UA-104319606-1

  • Groot onderhoud voor Figo

    De inductie van de narcose is het meest risicovol had de dierenarts ons wel verteld, dus toen we niet direct iets hoorden had ik er wel goede hoop in. Toch begin ik behoorlijk zenuwachtig te worden toen we om 18u30 nog steeds niets hadden vernomen van onze hond. Ze werkt met gasanesthesie en had ons verzekerd dat de meeste honden daar snel weer wakker van worden...

    Uiteindelijk heb ik de wederhelft aangepord om zelf eens te bellen en toen bleek dat de dierenarts net met Figo bezig was en ons direct ging terugbellen. Alles was gelukkig goed en een uurtje later mochten we hem ophalen. In tegenstelling tot Luca lag hij niet in de kooien van het verblijf na een operatie. De dierenarts vond hem blijkbaar zo zielig/lief dat ze hem al die tijd bij haar had gehouden in de consultatieruimte! Typisch Figo om iedereen zo in te palmen. Meneer de hazewind was aanwezig geweest bij de ingreep van een konijn en had geen kik gegeven. Maar oh wee toen de glazenwasser kwam, toen was hij zich gaan verstoppen. Onze held...

    Na de ingreep verdween hij in zijn mand om er alleen nog uit te komen om te gaan slapen en ook de hele volgende dag bleek hij suf. Ik moest hem de eerste helft van de dag de trappen af dragen (gezellig zo 25 kilo hond twee verdiepingen naar beneden dragen) en natuurlijk bleef hij niet beneden maar volgde mij als ik meer dan drie minuten uit zijn zicht verdween... Eerst wou hij niet eten en naar buiten om te plassen was op een immens sukkeltempo. Hij heeft zowat de hele dag naast mij in de zetel liggen slapen, slapen, slapen...

    002.JPG

    Na de middag begon hij eindelijk weer te drinken en te eten en tegen de volgende ochtend kon hij ook weer normaal stappen. En hoera, zijn ongelofelijke stinkadem, ruikbaar vanop een metertje afstand, is verdwenen. Alsook twee tanden en hopen tandsteen. De dierenarts had er zoveel werk mee dat ze drie andere afspraken heeft moeten afbellen... Ze heeft ruim de tijd genomen voor meneer de oude hond; nageltjes geknipt, oortjes proper gemaakt en bloed en urine genomen voor screening op enkele veel voorkomende aandoeningen bij oude honden. Nu maar hopen dat daar niet te veel in vastgesteld wordt...

  • Figo bij de dierenarts

    Not a happy day. De dierenarts spreekt al zeker twee jaar van Figo zijn rotslechte tanden die een behandeling nodig hebben. We hielden de boot echter af omdat een totale narcose op zijn leeftijd te risicovol is, hij is ongeveer 12 jaar en niet echt in geweldige vorm. Maar de dierenarts drong aan, hij heeft pijn volgens haar en eet ook effectief steeds minder. Dus vandaag is de dag. Deze middag moeten we hem wegbrengen.

    En ik ben bang. Bang dat we zo kort na het verlies van Luca al opnieuw afscheid zouden moeten nemen. Het is namelijk niet alleen het hele narcose verhaal. Figo is een oud, gebrekkig mannetje geworden. Als ik ermee wandel valt hij regelmatig door zijn achterpoten. Hij valt al eens van de trap. Hij vermagert maar hoezeer we ook ons best doen om hem te verleiden met lekker eten. Hij lust steeds minder. Hij gedraagt zich soms behoorlijk vreemd. Hij is oud, grijs en fragiel. 

    Maar hij is nu de enige hond in huis en ik kan het idee van een huis zonder dieren echt niet aan. Ook voor Zoon, die nog altijd veel over Luca spreekt. Luca is weg maar er is nog altijd een hondje in ons huis. Leven, warmte. En aangezien ze ongeveer even oud waren weet je gewoon dat Figo geen twee jaar meer bij ons zal zijn. Maar toch hoop ik daar verdorie op.

    De dierenarts gaat blijkbaar ook een soortement 'oude honden screening' doen. Hopen dat, als zijn tanden onder controle raken en hij komt goed door de narcose, ze geen ander onoverkomelijk probleem vindt.

  • Grieperig

    Zijn andere mensen met kleine kindjes in huis eigenlijk ook zo vaak en zo lang ziek? Twee weken ben ik gaan werken met diverse gradaties van verkoudheid; verschrikkelijke loopneus, hoofdpijn, noem maar op. Ik telde de tweede week echt af naar vrijdag, wat drie dagen thuis betekende en eens goed uitzieken. Maar in plaats van beter werd ik elke dag zieker en maandag moest ik me werkelijk naar de huisarts slepen. Ondertussen is het woensdag en is het de eerste dag dat ik in staat ben tot iets anders dan slapen en wat Netflix kijken. Geen dag te vroeg want morgen moet ik weer aan het werk... Stomme virussen...

    Ook de dochter had er serieus last van, ze leek er bijna door wanneer ze ineens boven de 39 graden ging. Na twee dagen ging het beter maar dan was de koorts er ineens terug. Nu is ze sinds zaterdagnamiddag koortsvrij maar volgens de creche (en ik kan dat helaas bevestigen) blijft ze wel immens prikkelbaar van gedrag, ze is nog lang niet in haar haak...

    Echt serieus, wat een rotvirus zeg.

  • An evening with Greg Dulli @Vooruit Gent

    Valentijnsavond vieren in het gezelschap van Greg Dulli, ik vond het een strak plan. Ik heb meer dan een kleine boon voor de man, ondanks het feit zelfs dat hij de 50 vorig jaar gepasseerd is. An Evening with Greg Dulli in Vooruit verkocht vlot uit, maar ik wist met gemak nog kaartjes te bemachtigen voor de derde rij. Helaas was het dus een zittend concert in de mooie theaterzaal van Vooruit. Ik hou niet zo erg van zittende rockconcerten. Mijn aandacht glijdt makkelijk weg, als ik niet kan bewegen zit ik zo niet 'in' het optreden, als je begrijpt wat ik bedoel. Toch had het ergens ook wel iets, om Dulli eens bezig te zien in het statige kader van een theaterzaal. Bovendien zijn zowel ik als de wederhelft al anderhalve week snipverkouden en had vooral hij een staand optreden maar half overleefd...

    Gezien ons laag energiepeil besloten we het voorprogramma over te slaan en gewoon rustig iets te gaan drinken in het café. Goeie keuze volgens mijn collega die het voorprogramma (het Italiaanse Afterhours) wel had gezien. Bovendien bleken de violist en frontman van Afterhours te fungeren als muzikanten bij Dulli's optreden vanavond, dus we kregen ze toch nog te zien. De violist was nog ok, maar ik was zeer weinig onder de indruk van Afterhours Manuel Agnelli en de Spaanse bassist die een vrij ongeïnspireerde en ook wel gewoon weirde indruk maakten op het podium.

    Wel helemaal in topvorm waren Greg Dulli en Dave Rosser. Ik heb Dulli al veel live gezien, ik schat 8 à 10 keer ondertussen; ik ga gewoon elke keer kijken als hij komt spelen. Meermaals werd het een teleurstelling, omdat de man doodziek was, omdat het geluid een ramp was, omdat hij zich weer eens slecht voelde. Maar vaker was het absoluut top en waren het kippenveloptredens.

    We kregen een mix uit het ruime repertoire met stukken Afghan Whigs, Twilight Singers, Gutter Twins, nooit eerder gespeeld werk en nieuw werk. Zoals Dulli's gewoonte is, smokkelde hij er stukjes muziek van andere artiesten tussen en deed er zijn ding mee. De man had er zin in. Ik heb hem al spraakzamer geweten, maar hij leek alleszins van het optreden te genieten. Al denk ik dat hij zich net als zijn publiek meer thuis voelt in een traditioneler rock-setting.

    De setting wisselde vaak, dan eens Dulli en Rosser alleen, dan enkel de bassist erbij, dan piano en viool. Ik vond het wat sneu dat Agnelli vaak de toetsen voor zijn rekening nam maar in de tweede helft van het optreden nam Dulli gelukkig ook al eens zelf plaats achter de toetsen en schoof zijn mooie akoestische gitaar door naar de Italiaan. Ik hou ervan als Dulli achter de piano zijn demonen bezweert.

    Hoogtepunten voor mij waren Martin Eden, Papillon, Teenage Wristband, Step into the light, een zalige versie van klassieker Gentlemen.

  • Rijsel here we come

    Ik heb verdorie lang getwijfeld. Eeuwen terug had ik mijn wederhelft beloofd dat we voor zijn veertigste verjaardag samen op weekend zouden gaan. Wij twee, geen kinderen. Naar Londen, want daar is hij nog nooit geweest. Wat ik echter niet had verwacht, was dat nu die gebeurtenis dichterbij komt, ik het zo moeilijk zou hebben met de scheiding van mijn dochter.

    Kort gezegd, ik vind 2.5 te jong om gescheiden van haar te slapen.

    Ik weet dat het in onze moderne maatschappij bon ton is dat heel kleinere kinderen al van jongsaf overal gaan uit logeren. We leven in een wereld waar alle aandacht gaat naar het de wensen van het individu en moeders en koppels hebben recht op eigen tijd, zonder kinderen. Denk maar aan de dooddoener 'een gelukkig mama is een gelukkige baby'. Sinds kinderen worden opgevoed in kleine kerngezinnen en niet meer in grotere verbanden, staat er ook ontzettend veel druk op de schouders van moeders en vaders. En we willen allemaal alles; een goede mama zijn maar ook een coole vriendin en sexy echtgenote. Enfin, het leidt hier te ver, maar ik heb nog geen nacht gescheiden geslapen van mijn dochter en ik weet ook niet of zij en ik hier al klaar voor zijn.

    Feit is dat ik geloof in de principes van attachment parenting en daarbij hoort ook lang borstvoeding geven en samen slapen. In de praktijk staat haar bed dus naast het mijne en werd ze tot voor enkele weken elke nacht minstens 1 keer wakker voor een nachtvoeding. Wat maakte dat op weekend gaan zonder haar compleet out of the question was.

    Maar sinds enkele weken gebeurt het vaker en vaker dat ze doorslaapt. En merk ik ook zowel bij mezelf als bij de wederhelft dat de nood aan een klein beetje tijd voor onszelf en elkaar niet hoog, maar acuut is. We zitten niet op ons tandvlees maar op ons kaakbeen, bij wijze van spreken.

    En dus heb ik eerst lang getwijfeld en dan maar de knoop doorgehakt; we gaan op weekend. 1 nachtje maar. Zien hoe dat gaat. Geen Londen, hoe leuk ook, want als je al enkele uren moet reizen blijft er van de tweedaagse weinig over. En bovendien wil ik een rustig weekend, waarbij niks moet. Bij Londen krijg ik toch weer snel het gevoel dat ik er het maximum moet uithalen en ga ik vermoeider thuis komen dan ik ben vertrokken. En dus werd het Rijsel. 1 uurtje trein, 1 nacht in een mooi hotel. En de rest zien we wel. En ik ga proberen eens goed te slapen. Benieuwd wat dat gaat geven...

    En onze dochter en zoon? Die gaan logeren bij de oma en de opa. Ze kennen het daar want ze verblijven er elke woensdag. En Zoon gaat er in de schoolvakanties regelmatig logeren en vindt dat top. Kleine zus zal dus allemaal vertrouwde gezichten om zich heen hebben en zich ongetwijfeld rot amuseren. Hoop ik...

    Wie heeft er trouwens tips voor een bezoek aan Rijsel? Leuke koffiebars, toffe caféetjes, mooie winkeltjes, ik ben heel benieuwd...

  • Michiel Huisman

    Op weg naar school kom ik vaak een papa met dochter tegen die enorm goed op Michiel Huisman lijkt. Je weet wel, de mega goodlooking Nederlander uit Treme, Nashville en Game of Thrones. Zoons school is op zoveel gebieden geweldig ;-)

     

    https://www.youtube.com/watch?v=It6spVD6QaQ 

    huisman.jpg

  • Paradontoloog deel 2

    Net terug van mijn tweede uurtje bij de paradontoloog. Ik wist deze keer al waar ik aan toe was dus de angst was een pak minder maar ik keek er toch weer serieus tegen op. En hier zitten we weer, met een mond vol bloed en de verdoving die deze keer tot een mijn linkeroog en -oor komt. Nu is het een maand tot afspraak nummer drie en dat zou enkel een snelle check-up zijn beloofde hij...