UA-104319606-1

  • Geen huismus

    Ik hou ervan om rond te zwerven in de stad, naar theater en de film te gaan en vooral ook van lekker te gaan eten. Dat laatste heeft alleen maar aan belang gewonnen sinds de kinderen er zijn. Een etentje met de wederhelft is bij uitstek een moment voor ons alleen. Maar los daarvan is het natuurlijk ook gewoon leuk. En in dat opzicht zijn de laatste dagen zeer geslaagde dagen.

    Vrijdag kwam onze vaste babysit en trokken we voor een uitgebreid diner naar het Pakhuis. Een vaste waarde aangezien ze er een degelijk vegetarisch aanbod hebben. De kindjes waren trouwens ook gelukkig want zij kregen "pizza van het brommertje". Kon niet beter volgens Zoon. Zondag moest er al evenmin gekookt worden, want vierden we de verjaardag van de schoonvader. En omdat het vakantie is, bleven de kindjes daar ineens al slapen, wat ons ook een vrije maandagavond opleverde, die we met veel enthousiasme bij Thaitanee spendeerden.

    Vanavond is het opgewarmde kost hier op mijn werk en de komende dagen zijn ook gewone dagen, maar zaterdag staat er een dagje Leuven op het programma met een lunch met een vriendin. En volgend weekend vieren we de verjaardag van de wederhelft en staat er dus weer een etentje op het programma.

    Het is trouwens de laatste dag van Tournée Minérale. De horeca klaagt steen en been, maar eigenlijk is dat toch niet zo moeilijk, op restaurant gaan zonder alcohol? In het Pakhuis hadden ze een mooi aanbod aan mocktails bijvoorbeeld die we met veel enthousiasme hebben gekeurd. Bij de Thai kwamen we dan weer bij de obligate cola en ice-tea uit. En op familiefeesten verschenen er afgelopen maand vaker lekkere non-alcoholische opties nu ik niet langer de enige in het gezelschap was die geen bier of wijn dronk. Niet echt een reden dus om saai thuis te blijven.

  • Zvizdal (Berlin)

    Is het film? Is het theater? Ik neig naar het eerste, maar het werd door Vooruit aangekondigd als het eerste. In elk geval bevond ik me donderdagavond voor de uitverkochte voorstelling Zvizdal van Berlin, een mij tot dan toe compleet onbekend gezelschap, niet naast maar op het podium van de theaterzaal. Twee kleine tribunes stonden tegenover elkaar geplaatst en tussen die twee stond een projectiescherm. Vreemd allemaal en het maakte dat ik nog meer zin kreeg in deze voorstelling.

    De film/voorstelling startte. Met geluid, maar geen beelden. Ik vroeg me af of de mensen op de andere tribune wel iets te zien kregen en dit misschien deel uitmaakte van de voorstelling? Gelukkig kwam er na een tijdje wel beeld.

    Voor het maken van deze film was men gedurende 5 jaar verschillende keren op bezoek geweest bij een hoogbejaard koppel die in het niemandsland wonen dan verplicht geëvacueerd is na de ramp van Chernobyl. Ze weigeren als laatste overblijvers van hun kleine dorp te verhuizen en leven in moeilijke omstandigheden, die naarmate ze ouder en minder fit worden, grenzen aan het mensonterende.

    Na een tijdje valt op dat er onder het scherm drie maquettes staan van het huisje van het koppel in drie verschillende seizoenen en dat nu en dan live gemaakte beelden van die maquette worden verweven met de filmbeelden. Het valt ook op dat de film geheel buiten is gemaakt, op straat aan de toegangspoort van het huisje. Er wordt ook niet geïnterviewd. We zijn gewoon getuige van twee oude, fragiele mensen die zich uit de slag proberen te trekken in een uit ruïnes bestaand spookdorp.

    Het geheel geeft een speciale sfeer. Ik ben onder de indruk. Ja maar, merkt mijn wederhelft achteraf op, dit had je toch evengoed gewoon op Canvas kunnen zien, dit is toch geen theater. Is dat zo, vraag ik me dan af. Zou het hetzelfde geweest zijn thuis in de zetel? Dat denk ik eigenlijk niet. Want na de voorstelling krijg je een link om te zien hoe het verder gaat met de oudjes en wanneer ik thuis op de tablet naar die beelden kijk, komt het toch allemaal veel minder hard binnen dan toen in de theaterzaal. Maar echt puur theater was het evenmin.

    Wat het ook was, het heeft indruk op mij gemaakt. Ik ga dit gezelschap toch verder in de gaten houden, denk ik.

     

  • Op de lappen

    Ik ben ondanks te korte maar goede nachten zo moe, geen idee aan wat het nu weer ligt. Maar het mag geen excuus zijn om thuis te zitten want er staan leuke dingen op het programma!

    Vanavond eindelijk nog eens naar de Vooruit voor dit. Wordt hopelijk boeiend.

    Morgenavond eindelijk (het is alweer van mijn verjaardag in december geleden denk ik) nog eens uit met de wederhelft, lekker gaan eten in het Pakhuis. Volgende week is het krokusvakantie en gaan de kindjes twee nachten uit logeren, dus wie weet kunnen zowaar nog een keertje een hapje gaan eten of eens naar de film of iets gaan drinken na het werk... Luxe!

    En voor volgend weekend staat er een date op het programma die we al sinds ik denk november of december proberen te plannen, een dagje Leuven met een vriendin. 

    En dat het mij deugd gaat doen, na twee maanden vooral met zieke en minder zieke kinderen achter de tv te hebben gezeten!

  • Muziek!

    Het moet dan toch kloppen dat je minder nieuwe muziek ontdekt naarmate je ouder wordt. Spijtig maar helaas. Gelukkig kan ik nog steeds enorm blij zijn met nieuwe muziek, zij het maar enkele ontdekkingen per jaar. Maar echt enorm blij wordt ik van Nathaniel Rateliff. Ik luister tegenwoordig nog amper naar iets anders. De man is geen adonis (hij is even oud als ik begot), dat is waar, maar wat een geweldige plaat heeft die uitgebracht. Zotcontent word ik van die muziek. En dan die blazers. En zijn tattoos zijn ook wel charmant. Enfin. Leuke muziek dus.


  • Valentijn

    Valentijn. Weinig romantische plannen want ik moest laat werken en zou pas tegen 21u30 thuis zijn. Zoals altijd Facetimede ik eens met de kindjes voor ze naar bed moesten. Zoon wist me te vertellen dat hij en papa een cadeau hadden en gaf me meteen tonnen tips om zelf ook nog iets te kopen. Dat laatste is niet gelukt geef ik eerlijk toe, de winkels waren al dicht, ik moest werken en had weinig inspiratie. Maar ik was wel erg benieuwd wat er dan thuis op mij zou liggen wachten!

    Het bleken hartvormige pralines te zijn. Dacht ik toch. Daar was ik geweldig blij mee. Een lieve kleine attentie, wat wil je nog meer op zo'n dag. Uit gaan eten hebben we lang geleden al na 1 poging opgegeven trouwens; bij andere koppels op schoot in een overvol restaurant waar er maar 1 standaardmenu was, we zijn toen gewoon gaan lopen nog voor het aperitief kwam. Maar een kleine attentie voor elkaar, waarom niet, alle redenen daarvoor zijn goed toch.

    Maar de pralines waren maar een afleidingsmanoeuver zo bleek! Plots kreeg ik van mijn snoodaard/wederhelft een papier in handen geduwd met deze foto

    rockhotel.JPG

    Ik was serieus het noorden kwijt. Een weekendje in een soortement houten chalet? Huh? Ik ben een stadsmeisje dus ik vond het al raar dat de wederhelft mij een weekendje in de natuur zou schenken. Dat is wel het overwegen waard als gezinsvakantie, maar we hebben dit jaar al maar liefst 4 tripjes als gezin gepland dus als we nog iets extra zouden doen dan toch liever iets voor ons tweetjes alleen. Wat ook klopt met dat hele Valentijnconcept. Maar waarom dan zo'n hutje ergens in een bos? Ik kon het allemaal niet rijmen in mijn hoofd. Pas op, ik was blij hoor, ik had er het volste vertrouwen in dat mijn betere helft iets geweldig plezant had geregeld, maar ik snapte totaal niet wat.

    En dan wees hij ergens op de link. Rock Village. 

    En dan nog moest het even bezinken.

    Maar... We gaan dus twee dagen naar Werchter! En we gaan daar logeren in zo'n klein houten ding. Dus toch een weekendje onder ons twee maar naar de festivalwei!

    Wauw!

    We waren al eeuwen aan het twijfelen om een kaart te kopen. Van zodra Arcade Fire als naam was bekend gemaakt. Maar het kwam er zo niet van. Een dag gaan, meer dagen, waar slapen, niemand had precies zin om dat eens uit te zoeken en de knoop door te hakken. Dacht ik. Maar blijkbaar zijn er intussen dus wel degelijk knopen doorgehakt!

    I love it!

  • Irritaties op maandag

    Geen grote rampen gelukkig, fijn weekend achter de rug en redelijke maandag tot hiertoe. Maar soms zijn er toch van die dingen die enorm op een mens zijn systeem kunnen werken. Toch? Bijvoorbeeld:

    • je bestelt vrijdag iets online, hiep hiep hoera, zaterdag zal het al geleverd worden. Ideaal want andere dagen ben ik niet thuis natuurlijk. Maar zaterdagochtend ben je enkele uren weg. Maar geen probleem want om 9u staat de status van de bestelling nog op 'in transit' en als ze supersnel zouden leveren dan geven ze het toch gewoon af bij een van de buren, niet? Om dan tegen 11u thuis te komen en dat briefje in de bus te vinden dat de koerierdienst gekomen en weer gegaan is mét jouw pakje. Niemand die iets verkeerd heeft gedaan maar sjonge was me dat irritant.
    • ontdekken dat de buitenschoolse opvang nu ook werkt met Gewettigd Afwezigheidsdagen. De dochter is 2 weken ziek. We bellen de bestelde opvang (want je moet je gewenste opvangdagen ten laatste de 15e van de maand voordien telkens doorgeven) telkens mooi af voor 8u30. En toch moeten we 2 van die 4 dagen betalen en nog wel het volle tarief (normaal rekenen ze per begonnen half uur). Want blijkbaar hebben we maar recht op 3 afwezigheden per kalenderjaar en van die 3 zijn ze er 1 vergeten in rekening brengen. Bij deze mental note gemaakt, als de kinderen eens niet naar de opvang moeten omdat wij thuis zijn of iets dergelijks, ze toch sturen en na 10 minuten gewoon daar gaan halen, dan betalen we gewoon dat eerste begonnen half uur, anders moeten we 2u30 betalen ook al zijn ze niet geweest.
  • Naar buiten op zondag

    Helemaal geen plannen op zondag. Meestal word ik daar rusteloos en vies gezind van. Zoals altijd nam ik mezelf voor om daar niet aan toe te geven en zowaar, afgelopen zondag is dat nog gelukt ook. Het feit dat Zoon bijzonder goed gezind was, heeft daar zeker aan toe bijgedragen.

    Op een bepaald moment in de namiddag begint het binnenzitten me echt tegen te steken. Ze hadden een hele dag regen voorspeld, maar het is droog en dus stel ik de kinderen voor om te gaan fietsen (zij fietsen, wij hollen erachter). Allebei hebben ze daar wel zin in. Maar zoals steeds kan Dochterlief niet haar broer niet bijhouden en geeft ze het na 400 meter op en wil ze terug naar huis omdat ze een "beetje moe" is.

    Zoon heeft er zin in. Hij vraagt altijd hoeveel stappen ik die dag al heb volgens mijn Fitbit. We vertrekken op 5.000 stappen. Hij besluit om niet te stoppen tot we de 10.000 halen. Dus fietsen we een van mijn favoriete padjes af helemaal tot aan de ring en keren dan terug. Figo is te oud om het tempo aan te kunnen maar moet ook nog gewandeld worden en ondanks dat we dan al 3km in de benen hebben, besluit Zoon opnieuw mee te komen. Om aan Figo zijn tempo tegemoet te komen verruilt hij wel zijn fiets voor zijn step. Hij stuift er niet vandoor zoals vroeger wel eens het geval was, maar blijft altijd vlakbij en we lachen en kletsen wat af.

    Na de wandeling met de bejaarde hond staat de teller net niet op 10.000. Zoon dringt aan. Dus stel ik voor nog 3 keer de trappen thuis op en af te rennen, half voor de grap. En zo gebeurt het, hij en ik rennen een paar keer op en af en kleine zus sluit vrolijk schaterend aan. Zalig.