Veel te vroeg

Ik heb een collega. Zit hier bij mij op de gang op het werk. Toffe gast, woont in Brussel met zijn vrouw en twee zoontjes, pakweg een jaar of drie ouder dan mijn kinderen. We kwamen elkaar buiten het werk heel soms toevallig tegen, op de Thalys naar Parijs, wij nog zonder kinderen, zij met een peuter. Of in een restaurant bij het Koninklijk Circus voor een optreden waar we zonder het van elkaar te weten allebei naartoe gingen. Zijn vrouw is 41 jaar.

Ik ben net terug van de uitvaart van die vrouw. Weer kanker natuurlijk. Wat anders. Deze zomer hervallen en op enkele luttele maanden tijd is ze weg.

Ik heb het gevoel alsof ik onder een vrachtwagen heb gestoken. Ken je dat gevoel van emotionele uitputting? Ik heb gehuild en gehuild tijdens de plechtigheid. Om iemand die ik 2 keer toevallig en kort heb gezien. En vooral ook om die collega en zijn kindjes die nu alleen achterblijven. Dat beeld, van een man alleen aan die kist met zijn armen rond zijn jongens, dat is op mijn netvlies geëtst.

Ik denk dat bijna iedereen zat te huilen. Het was een grote zaal en toch waren er zeker 50 zitplaatsen te weinig. Het begon gewoon al voor mij bij het binnenkomen. Die sfeer. Een onnoemlijk triest nummer van Nick Cave op. Gevolgd door haar broer die haar verhaal deed. Wat een toffe madame moet ze geweest zijn, wat een tof koppel en hoeveel kleine raakpunten zag ik met mijn eigen leven; het leven met kleine kinderen in de stad, betrokkenheid op natuur en schone lucht, graag naar theater en concerten gaan, het ene na het andere ongelofelijk schone nummer dat me steeds weer aan het snotteren kreeg meer nog zelfs dan de vele ontroerende woorden van de vele aanwezigen.

Het doet je aan zoveel denken. Aan het afscheid van mijn mama natuurlijk, dat ligt het meest voor de hand. Maar aan zoveel andere dingen. Aan de kwetsbaarheid van alles. Even goed aan de schoonheid van alles. Koesteren wat je hebt. Nu het nog kan. 

Het is gewoon zo zot wat die collega en zijn jongens nu overkomt. Zo niet de bedoeling. En toch hield hij zich kranig en daar heb ik zoveel bewondering voor. Het was een heel mooi afscheid. Maar verdorie, het raakt me echt diep.

Commentaren

  • Oh vreselijk! Ik krijg hier zelf tranen in de ogen. Het is zo schrijnend!! Je moet inderdaad koesteren wat er is en genieten van wat er is. Sterkte!

Post een commentaar

Optional