• Peuters op school en het verhaal van zindelijkheid. Of het gebrek eraan.

    Ik moet de bewuste aflevering van Pano nog bekijken, ik was net op mijn werk naar huis vertrokken toen het werd uitgezonden. En van Crevits haar uitspraken op de radio heb ik ook maar een flard opgevangen. Maar ik heb al lang een duidelijke mening over peuters en school en ook over zindelijkheid kan ik wel iets vertellen eigenlijk. Net zoals zoveel ouders ben ik verontwaardigd over bepaalde uitspraken maar ook gewoon over hoe wij in dit land met kinderen omgaan.

    Zoals ik het zie horen peuters gewoon niet thuis in ons huidig schoolsysteem. Ik ken weinig andere landen waar ukjes van 2,5 jaar op een school worden gedropt. Kinderen van die leeftijd zijn vaak nog niet zindelijk (volgens experts terzake komt dat vanzelf ergens tussen 2 en 5 jaar). Ze hebben nood aan slaap overdag. Ze zijn nog niet zo zelfstandig en hangen af van zorgfiguren. Ze zijn vaak nog niet heel erg talig. Beter zou het naar mijn mening dus zijn om kinderen tussen de pakweg 2 en 4 jaar apart op te vangen. In een aparte leefgroep in de crèche. In een aparte, huiselijke ruimte binnen de school met de mogelijkheid om te slapen, om met een pamper te komen, om ‘ongelukjes’ te hebben qua zindelijkheid. In kleine groepen en vooral met voldoende verzorgers. Waar de kinderen hun eigen ritme kunnen volgen. Waar ze liefst ook kunnen blijven na schooltijd zodat ze niet ook nog eens naar de chaotische naschoolse opvang moeten waar ze verblijven tussen kinderen die soms 3 keer zou oud zijn als zijzelf.

    Mijn kinderen zijn op school gestart toen ze bijna 3 jaar oud werden. Ze zijn allebei op het einde van het kalenderjaar geboren wat maakt dat de ene in juni naar school mocht en de andere in mei. Een peuter voor 1 of 2 maanden naar de school sturen, naar de opvang en dan opnieuw in de vakantie naar de crèche moeten gaan leek me een hels idee. Dus bleven ze in de crèche. Weliswaar tegen hun zin want de crèche was absoluut niet afgestemd op kinderen van hun leeftijd. Ze zijn allebei op 1 jarige leeftijd van de babies naar de peuters verhuisd en waren daar na 2 jaar echt op uitgekeken. De ruimte was te klein, het aanbod te saai, ze waren uitgekeken op het speelgoed en interageerden meer met de verzorgsters dan met vriendjes. Maar ze sliepen er ’s middags nog 2 tot 3 uur en konden de hele dag in dezelfde omgeving blijven. En ze waren niet zindelijk. En de dochter ook niet heel erg talig.

    Neem nu mijn dochter. Op 2,5 jaar was die wellicht best graag naar school gegaan. Maar ze had dutjes nodig en droeg een pamper. Ze sprak nog vooral haar eigen babytaal. Ze was echt nog een klein, afhankelijk figuurtje. Toen ik haar op bijna 3 jaar naar school bracht, was ze er écht klaar voor. In de laatste 3 weken voor 1 september heeft ze enorme stappen gezet in haar ontwikkeling, want zo gaat dat bij kinderen meestal, in grote sprongen. En de overgang liep dan ook probleemloos, zelfs zonder traantjes.

    Wel was mevrouw niet zindelijk. En nee mevrouw Crevits, dat ligt echt niet aan een gebrek aan proberen. Bij beide kinderen zijn we op de leeftijd van 2 jaar gestart met het aanbieden van het potje. Bij allebei bleek dat te vroeg. Een kind is trouwens geen hond, je kan dat niet trainen. Bij de oudste hebben we nog even op advies van Kind en Gezin gewerkt met stickers, maar eigenlijk heeft dat geen zin. Als ze er klaar voor zijn, gaan ze op het potje. Geen dag vroeger. En natuurlijk moet je daar als ouder werk van maken en tijd in investeren om hen wat te helpen daarbij, in hun blote poep te laten lopen en uit te testen of het al werkt. En te dweilen vooral wanneer het niet werkt. Maar als ze er niet aan toe zijn, dan lukt het niet.

    De oudste werd zindelijk 1 week voor zijn officiële instapdatum in juni. Toen hij in september gestart is, hebben we zo goed als nooit natte broeken mee terug gekregen uit de school. Maar stress dat wij hebben gehad uit angst dat ons kind niet zindelijk zou zijn als hij naar school zou moeten. Echt, ik zweer het, je ligt daar als ouder van wakker. En legt druk op dat kind waar dat eigenlijk totaal niet zou mogen. En dan doet mevrouw de minister daar nog eens een ton of wat druk bij.

    De jongste ging al op haar anderhalf ofzo op het potje zitten dus wij dachten dat het easy peasy zou zijn, maar niets bleek minder waar. Ze schepte er een hels genoegen in om naast dat potje te plassen. Ze vond rondlopen met een natte slip of een “ei in haar broek”, toch de motivatie om van de meeste kinderen om droog te worden, totaal niet erg. We noemden haar al lachend een “vuile prei” en ze beschouwde dat als een geuzennaam.

    Uiteindelijk duurde het tot 2 maanden voor haar 3e verjaardag eer de meeste plasjes in het potje eindigden en is ze gestart op school terwijl ze systematisch elke grote boodschap in haar slip deed. We hebben de afgelopen week geen enkel ongelukje meer gehad en je kan je niet voorstellen hoe blij we daarmee zijn. Want als ouder zit je er écht wel mee dat de juf elke dag zo’n onsmakelijk cadeau kan opruimen. Chapeau trouwens voor die juf, die nooit geklaagd heeft, die er elke dag weer ongelofelijk gemotiveerd aan begint, die mijn kinderen aanbidden en die erin slaagt van haar klas een leuke plek te maken voor peuters en kleuters. Het is ongelofelijk wat een verschil er elk jaar is tussen het kind dat ik naar school breng op 1 september en het kind dat ik terug krijg eind juni. Niets dan goede woorden dus voor onze school, waar kinderen wel mogen slapen ’s middags en de ouders niet achter een lijn op de speelplaats worden gedreven maar altijd welkom zijn in de klas. Maar dat is weer een ander verhaal.

  • Groot Kanon

    Ik weet niet of het eigen is aan de leeftijd, aan jongens of gewoon aan mijn kind, maar Zoon stelt veel ingewikkelde vragen. We hebben daar een beetje een vast momentje voor. Nadat ik Zus in bed heb gelegd en de wederhelft Zoons verhaaltje heeft gelezen, passeer ik nog eens op zijn kamer en voeren we diepzinnige gesprekken. Om een idee te geven, deze onderwerpen kwamen in de afgelopen dagen aan bod:

    cremeren of begraven, kraters in de maan, de dampkring, trouwen en kinderen krijgen, verder studeren, hou oud ons huis is en hoe we dat verbouwd hebben, verliefd zijn, raketten, dino's, het ontstaan van Gent, de renovatie van het Gravensteen, de klokken van het belfort, waar hij later gaat wonen,...

    Dinsdagavond was ik er niet en deed hij zijn gesprekje eens met papa. Ze bespraken de Big Bang. Zoon vroeg zich af hoe en waarom die er gekomen was. Hij wist ook het antwoord...

    ... met een groot kanon natuurlijk! Dat hij ging onderzoeken later!

  • Cabane

    Als er een nieuw stuk is van Cie. Cecilia, dan probeer ik te gaan kijken. Soms is het fenomenaal, soms is het gewoon ok, maar ik weet dat het altijd wel minstens dat laatste is met dus de optie op veel meer. Noem me gerust fan.

    Als je in thuisstad Gent naar iets van Cecilia wil kijken, dan weet je ook dat je snel moet zijn of dat je er anders aan bent voor de moeite. Hun voorstelling verkopen altijd probleemloos uit. Ik ben blijkbaar niet de enige fan. Wie Cabane dus nog wil zien, kan wel nog naar St Niklaas, Genk of Lier trekken, om maar iets te zeggen. Ik kan het u zeker aanbevelen.

    Ik las op voorhand al enkele reviews en artikels in de pers. Dat het personage van Joris Hessels het enige was dat wat diepgang had meegekregen en dat Titus De Voogdt en Robrecht Vanden Thoren vooral doen wat we van hen gewend zijn, de typische Cecilia-personages neerzetten. Dat eerste kan ik volgen. Het personage Sven staat meer op de voorgrond en is veel meer ingekleurd dan sidekicks Manu en Gilles. Maar het stoorde mij niet echt. Ik heb al stukken gezien waarbij ik echt het gevoel had van 'meer van hetzelfde' gezien te hebben. Maar dat had ik hier niet echt. Je hebt weliswaar de vertrouwde interactie tussen Vanden Thoren en De Voogdt, maar net door het toevoegen van een derde met een heel andere energie die dan nog het zwaartepunt van het verhaal draagt, krijg je toch weer een volledig nieuwe dynamiek en verhaal.

    Dit stuk is niet het allerbeste dat ik al gezien heb van Cecilia. Het laat geen sporen na op je ziel. Enkele dagen later is het meeste al vervlogen. Maar het is wel goed. Op het moment zelf was ik echt ontroerd terwijl ik drie minuten ervoor had zitten lachen. Never a dull moment. De voorstelling is gelardeerd met treffende oneliners en beelden die zich toch even vastzetten op je netvlies. En dat is eigenlijk ook al veel.

    14726236_199449487146803_2748332422905987072_n(1).jpg

  • Spuitje tegen de mazelen vandoen?

    Als kind ook gevaccineerd tegen vanalles en nog wat? Dan dacht je wellicht net als ik dat je helemaal OK was voor de rest van je dagen. Ben je echter tussen de 20 en de 45, dan is de kans heel groot dat je niet OK bent. Wij hebben meestal maar 1 dosis gekregen als kind en hebben een herhaalvaccin nodig. En dat is tot eind dit jaar gratis. Lees alles hier. Ik ga in elk geval vandaag om mijn spuitje.

    mazelen banner 600x300.jpg

     

  • Enkele uurtjes cultuur

    Ik wou hier uitgebreid verhalen over enkele porties cultuur van de afgelopen weken maar merk dat ik er om diverse redenen totaal niet toe kom. Omdat ik het ergens te spijtig vind om er gewoon over te zwijgen, in plaats van telkens een review dan maar gewoon enkele woordjes.

    Om ons dertien jaar samen te vieren, trokken de wederhelft en ik naar de cinema. Niet bijster romantisch, maar we hadden een bon liggen van eten + film en de nieuwe Tim Burton was net die week uitgekomen. En dus gingen we eerst lekkere gourmet burgers eten in Pauls Boutique (lekker lekker maar ik zit niet zo graag op van die hoge stoelen en het geheel voelde een beetje te veel als een ordinaire fastfoodtent aan in vergelijking met bv Jack of Ellis) en dan naar Miss Peregine's Home for Peculiar Childeren.


    Ik kan deze film voor de volle 200% aanraden. Hij was mooi, spannend en hartverwarmend. De hele week nadien werd ik nog gewoon blij als ik eraan terugdacht. Een beetje anders dan de vorige films die ik van hem zag, maar voor mij op een goede manier. Een beetje meer zoals Big Fish destijds en een beetje minder zoals Sweeney Todd. Maar neem wel de late voorstelling. Wij hadden die van 20u gekozen want ik val anders gewoon ter plekke in slaap en die zat redelijk vol tieners en dat vreet en slurpt en roddelt nogal zwaar door tijdens de film...

    Nu vrijdag ga ik naar Cabane van Cie Cecilia kijken, maar ook op 1 oktober kwam ik nog eens in het theater. Een vriendin vroeg me mee naar Liefde van NTGent. Een tekst van Peter Verhelst met Ann Miller en Els Dottermans op de planken, daar kon volgens mij weinig fout mee gaan. En dat bleek ook. 
    Een kort stuk, met slechts 2 actrices. Moeder en dochter die de echtgenoot/vader thuis verwachten. In het begin is het soms een beetje verwarrend, maar langzamerhand wordt op heel indringende manier duidelijk wat hun verhaal precies is. Ik bleef helemaal stil en aangedaan achter. Het stuk is nog heel even te zien dus ook dit is een aanrader.


  • Guilty Pleasure: Bazart

    Het is misschien niet zo hipsterachtig of zelfs cultureel correct om toe te geven als thirtysomething, maar ik ben redelijk zot van Bazart. Gisteren hun cd gekocht van iTunes en nu krijg ik het helemaal niet meer uit mijn kop...


  • Ernstige gesprekken met de kleuterzoon

    Ik heb geen babies meer in huis. Geen crèche meer, maar af en toe meer in de draagzak, een stuk van die kleine, afhankelijke knusheid verdwijnt stilaan. Maar er komen nieuwe dingen voor in de plaats waar ik enorm van geniet. Zoals de Gesprekken met Zoon. 

    Het schijnt typische te zijn voor zonen, maar ons exemplaar wil van alles weten hoe het werkt en waarom dat zo is en hoe dat zo gekomen is. 's Avonds als ik nog even langs ga op zijn kamer nadat de wederhelft hem in bed heeft gestopt, is zo een vast praatmoment. Maar evengoed vanmorgen toen zus nog sliep en ik alles aan het klaarmaken was voor de dag.

    De onderwerpen zijn uiteenlopend. Maar vast is de heel ernstige manier waarmee hij op de dingen ingaat. En ik ontdekte dat ik daar echt wel van geniet. Van zo'n redelijk volwassen gesprekjes met hem.

    Vanmorgen bijvoorbeeld vroeg hij op een bepaald moment waarom ik dan geld krijg als ik werk. En dan kwamen we erop dat we dat geld nodig hebben om te eten en te leven. Maar dat er evengoed mensen zijn die niet gaan werken, zoals de oma, die thuis is gebleven om voor de kindjes te zorgen. En dat ik wel 1 werkdag per week thuis ben sinds hij geboren is omdat ik dat belangrijk vind, maar dat ik zelfs als we het geld niet nodig hebben werken nodig heb om gelukkig te zijn. Dat vond ik toch ook belangrijk om even aan te stippen.

    Zondag aan tafel ging het over vlees en hoe dat dan gaat van koe in de wei tot vlees op (andermans) bord en dan schrok ik er wel van dat hij koeien toch zag als iets dat door de mensen werd gemaakt en niet als iets dat geboren wordt en leeft net zoals mensen. 

    Een tijdje terug hadden we het dan weer quasi dagelijks over waarom de dino's zijn uitgestorven en was hij bezorgd dat er ooit een meteoriet op zijn kamer ging inslaan.

    Maar het is echt zalig om met hem van gedachten te wisselen en zijn observaties en analyses te horen.