• Eten en drinken in Lille

    Ok, onze eerste mini-citytrip sinds de kinderen er zijn, de eerste nacht ever dat de Dochter uit logeren gaat, 30 uren zonder kinderen in een nieuwe stad, wat doe je dan? In ons geval, wanneer de lente net weer haar staart heeft ingetrokken en je gewoon wil ontstressen, vooral eten en drinken zo bleek. En heel veel babbelen en nog eens een echt koppel zijn eerder dan mama en papa. Lachen en zeveren, shoppen, stappen. Maar dus vaak de warmte opzoeken van een restaurant, bar of koffiebar en decadent veel eten en drinken. Wat maakt dat ik nu wel enkele tips heb als het op Lille aankomt.

    Het liep al tegen de middag toen we aankwamen en na een uurtje of wat slenteren in de kleine straatjes stootten we toevallig op een bio restaurant, De Rode Koe. Ideaal als vegetariër dus de keuze was snel gemaakt.
    Binnen was het erg rustig, er kwam maar 1 ander koppel eten. Er was een kleine maar prima kaart met slaatjes, quiche, pasta en burgers. Ik had wel zin in een burger en frieten en de wederhelft ook.

    De burger was best raar, niet het broodje met veggieburger en saus, maar een broodje met daartussen gewoon losse gekookte groenten en heel lekkere saus. Wat het wel wat morsig maakte om te eten. Hier en daar zat er een smaakje dat me niet 100% beviel (koriander?) maar los daarvan wel een eerlijke en gezonde maaltijd. Zeer sympathiek trouwens was dat we vooraf een gratis klein en zeer smaakvol soepje kregen aangeboden en dat we in het Vlaams bediend werden was ook wel grappig.

    Enkele uren later tijd voor koffie en zoete zondes. Tamper! ziet er met zijn kleine raampjes en dikke houten deur niet erg verwelkomend uit, maar binnen was het warm en kwamen de heerlijke geuren je tegemoet gezweefd. Slow coffee leek de specialiteit te zijn, maar we kozen toch maar voor de goede ouwe cappuccino. Die trouwens redelijk lang op zich liet wachten want het was behoorlijk rustig in de zaak en ze waren met drie achter de toog, maar eens de koffie kwam was hij dan ook wel heel erg lekker. Zo mogelijk nog lekkerder waren de carrot cake en lime pie die we erbij hadden besteld. Man zo zondig lekker. 
    Kleine zaak waar je ook een hapje kan lunchen en waar de muziek van de platendraaier komt (Blur!). Een van de eigenaars (een hipster met baard en bretels) was trouwens meer bezig met zijn vinyl dan zijn klanten. Maar echt een moddervette aanrader trouwens. Ik zou er ook moddervet van worden moest ik hier te vaak komen, met die taarten...

    011.JPG

    We logeerden in het echt geweldige Best Western Why en om de hoek bleken toevallig de helft van de Italiaanse restaurant in Lille gevestigd. La Fossetta kreeg goede reviews en we hadden het geluk het voorlaatste niet-gereserveerde tafeltje te krijgen. Het is nochtans geen klein restaurant en het eten komt behoorlijk snel op tafel. Een beetje een fabriekje, denk je dan. Maar de goede reviews bleken niet gelogen. De kaart is eerder aan de kleine kant waardoor je nogal aangewezen bent op de suggesties van de dag op het krijtbord. Ik koos voor de mezza luna, mij tot dan toe onbekend, een soort reuzeravioli's die gevuld waren met spinazie en geitenkaas in een saus met room en honing. Een echt bommetje, maar wel een om duimen en vingers van af te likken. Aan de overkant hoorde ik ook geen verkeerd woord over de spaghetti polpetta.

    Nadien was het even zoeken naar een leuk café. Ofwel zaten ze ei-vol, ofwel was er nog niemand. Omdat ik het echt wel te koud kreeg, belandden we in Apollo Bar. Slechts een viertal hoge tafeltjes en dan nog 1 hoekje met zeteltjes. Een goed assortiment aan bier en cocktails. Dansmuziek maar dan wel van het betere soort (nogal soulgericht) en zeker niet te luid (er hing een decibelmeter trouwens). Vriendelijke gast aan de bar.

    Ontbijten deden we in het hotel (lekkerrrrrrrrrr!). Tof hotel trouwens; we hadden de deluxe kamer die echt wel gigantisch groot was. Ook wel omdat die voorzien was voor rolstoelers; je kon makkelijk met 8 in de douche. Niet dat we dat hebben uitgeprobeerd ofzo. Gratis nespresso op de kamer. En een gevarieerd ontbijt met verschillende soorten pannekoeken, eitjes, fruit, kazen, koekjes, brood,...

    010.JPG

    Door het uitgebreide ontbijt had ik om 13u nog lang geen honger en hebben we wat lang doorgeshopt waardoor de echte restaurant allemaal aan het sluiten waren eer we aan lunch begonnen te denken. Stom stom stom. Gelukkig vonden we nog een pannenkoekenspul dat ons wel nog wou binnenlaten ook al sloot de keuken officieel om 14u30 en waar we een zoute pannenkoek konden krijgen die echt wel als geroepen kwam.

    Voor we terug huiswaarts keerden, stapten we nog eens langs Tamper! maar het zat helemaal vol en met 6° zag ik een terras, in tegenstelling tot enkele Lille-naars, niet zitten. Gelukkig was op de hoek van de straat Cafeine, een andere koffiebar die ook wel best goed was.

  • Lammetjesdag

    Ik ben absoluut geen huismus. Zeker als de zon schijnt, moet ik op stap. Iets gaan doen. In de zon. En afgelopen weekend bleek nu een zonovergoten top-lenteweekend.

    Zaterdag raakte ik niet verder dan een wandeling langs het water met hond en Zoon. Leuk, gezellig en we zijn best ver geraakt (ik schat zo'n 2.5 km op het gemakje met een oudere hond en een loopfietsende Zoon dus). Maar zondag begon het echt wanhopig hard te kriebelen. Ik vond echter niet direct iets wat je kan ondernemen in de onmiddellijke omgeving van Gent centrum met een twee- en een vierjarige.

    Tot ik, lange leve Facebook, online iets zag over een lammetjesdag op een bioboerderij. Zon, buitenlucht; check. Plekje waar de kinderen kunnen rondcrossen zonder dat je bang moet zijn dat ze onder een bus of in een vijver eindigen: check. Diertjes: dikke vette bonus.

    De kinderen zelf waren niet direct mee en moesten bijna letterlijk elk vanachter hun scherm gesleept worden. Bij de Dochter werkte het argument dat we naar Shaun gingen gaan kijken. Ze is zwaar fan van Shaun the Sheep en TimmyTime...

    Eens op de boerderij zijn ze echter kleine twee uur lang volledig loos gegaan, die twee. Met alles erop en eraan; modder aan hun handen, hooi in hun haar en de geur van verse geit zowat overal. Hooiberg beklommen, op traktor geposeerd, ontelbaar veel dieren geaaid, nog veel meer dieren de schrik van hun leven bezorgd (door er op af te rennen) en een handvol kleine lammetjes geknuffeld. In de modder gevallen. Overal rondgerend. Kortom, de tijd van hun leven gehad... En ik eigenlijk ook wel.

    Ik schrok er wel een beetje van hoe erg ik verstedelijkt ben. Niet dat ik een boerendochter ben, het dorp waar ik ben opgegroeid telde wel boerderijen en velden maar zelf kwam ik daar eigenlijk nooit. Maar mijn overgrootouders zouden wel echte boeren geweest zijn. En ik heb jarenlang paardgereden dus ben niet zo heel erg vreemd van dieren in een stal. Terwijl dat nu echt iets heel ongewoon leek.

  • Mondige kinderen

    Op school leert Zoon zijn mening vormen én uitdrukken. Dat vinden we ook thuis uiteraard belangrijk; nadenken, onderzoeken, mening vormen en uitspreken. Van nature is Zoon een héél erg verlegen kerel. De afgelopen twee weken echter rijgt hij de franke uitspraken echter wel heel enthousiast aan elkaar. Misschien toch een werkpuntje...

    • In de volle slagerij: "Ik eet geen vlees. Vlees is vies. Bèkkes. Dat is hier allemaal vies he papa. Gaan die mensen dat allemaal opeten?"
    • In een volle bakkerij: (een klassieker in het genre) "Ik wil een snoep. Krijg ik een snoepje. Mag ik nu een snoepje? Ik ga er twee nemen, ook een voor de zus thuis".
    • Aan de kassa van de Colruyt tegen de niet heel snelle kassier:" Jij werkt wel heel traag he, je moet een beetje sneller zijn".
  • Echt, serieus stad Gent?

    Begin september kreeg ik een factuur van de buitenschoolse opvang die langs geen kanten klopte. Er werden drie warme maaltijden aangerekend terwijl Zoon altijd zijn eigen lunchpakket heeft meegenomen en we bij het inschrijven ook zeker geen warme maaltijden hebben geboekt. Er stond een gewettigde afwezigheid op terwijl hij pertinent zeker elke dag is gegaan. Dus mail ik de dag zelf nog naar de contactpersoon van de opvang van Stad Gent.

    11 dagen later nog geen reactie dus ik stuur nog een vriendelijke reminder naar dezelfde persoon. Want ik ben niet graag een wanbetaler. Ik krijg daar zelfs behoorlijk wat stress van, van zo dingen die maar niet in orde komen. Een kleine maand later, op 15 oktober, stuur ik een derde e-mail.

    Nooit heb ik reactie gekregen.

    En nu, een half jaar later, ineens brieven met dreigen van gerechtelijke wegen en extra kosten?

    Dat vind ik nu echt eens geen manier om met mensen om te gaan.

    Tot slot nog een uitsmijter. Begin vorige maand een factuur, daags nadien een e-mail met de mededeling dat de verstuurde facturen fout zijn, dat ze dus niet betaald moeten worden en men alles zal doen om zo snel mogelijk juiste facturen te sturen. Ook dan hetzelfde liedje, nooit nog iets van gehoord. Dus heb ik vanmorgen maar de factuur waarvan ze zelf zeggen van niet te betalen, betaald, eer ze weer dreigen met deurwaarders.

    Echt mensen...

     

    Update: enkele uren na mijn mail met het departementshoofd in CC (vuile truc maar ik moest iets doen) is er ineens antwoord dat ik gelijk heb wat de foute factuur betreft en ze het gaan corrigeren. Ben vooral blij dat daarmee de kous na een half jaar hopelijk eindelijk af is...

  • Roltrapregels

    Je staat op de roltrap in het treinstation. Waar sta je?

    • rechts, je rijdt toch ook rechts
    • in het midden, sta ik het meest stabiel
    • links
    • ik heb daar nu eens nog nooit op gelet.

    Anyone?

    Wel, dit is nu eens iets waar ik mij niet alleen gi-gan-tisch aan erger, maar waardoor ik dus ook regelmatig een verbinding met bus of trein door mis. Het is nochtans simpel en in de rest van de wereld lijkt iedereen deze ongeschreven regel te kennen. Zelf pikte ik het bv op in de Londense metro als tiener.

    Op de roltrap sta je rechts als je niet gehaast bent en gewoon blijft staan achter de persoon voor je. Als je wil babbelen met je vrienden. Als je aan het lezen bent op je smartphone. Maar bovenal: je laat de linkerkant vrij voor de mensen die gehaast zijn en voorbij willen steken.

    Dus kunnen we dat nu voor eens en voor altijd even afspreken? 

  • Jeugdboekenweek met Zoon

    Vorig weekend had Zoon een klacht. Een terecht klacht vond ik. Namelijk dat er in ons huis veel babyboekjes zijn en heel weinig voor grote jongens zoals hijzelf. Ik gaf aan dat hij voor zijn verjaardag 4 of 5 nieuwe grotejongensboeken had gekregen, en die zelfs nog allemaal niet uit had gelezen. Maar dat waren er toch wat weinig vond hij, in vergelijking met de twee planken vol met Uki en Bumba en Kaatje. Waarop ik moest toegeven dat de jongeheer een punt had en besloot zaterdag met hem eens naar de bibliotheek te gaan.

    We waren er al samen geweest maar het moet even geleden zijn aangezien hij het zich niet meer kon herinneren. Sinds ik op de Kindle lees ben ik gestopt met naar de bib te gaan en dat zal ondertussen al zo'n twee jaar zijn. 

    Het was even zoeken naar het rek van de prentenboeken maar eens gevonden leek elk boek hem wel te interesseren. Op een minuut tijd stond ik al met 6 boeken in mijn handen. Tijd om er even de rem op te zetten dus. Hij mocht 5 boeken kiezen en dan zochten we er samen nog eentje uit voor de kleine zus. Een boek over een heks, een van ridders, hij koos zonder problemen. 

    Een toffe oogst, maar een tikje oud en stoffig vond ik zelf. En zo sprongen we op weg naar huis ook nog eens een boekhandel binnen. Want een boek altijd mogen houden is toch nog net ietsje leuker dan eentje lenen. In de winkel waren zo mogelijk nog veel meer verleidingen dan in de bib, met kleurrijke opstellingen vol Studio 100 en andere toestanden.

    Zoon was meteen in de ban van een Piet Piraat boek maar vond het ridderboek dat ik eruit haalde ook geweldig, dat kende hij al van het ridder-project op school. En dan was er plots zijn grote liefde, de Nachtwacht encyclopedie. Drie boeken vond ik van het goede teveel, dus moest hij er twee kiezen. Maar "De ridder die niet slapen wilde" vond ikzelf het meest waardevol dus zei ik dat ik wel vond dat die erbij moest. Aangezien het Nachtwachtboek voor 9-12-jarigen is en hij zo gek is van Piet Piraat, leek het me logisch dat hij Piet Piraat zou kiezen. Maar de liefde voor de Nachtwacht bleek veel groter. Hij werd zo triest van het idee dat boek niet mee naar huis te nemen. Gelukkig is er Pasen in het vooruitzicht en gaf ik hem de tip om het piratenboek aan de paasklokken te vragen, wie weet schudden die het wel uit over drie weken. Daar kon hij eigenlijk meteen mee leven. Fier als een gieter nam hij de boeken mee naar de kassa.

    En dus bestond de rest van het weekend uit voorlezen...

    ridder.jpg

    nachtwacht-de-encyclopedie-der-wezens-van-de-onderwereld.jpg

     

  • Mobiliteitsplan Gent: ik ben voor!

    Ik moet zeggen dat ik er serieus van geschrokken ben, al het gezaag en geneut over het nieuwe mobiliteitsplan. En ook wel aangenaam verrast dat ondanks alles toch een krappe meerderheid voor heeft gestemd in de online peiling van De Gentenaar een tijdje terug. Maar zelfs binnen de vier muren van mijn eigen huis lopen de discussies al eens hoog op en mijn supersympathieke en progressieve buurman heeft plots een 'ik ben tegen' affiche aan zijn raam.

    Ik ben dus voor. Of het voor mij persoonlijk echt een verbetering zal zijn, weet ik niet, want onze straat is en zal vrees ik een invalsweg blijven. Toch sta ik 100% achter het plan. Want hoe het nu is, kan het gewoon niet meer. De stad is gewoon geen fijne plek met al die auto's die op elk moment van de dag en nacht overal maar naartoe blijven rijden. De straat waar mijn straat in uitkomt, is een notoire fijnstoftunnel; het GMF heeft de luchtkwaliteit ooit gemeten en die was gewoon om te huilen. Dat is wel de straat waar ik te voet met kleine kinderen elke dag door moet. Ik weiger dat dus, er zijn gelukkig veel kleine zijstraatjes en ik ga ervan uit dat 1 straat verder in die autoluwe kleine straatjes de vervuiling al pakken minder is. Maar het is gewoon degoutant hoe er wordt gereden in een straat waar maar liefst 4 scholen vlak aan gelegen zijn. Die scholen zijn trouwens ook een deel van het probleem, er blijven mensen die hun kinderen elke ochtend voor de deur komen afzetten en doorgaans doen ze dat niet met kleine, zuinige stadsautootjes.

    Het moet dus anders. Ik ben er 100% zeker van dat we over 20 jaar allemaal met onze ogen gaan rollen hoe het zo lang heeft kunnen duren. Moest eender wat anders evenveel slachtoffers eisen als de auto (verkeersslachtoffers, fijn stof en andere uitstoot, opwarming van de aarde,...), het was al heel lang verboden. Maar van onze heilige koe aanvaarden we alles, met de glimlach. We zijn allemaal gewend dat we om welke reden dan ook op eender welk moment naar eender welk moment kunnen trekken. We zijn verslaafd aan mobiliteit. Hoeveel mensen denken bewust na over hun verplaatsing? En gaan er niet met de auto naar de bakker op minder dan 1km gewoon omdat het regent of omdat het sneller is of omdat ze te lui zijn om te stappen. Omdat het kàn. Omdat ze het gewend zijn. Omdat ze het niet in vraag stellen. En dan die eindeloze excuses, 'ik kan niet anders dan met de auto want'. En dan komt het. Het openbaar vervoer is te druk, te duur, er stopt geen bus in de buurt, ik hou niet van de bus, mijn bedrijf ligt niet bij een station, er is maar 1 trein per uur, het regent, het duurt te lang, ik heb een bedrijfswagen,...

    Wat volgens mij nodig is, is een verandering van hart, van visie, van manier van denken. Zelden zijn de alternatieven onmogelijk, maar we zijn allemaal van kleinsaf gewend van het comfort van deur tot deur te snorren. Natuurlijk wil niemand die 'vrijheid' afgeven. Dat is niet fijn. Veranderen is altijd moeilijk en roept altijd veel weerstand op. Denk maar aan het model van Prochaska en Diclemente daarover. Maar ik zie eigenlijk weinig andere opties dan dat iedereen zijn houding aanpast en anders omgaat met mobiliteit. Iedereen, op alle niveaus. Want zo lang de overheid bedrijfswagens blijft promoten blijven de mensen ze uiteraard blij aanvaarden en volop gebruiken. En zo lang de werkgevers eisen dat bijna iedereen op dezelfde uren naar de grote centra pendelt en thuiswerk voor nog veel managers een beetje een vies woord is, blijft het een moeilijke puzzel. Er is een gigantische verandering nodig in de harten en in de geesten. En ik ben blij en fier dat Gent op zijn minst bereid is om die sprong in het onbekende te wagen. Met het risico dat het fout afloopt. Wat ik zeer zeer spijtig zou vinden. 

    Zelf probeer ik het vooral positief te bekijken. 's Morgens ben ik zelf 2u15 onderweg te voet en met de trein. 
    7u45 de deur uit richting crèche (2 km stappen met 2 kleine kinderen erbij)
    8u30 Zoon afzetten in zijn klas
    8u45 trein 1
    9u trein 2
    9u50 aankomst in Brussel
    10u aankomst op mijn werk (nog 1km stappen).

    Positieve dingen:

    • ik heb eer ik begin te werken al tussen de 3 en de 4km afgelegd, zeker in de zomer is dat best prettig. Ik hoef 's avonds niet meer naar de fitness te hollen...
    • op de trein heb ik de enige me-time van de dag, het enig moment om even rustig te lezen, muziek te luisteren of gewoon wat na te denken.
    • ik heb een bureau job en zo kom ik wat buiten, vitamine D opdoen in de zon als die schijnt.
    • ook de kinderen beginnen al direct met wat beweging.
    • ik sta nooit in de file ;-)

    Heb ik hier alle dagen evenveel zin in? Absoluut niet. Als het pijpestelen regent is het een hele organisatie om die kinderen niet drijfnat in de crèche en school te krijgen (1 kan in de buggy maar geen 2, dus de andere is loopfiets/draagdoek). Ik sta soms doodsangsten uit als we drukke punten over moeten met de vierjarige en zijn loopfiets. Ik zou ook liever een half uur eerder op mijn werk zijn en 's avonds voor 19u30 weer thuis. Maar ik kies hier bewust voor en probeer er gewoon het beste van te maken. En dat lukt dus prima.