UA-104319606-1

  • Vermoeide hersenspinsels

    Oh boy ik ben zo zo moe. Ik mag vandaag gelukkig thuiswerken, met een warme vest van de wederhelft over mijn kleedje omdat het zo koud is op de gelijkvloerse verdieping van ons huis en met mijn haar in 1 grote knoop in een staart omdat ik nog geen tijd gehad om er een borstel door te halen. Dadelijk moet de hond dringend gewandeld en vanaf twintig voor vier krijg ik gezelschap van mijn twee uitgehongerde kleuters dus het is stevig doorwerken nu er iet of wat rust is. Buiten de hond dus die me om het kwartier eens aanstaart met de vraag in zijn ogen wanneer het nu eindelijk wandeltijd is.

    Ik heb al een blik cola en een tas koffie achter de kiezen en nog blijft het lastig om mijn hoofd wat helder te krijgen. We hadden een feestje in de familie gisterenavond dat tegen alle afspraken in toch uitgelopen is, maar het is nu niet dat ik extra laat in bed lag (de kinderen wel natuurlijk). En het was een onvoorstelbaar drukke dag gisteren. Ken je dat, zo'n dag waarop je je eigenlijk in drie zou moeten delen om je werk gedaan te krijgen en er amper tijd is voor een boterham over de middag? Maar wel een interessante en boeiende en uitdagende dag die ook maakt dat je 's avonds de deur van het kantoor met een big smile achter je toetrekt. Zo'n dingen geven me meestal ook wel de energie die ik nodig heb om te blijven doorgaan. Maar vandaag voel ik de energie toch even niet vrees ik, ondanks het vele dringende werk dat tegen dinsdag en woensdag in orde moet zijn.

    Ik denk dat ik nood heb aan lenteweer en vakantie. Gelukkig lijken ze er allebei ook wel aan te komen. Over minder dan een maand zitten we in Italie voor een week. En daarna komen The Afghan Whigs. En Werchter. Er is de mama-verwennamiddag in de klas van Zoon waarvoor ik vanmorgen een uitnodiging kreeg. En dan moet ik kiezen tussen een tweedaags seminarie in Sofia of met de dochter en haar klas mee naar de kinderboerderij. Ik denk dat ik voor dat laatste kies. Sofia moet maar wachten tot de kinderen wat ouder zijn.

  • Mama

    Tranen zijn er tegenwoordig nog maar zelden. Al 5 jaar en 5 dagen gaat het leven zijn gang zonder haar. De dingen zijn al een hele tijd in hun plooi gevallen. Er waren al een heel aantal mijlpalen waar zij geen deel meer van uitmaakte, zoals de geboorte van mijn dochter, haar eerste crèchedag, de eerste schooldag van beide kinderen, ... Ik ben het leven intussen gewend, zonder haar. Zo ook ging haar sterfverjaardag ongemerkt voorbij. De dagen voordien was ik me er van bewust en ineens was het gepasseerd. Ik besefte het toen ik zaterdag in de auto tijdens de Classics 1000 van Radio 1 plots dit nummer hoorde voorbij komen en bijna tot tranen toe ontroerd was. Niet dat zij zelf iets zag in Arno, ze was niet zo rock 'n roll, maar mij raakt het. Het gemis gaat nooit voorbij.


  • Publiek

    Totaal onverwacht streek ik gisteren voor de tweede keer neer in een sterrenrestaurant. Een goede vriend had een reservatie staan in Publiek en zijn date had afgezegd, waardoor ik mocht invallen. En dat zag ik volledig zitten. Niet alleen hou ik enorm van lekker eten, Publiek lag op weg naar de creche vroeger waardoor ik de verbouwing destijds heb kunnen volgen en nadien wel lichtelijk geintrigeerd was door die nieuwe plek waar iedereen over sprak.

    Er was keuze tussen een vijf- en een zes gangen menu en op eenvoudige vraag kreeg ik een aangepast en volledig vegetarisch menu. We kozen beiden voor de vijf gangen en ik dus de vegetarische variant.

    Het restaurant ademt een ongedwongen sfeer uit. Het zit in een burgerhuis waarbij men tijdens de verbouwing een mix heeft gemaakt van authentieke elementen (de houten trap, de vloer in de inkom) en strakke nieuwe beton. Alle ruimten lopen over in elkaar wat het een open gevoel geeft. Het personeel viel op door zijn jeugdigheid maar even goed door zijn vriendelijkheid.

    We sloegen aperitief over en kregen meteen ons hapje, een veelheid van kleine bordjes met ondermeer Hinkelspelkaas, biet, opgelegde peer en kwartelei.

    De eerste gang bestond voor mij uit een heleboel groentjes, een sausje, een beetje een breder bemeten variant van hetgeen ik aan de overkant op tafel zal verschijnen aan bereiding bij de makreel. Heel, heel erg smakelijk gerechtje. Zoals steeds kreeg je er een hele uitleg bij, maar die ben ik inmiddels alweer vergeten helaas.

    michelinster, foodie, Publiek, vegetarisch

    De tweede gang bestond uit een soort deegje met op hoge temperatuur gegaarde knolselder en aan de overkan zat er dan ook nog beenham bij. Prima en lekker maar minder speciaal.

    Het derde gerecht was een smakelijk bordje met asperges, iets klassieker dus. Mijn tafelgenoot had er nog een stukje vis bij. De vegetarische gerechten zijn hier dus steeds een variant op het 'gewone' gerecht, maar met meer groenten en vaak ook wel enkele extra toetsen. 

    michelinster, foodie, Publiek, vegetarisch

    De vierde gang was iets met varkensnek voor de overkant en ik kreeg rataardappelen, look en broccoletti. Absoluut smakelijk, maar dit vond ik het minst lekkere van de avond. De aardappel was best zwaar en het geheel was heel erg lokerig. Het mag iets verfijnder.

    michelinster, foodie, Publiek, vegetarisch

    Qua dessert mochten we kiezen. Mijn kameraad koos voor iets fris en speciaal met jonagold appel. Ik ging voor iets evenzeer fris speciaal. Verse room tussen een heel lekker krokantje met een sorbet van zoete groene kruiden. Dit was een van de lekkerste en origineelste desserts die ik ooit heb gegeten. De sorbet van kruiden was echt een smaakervaring, zoet en toch fris en zorgde er mee voor dat dit dessert zoals te vaak niet als een baksteen op je al overvolle maag plofte maar net heel erg afsmaakte. De room en het krokantje gaven de zoete toets die je toch wat wil in een dessert. Echt waanzinnig lekker dit.

    michelinster,foodie,publiek,vegetarisch

    We sloten af met wat thee en koffie waar nog een te delen cake bij hoorde met warme whiskey.

    De hele avond werd onze tafel bijzonder nauw opgevolgd door het zaalpersoneel. Meteen afruimen, nieuw bestek brengen, horen of alles goed verliep en dan na een aangename wachttijd de volgende gang brengen. Was ons water bijna op, kregen we meteen nieuw.

    We klokten af op zo'n 150 euro, wat ik echt een heel schappelijk bedrag vond voor zo'n avond. Uiteindelijk hebben we bijna 3 uur zitten tafelen. De sfeer was modern, jong, ongedwongen (leuke muziek op de achtergrond, hoera!). 

    Omdat ik maar in 1 ander sterrenrestaurant geweest ben (Vrijmoed), heb ik wat de neiging om te gaan vergelijken, wat misschien fout is van mij. Maar om er dan toch in door te zetten; Vrijmoed eindigt hoger in mijn persoonlijke rangschikking. Het is nog net dat tikje lekkerder. Wel is het ook wat stijver en chiquer, specialer toch ook wel. Maar in Publiek zat ik dan weer meer op mijn gemak. En het was echt superlekker en leuk.

    Conclusie: Publiek is een enorme aanwinst voor Gent. Absoluut eens gaan als je er nog niet geweest bent. Prijs kwaliteit is uitstekend. Echt een ervaring!! Ik keer zeker nog terug.