• E-mailetiquette

    Vinden jullie het eigenlijk ook zo irritant, zeg maar hemeltergend hoe sommige mensen met hun e-mailverkeer omgaan. Professioneel, bedoel ik dan.

    Een heleboel mensen bijvoorbeeld vinden het niet eens nodig een antwoord te sturen. Dat gebeurt dus echt vaak he. Voorbeelden uit het laatste jaar: stielmannen, het CLB van de school, de coördinator van de opvang, professionele contacten, iemand die vermeld staat bij 'contacteer mij voor vragen' bij een rondleiding op Open Monumentendag,... Gewoon. Geen. Antwoord. Als je iemand opbelt, zeg je toch ook niet van "Trekt uw plan, hier heb ik even geen zin in/geen tijd voor".

    Ik vermoed dat veel mensen het druk hebben. Ah ja, wie niet. En dus niet direct antwoorden en een mail mentaal doorschuiven naar later. Waardoor die op enkele dagen tijd letterlijk uit beeld verdwijnt en je dus op je antwoord mag fluiten. Dat kan gebeuren. We zijn allemaal mensen en we zijn allemaal overbevraagd. Maar he, je kan zo van die handige vlagjes aan berichten zetten, wisten jullie dat? 

    Het is zo erg dat het soms gewoon schrikken is wanneer iemand wél correct met e-mail omgaat. Bv gewoon terugmailt van "hallo, ik zit nu even met een enorme deadline maar ik neem over x weken weer contact met je op". En dat dan gewoon ook DOET. Uit zichzelf. Zo'n mensen wil je toch gewoon kussen? 

    Ik zocht het net even op online. En we zouden onze mails moeten beantwoorden binnen de 24 tot maixmaal 48 uur. Ok, dat haal ik dus ook niet altijd. Maar zo even aangeven wanneer je wel kan antwoorden, dat vind ik echt wel een uitkomst.

    Mailen is minder indringend dan bellen wat maakt dat je mails kàn achteruitschuiven en een telefoon natuurlijk niet. Maar dat mag in deze tijd geen excuus zijn. Het zijn evenwaardige media. Trouwens, probeer bepaalde mensen maar eens te pakken te krijgen via telefoon. Drie keer een voicemail inspreken en nooit teruggebeld worden of de telefoon die eindeloos blijft overgaan, de ambtenaar die enkel tussen 9 en 12 te bereiken is op dinsdag en donderdag,...

    Een ergernis dus, je leest het al...

  • De aankondiging van de herfst

    Jep, het is zo ver. Als ik thuiskom na een late dienst, is het helemaal donker. Deze week viel me dat ineens op. En ook 's morgens wordt het al voelbaar later licht. Daarin, en in het feit dat de spinnenwebben massaal aanwezig zijn buiten, laat de herfst zich echt voelen voor mij.

    En elk jaar weer heb ik het daar een beetje moeilijk mee, die kortende dagen, het feit dat de mooie helft van het jaar erop zit en de helft met sneeuw en kou zich aankondigt. Voor we het weten is het in het donker naar het werk en in het donker weer terug. 

    Maar nu nog even niet. Want gelukkig hebben we nog enkele weken zomerweer en volop zon om ons te wapenen tegen die komende winterblues...

  • Geen peuters meer

    Morgen is het de allerlaatste crèchedag van de Dochter. Na daar zowat 4.5 jaar 3 tot 4 keer per week over de vloer te komen, trekken we de deur achter ons toe. Ik weet nu al dat ik er redelijk emotioneel van ga zijn.

    Vanaf donderdag hebben we twee schoolgaande kleuters in huis. Twee boekentasjes te vullen elke ochtend. 1 september is altijd wel spannend, maar dit jaar toch extra, de eerste 1 september waarop ze allebei naar school gaan en de eerste schooldag voor de jongste!

    Extra spannend want mevrouw is nog niet zindelijk wat grote boodschappen betreft (dat kan toch ook prima gewoon in de slip) en op straat weigert ze een handje te geven. Maar op alle andere vlakken is ze er zooooooo klaar voor. Ze vertelt nu al aan iedereen die het horen wil dat ze naar school gaat en dat haar pop mee in de boekentas gaat naast de boterhammendoos... En de oudste is er ook helemaal klaar voor, eindelijk komt de kleine zus mee, het pronkobject dat hij alles kan tonen en leren... Hij heeft er zo lang op moeten wachten...

  • En bedankt he...

    Een man en een vrouw komen buiten. Zij blijft in de deuropening staan, hij stapt naar zijn auto aan de overkant van de straat.

    Zij:"Bedankt voor't passeren he. En bedankt voor de koffie".

    Hij, al bijna in zijn auto: "En bedankt voor de seks he".

  • Taart van Madam Bakster

    madam_bakster_Kamiel_32723.jpgIk hoorde al een tijdje terug over Madam Bakster en was geïntrigeerd; vegan taarten zonder geraffineerde suiker, dat klonk me als muziek in de oren. Waarom het dan tot dit weekend heeft geduurd eer ik een stuk van die taart heb geproefd, ik weet het ook niet. Had ik geweten dat het zo lekker was...

    Misschien is een deel van de verklaring dat de taarten nog niet op heel veel plaatsen te verkrijgen zijn, maar met het atelier waar je bestellingen kan afhalen en een koffiebar die punten verkoopt op wandelafstand, had ik eigenlijk geen excuus.

    Enfin, genoeg geëmmerd, zaterdag haalde ik een stukje citroenavocadotaart en die taart was echt gewoon verrukkelijk. Is het dan de beste taart ooit? Dat niet. Ik ben zot van goede taart en ken intussen véél adressen waar ze goddelijke baksels verkopen. Op dat vlak zijn we in Gent ook bepaald verwend. En ik ben een onverbeterlijke zoetekauw, ik zou kunnen ontbijten met taart. Maar als je dan in rekening brengt dat deze taart geen boter bevat (wel kokosolie, een ingrediënt dat ik zeer op prijs kan stellen en zelf ook wel mee aan het bakken en koken sla), geen artificiële smaak- of bewaarmiddelen en als kers op de spreekwoordelijke taart ook geen geraffineerde suikers. En dan toch geen ene procent aan smaak of originaliteit moet inboeten? Dan is deze taart echt geheel onovertroffen. 

  • Vegetarische snoep

    snoep.jpgDe kinderen snoepen wel eens graag. Ik snoep zelf wel eens graag. Maar na al die jaren stak het me tegen dat ik nog geen vegetarische snoep had gevonden, zonder die vieze gelatine in. Of toch maar zeer zelden.

    Tot ik toevallig ontdekte dat Albert Heyn dat verkoopt. Een goed argument om dit weekend die winkel eens te gaan verkennen. Mét resultaat.

    Ik ga me nu toch een stukje beter voelen als de kinderen hun snoepje komen vragen...

     

  • Kinderpraat

    Gisteren in de auto ging het om de een of andere reden plots over familienamen. De wederhelft vroeg aan Zoon wie er als enige een andere naam had. Daar moest Zoon niet lang over nadenken; mama heeft een andere naam. Waarop de wederhelft dus plagerig zei dat mama niet bij onze familie hoorde.

    Het bleef een minuutje stil en toen zei Zoon dat papa niet bij onze familie hoorde. Want hij en zusje waren allemaal uit mijn buik gekomen en papa als enige uit een andere buik. Dat vond ik toch wel even geweldige logica.