heb ook gewoon geen tijd om te bloggen, dus als het niet geeft ga ik de dingen even in puntjes gooien.

    • Net als het megadruk is, dan wordt er een kind ziek. Het was zondag 30 graden en Zoon zat te rillen van de kou. 39.5° koorts. Maandag naar de dokter. Gelukkig kon de oma hem komen ophalen, want ik noch de wederhelft konden thuisblijven van het werk die dag. Intussen is de kleine man weer aan de beterhand.
    • Zaterdag hadden we een potluck met de klas van de Dochter. Er was veel volk. De kindjes speelden in de schooltuin en snoepten van al het lekkers en de ouders kletsten wat af in de zon, zalig.
    • De kinderen zijn allebei geslaagd voor hun zwembrevet. Er komen nog twee lesjes, maar inmiddels zijn ze ook al ingeschreven voor het volgend niveau in september. Zoon mag dan naar het diep en wordt een Pinguïn, de Dochter mag al naar de groep waar Zoon nu in zwemt, de Waterschildpadjes. Dat is hoog gegrepen, ze is officieel ook anderhalve maand te jong voor die groep, maar qua zwemmen is ze bij de beste van haar groepje (ondanks dat ze de jongste is) dus het heeft ook weinig zin ze dat niveau twee keer te laten doen.
    • We volgden de info-avond van het eerste leerjaar. Zo spannend! Wat een geweldig toffe school hebben we toch gekozen. Bijna dagelijks lees ik op sociale media verhalen van andere ouders en elke keer weer doet het beseffen dat wij met onze school echt één uit de duizend hebben en dat onze kindjes boffen.
    • Ik deed wat aan cultuur deze maand, met de megamooie foto-expo van Michiel Hendrijckx in de St Baafsabdij en het indrukwekkende Chet van Cie Cecilia. En met The Zookeepers Wife in de cinema, ahja, film is ook cultuur! Ik ging ook met de Dochter naar Rintje kijken in de cinema, een moeder-dochter momentje terwijl Zoon naar een verjaardagsfeest was. Met stemmen van Jonas Geirnaert, Sien Eggers, Barbara Sarafian ea.
    • ik ging met de Dochter naar een kijkles pré-ballet. Ze was zeer onder de indruk en kwam niet van mijn schoot maar zegt wel dat ze dit heel graag zelf wil doen volgend schooljaar. Nu dus de knoop doorhakken, kan mijn kleuter van dan bijna 4 2 hobbies per week aan?
  • Klein en groot drama

    Ik ben net bijna in slaap wanneer er groot verdriet opstijgt in de kamer boven. Ik hol zo snel ik kan de trap op en tref daar een ontroostbare Dochter aan. Bang van de schaduwen. Omdat ze echt heel ontroostbaar is, vraag ik of ze misschien liever bij mij wil slapen. En dus verhuist ze prompt mee en installeren we ons, zij op haar pas gekregen Paw Patrol kussen, haar kleine lijfje tegen mij aan geperst en haar handen aan weerszijde van mijn gezicht. Superknus, dat kan ik je verzekeren. Het grote drama voelde ik dan ook vrij snel wegebben, al duurde het wel even eer mevrouw echt rustig genoeg was om te slapen. Met redelijk wat wriemelen tot gevolg. En redelijk weinig slaap langs mijn kant. Om een uur of half twee word ik tenslotte wakker en heb ik ze succesvol terug naar het eigen bedje getransporteerd.

    Vanmorgen dan plots een ijzige schreeuw. Zowel ik als Zoon schrikken ons rot en snellen naar boven. Waar de Dochter vrolijk rechtop zit in bed. Waarop ik vraag waarom ze zo luid roept als er niks is en Zoon toevoegt, 'Kom toch gewoon naar beneden zoals altijd als je wakker bent'. En zij met haar liefste stemmetje zegt 'Maar mijn beentjes zijn moe'.

    Tijd voor drama drie wanneer iedereen gepakt en gezakt staat om naar de opvang te vertrekken (geen school vandaag). Tot de Dochter plots een welbepaalde knuffel nodig heeft en Zoon en ik gaan zoeken. En ik al zoekend vaststel dat zijn pas gekregen spinner niet op zijn plaats ligt. Ik had het al verdacht gevonden toen Zoon bleef drentelen in de living en mij naar beneden joeg vlak voor het vertrek. Dus ik vraag hem waar die spinner is en zie hem dan gewoon zitten in zijn broek en wijs hem daarop. En Zoon begint gewoon te huilen alsof de wereld net vergaan is. Net als ik op een strak schema zit om mijn tram richting station te halen natuurlijk. En dan de trein. En er stipt om 10u een stagiair op mij wacht. Grote tranen en veel verdriet. Maar Zoon is gelukkig inmiddels wel groot genoeg om door te hebben dat er echt weinig tijd is, zichzelf bij elkaar te pakken en op weg naar de opvang het nog even te bespreken (enfin, ik spreek en hij luisterde hoop ik).