Klein en groot drama

Ik ben net bijna in slaap wanneer er groot verdriet opstijgt in de kamer boven. Ik hol zo snel ik kan de trap op en tref daar een ontroostbare Dochter aan. Bang van de schaduwen. Omdat ze echt heel ontroostbaar is, vraag ik of ze misschien liever bij mij wil slapen. En dus verhuist ze prompt mee en installeren we ons, zij op haar pas gekregen Paw Patrol kussen, haar kleine lijfje tegen mij aan geperst en haar handen aan weerszijde van mijn gezicht. Superknus, dat kan ik je verzekeren. Het grote drama voelde ik dan ook vrij snel wegebben, al duurde het wel even eer mevrouw echt rustig genoeg was om te slapen. Met redelijk wat wriemelen tot gevolg. En redelijk weinig slaap langs mijn kant. Om een uur of half twee word ik tenslotte wakker en heb ik ze succesvol terug naar het eigen bedje getransporteerd.

Vanmorgen dan plots een ijzige schreeuw. Zowel ik als Zoon schrikken ons rot en snellen naar boven. Waar de Dochter vrolijk rechtop zit in bed. Waarop ik vraag waarom ze zo luid roept als er niks is en Zoon toevoegt, 'Kom toch gewoon naar beneden zoals altijd als je wakker bent'. En zij met haar liefste stemmetje zegt 'Maar mijn beentjes zijn moe'.

Tijd voor drama drie wanneer iedereen gepakt en gezakt staat om naar de opvang te vertrekken (geen school vandaag). Tot de Dochter plots een welbepaalde knuffel nodig heeft en Zoon en ik gaan zoeken. En ik al zoekend vaststel dat zijn pas gekregen spinner niet op zijn plaats ligt. Ik had het al verdacht gevonden toen Zoon bleef drentelen in de living en mij naar beneden joeg vlak voor het vertrek. Dus ik vraag hem waar die spinner is en zie hem dan gewoon zitten in zijn broek en wijs hem daarop. En Zoon begint gewoon te huilen alsof de wereld net vergaan is. Net als ik op een strak schema zit om mijn tram richting station te halen natuurlijk. En dan de trein. En er stipt om 10u een stagiair op mij wacht. Grote tranen en veel verdriet. Maar Zoon is gelukkig inmiddels wel groot genoeg om door te hebben dat er echt weinig tijd is, zichzelf bij elkaar te pakken en op weg naar de opvang het nog even te bespreken (enfin, ik spreek en hij luisterde hoop ik).

Post een commentaar

Optional