• Een dansje op het podium en ouders die doen alsof Elvis himself op dat podium staat

    Ik had het dus eerlijk waar nooit verwacht, ooit ergens te staan blinken van trots omdat mijn addergebroed op een schoolpodium een simpel liedje en dansje tot een goed einde brengt. Maar afgelopen zaterdag op het schoolfeest stond ik daar dus wel degelijk met mijn gsm te filmen op de tweede rij voor het podium. Ik beken!

    Maar Zoon heeft onze genen qua verlegenheid en vorig jaar op het schoolfeest was zijn grootste verwezenlijking dat hij tot op het podium was gedurfd, mede dankzij de aanwezigheid van zijn op dat punt amper anderhalf jarige zus die vrolijk mee het podium op ging. Mijn verwachting voor dit jaar lagen dus laag. Ik moet bekennen dat ik zelfs wat schamper reageerde toen hij zei dat hij hard ging meezingen en -dansen dit jaar. Zo van "ja ja jongen, zeker" en er dan duidelijk niks van geloven.

    Driedubbele shame on me voor die ongelovige reactie want hij heeft mijn ongelijk met verve bewezen. Hij heeft het hele lied staan zingen en het 'dansje' (ze moesten wat bewegen en bordjes met fruit omhoog steken op het juiste moment) perfect gedaan. En vooral, het enige wat eigenlijk van belang is, het plezier straalde er gewoon vanaf. Hij stond te blinken op dat podium. Hij stond daar op zijn gemak. En daar ben ik nu eens zo content mee...

    En de klap op de vuurpijl, de kindjes die zin hadden mochten zich opgeven voor een tweede dansje en ook daar deed hij met veel plezier aan mee. En daar wisten wij op voorhand dus niks van. Straf. Maar wel fijn.

  • Afgelopen weekend was dik ok, want...

    • vrijdagavond mochten we gaan eten in Njam Njam, het pop-up restaurant van 1 avond van de kleuters van Zoons klas. Als afsluiter van hun project restaurant moesten ze hun ober-diploma behalen in de context van een 'echt' restaurant. Het was echt top. Aperitief, een gereserveerde tafel, de kleuters die eerst een liedje zongen en dan elk hun eigen gezin aan tafel bedienden. Toch tot halverwege het hoofdgerecht, dan gingen ze massaal buiten spelen...
    • ik zaterdag voor moederdag een nieuwe zonnebril kreeg van de wederhelft en de koters. Zoon kreeg er ook 1, maar omdat de mijne een cadeau was, vond hij dat ik eerst mocht gaan kiezen. Dankuwel voor de kinderhoek in de winkel waardoor ik zelfs 10 minuten tijd had om rustig te kiezen. En daarna was het aan Zoon, die prompt ook een Ray-Ban koos, waardoor we nu zwaar assorti zijn... En dat terwijl het showbeest genaamd Dochter met een veel te grote zonnebril op stond te dansen voor de grote passpiegel in de winkel...
    • ik zaterdagavond echt buldergelach hoorde neerdalen uit de slaapkamer van de Zoon toen de wederhelft hem het Boek zonder tekeningen dat we in de bib hadden gevonden, voorlas.
    • we zondag mochten gaan aperitieven op het verjaardagsfeest van een klasgenoot van Zoon wat op een heus chique domein doorging, en alle kinderen in de regen op de trampoline, ambiance.
    • de Dochter een hele zondag in haar potje heeft geplast in plaats van ostentatief ernaast. Over dat andere gaan we stilletjes zwijgen.
    • als afsluiter van een redelijk dik OK weekend de kinderen op zondagavond vlot naar bed gingen (al een prestatie op zich voor de jongste) waardoor we klaar stonden tegen dat de babysit als een verzopen eendje aanbelde en wij hamburgers gingen eten bij Jack en naar mijn collega gingen luisteren die met zijn groepje L'heure du malheur in de Charlatan speelde.

     

  • Dagje Plopsaland De Panne

    Met onze twee kornuiten op stap gaan is niet altijd, zeg maar nooit, een ontspannende aangelegenheid, hoe graag ik ook op stap ga. Vooral de jongste ontpopt zich als een stevig karakter en dat laat zich al eens voelen. Maar afgelopen vrijdag was echt een dag om in te kaderen, zoals de volksmens soms eens pleegt te zeggen.

    Stralend weer, iedereen op tijd uit de veren (voor de kinderen is dat geen enkele uitdaging, voor ons des te meer), ongeveer zoals planning in de auto (7 minuten te laat), maar een heel klein beetje oorlog IN de auto (wie mag er Olaf vasthouden en oei de zonnebril van de jongste is al gesneuveld). Mijn voorpret minderde even aanzienlijk toen we om kwart voor 10 al in de file stonden op weg naar Plopsaland waar ik in alle naïeviteit had gedacht dat we op dit uur nog vlot het park zouden kunnen binnenrijden. Niet dus. 20 minuten na openingstijd vonden we nog net een van de laatste plekjes op parking 1...

    De kinderen waren in vorm. Dochterlief heeft geen enkele poging ondernomen om weg te lopen en geen enkele scène gemaakt bij het aanschuiven. We moesten helaas wel bijna altijd opsplitsen, maar allebei schoven ze rustig aan en nu Dochter de 85cm eindelijk gepasseerd is zijn er toch een handvol attracties waar ze ook in mag. Wat maakte dat er eindelijk ook eens iets te doen was voor haar op momenten dat Zoon ergens in wou waar ze nog te klein voor is.

    Allebei waagden ze zich aan nieuwe dingen, Zoon eindelijk in de Splash van Piet Piraat waar hij tot hiertoe niet indurfde maar wel altijd naar stond te kijken en ik en Zoon ein-de-lijk eens in mijn geliefde boomstammetjes (water en niet te wild, da's echt mijn ding).

    Voor de middag viel het ook nog enigszins mee met de drukte en konden we al heel veel dingen van ons verlanglijstje afwerken. Na de middag werden de rijen wel héél lang en werden de kindjes ook moe. Tijd dus voor een half uurtje ballenbad in het Mayaland. Waar de kleinste nu ook in de glijbaan mag, zij het onder begeleiding. Dat werd dan de begeleiding van haar broer, wat niet helemaal de bedoeling was vrees ik maar ik zag mezelf echt niet in die kleine maar stijle buizen van het ballenbad kruipen. Ze stootte haar hoofd blijkbaar eens maar ze amuseerde zich rot en broer ook.

    En dan op weg naar huis de zalige rust van twee doodcontente, slapende kindjes.

    We hadden 's avonds geen zin en inspiratie om te koken, Zoon heeft momenteel een project over restaurants op school, dus waagden we ons aan een pizza op het terras bij de Italiaan. Met toch wat lood in de schoenen want zoals gezegd kan de Dochter geen drie minuten stil zitten en probeert ze meestal weg te lopen. Niets van dit alles nu. Ze bleef bij ons en ze heeft, wonder boven wonder, zelfs effectief enkele stukken pizza gegeten. En Zoon, die genoot zienderogen, eindelijk eens echt op restaurant nadat ze er in de klas al drie weken rond aan het werken waren geweest.

    Het was zo'n perfecte dag, ideaal weer, vrolijke kindjes, zelf eindelijk eens wat energie, ik kon er 's avonds gewoon niet van over...

  • Kleine pleister

    Ik zit niet zo geweldig goed in mijn vel de laatste tijd. Niet alleen fysiek, want ik hang aan elkaar van de kleine, vervelende kwalen zonder duidelijke oorzaak (denk maagpijn, eczeem, de zoveelste verkoudheid en een eindeloze vermoeidheid die los staat van het aantal uur slaap) maar ook wel eens mentaal. Ook op dat vlak kamp ik soms met weinig energie en een beetje een down gevoel, zonder goed te weten wat of waarom. Ik leef vaak van de ene uitdaging of leuk project naar het volgende en een lege agenda geeft mij onrust en ontevredenheid.

    Gelukkig zit er soms beterschap in een klein hoekje. Het waarderen van iets klein en alledaags. De lentezon gaan zitten opnemen op een bankje in het park en eens goed zagen tegen een vriendelijk luisterend oor, bijvoorbeeld. Of diezelfde zon terwijl ik voor 1 keer zonder haast met de bejaarde hond door de stad struin. De warmte, de blauwe lucht na weken van kou en regen, het lucht op.Even aan de wereld ontsnappen met een goed boek. De dochter horen zingen. Wakker worden en merken dat het al 8 uur is en diezelfde dochter heeft doorgeslapen. Een stuk quiche. Menselijke warmte.