• Fille d'O

    Ik was wel heel erg blij met het verjaardagscadeau dat ik in december van mijn mannen kreeg, een bon van La Fille d'O. Ik zit ondertussen al meer dan 3 jaar borstvoedingsbh's te dragen wat betekent dat mijn oude lingerie ook al best oud is en het kriebelde voor iets nieuws. En bij La Fille d'O ben ik nog nooit langsgeweest. Dus ik was heel aangenaam verrast en kreeg er direct veel zin in. 

    Ook al was Zoon de bon mee gaan kopen, gaan kiezen doe ik toch liever zonder ons jong grut dus het was geduld oefenen tot ik eens een dag verlof kon nemen om te gaan shoppen. Ondertussen had ik op de site al een geweldige bh gevonden. Ik had er helemaal mijn zinnen op gezet toen bleek dat het een bikini was. Het zou dus nog een zoektocht in de winkel zelf worden dan.

    Eens daar bleek de bewuste bikini eigenlijk ook prima als bh te kunnen volgens de verkoopster. Ik paste enkele exemplaren maar mijn eerste liefde, de Liquid Bones, bleek toch nog altijd de juiste. Al moet ik toegeven dat alles er goed uitzag EN fijn zat. Eerlijk gezegd best een groot verschil met andere winkelervaringen. Bij sommige merken zit er precies gewoon niks goed, maar gelukkig had ik ondertussen al enkele goede merken gevonden.

    Hier de Liquid Bones dus.

    LIQUID_BONES_PUMP_WALK_BIC_F.jpg

    De shopervaring dan. Wel, ik ben laaiend. Vriendelijke verkoopster die je laat doen maar direct met de glimlach komt helpen als je erom vraagt. De bh's zijn licht anders ontworpen dus de hulp om alles goed af te stellen en te sluiten was zeer welkom. Lief en ongedwongen. Ik voelde me direct op mijn gemak. Mooie grote ruimte ook, luxueus en prettig. Leuke collectie ook. Lang niet alles was op mijn lijf geschreven, maar ik zou me er zonder problemen arm kunnen shoppen. Want goedkoop is het helaas niet. Zonder de korting die er gelukkig wel was, zou ik voor mijn setje afgeklokt zijn op een stevige 250 euro. Nu ging er net op dit model gelukkig 30% af en dankzij de bon van mijn mannen werd het helemaal betaalbaar natuurlijk.

    Voor die stevige brok centen krijg je dan wel goed gerief dat in ons land met de hand is gemaakt en gewoon zit als een huis. Ze hanteren andere maten dan al de rest en ik was even bezorgd hoe dat zou uitpakken, maar alle drie de modelletjes die ik had gepast, zaten als gegoten gewoon.

    Conclusie; dit is een blijvertje. Ik ga mijn oude goedkopere adresjes niet verlaten, maar als ik de centen kan missen ga ik me hier toch af en toe eens laten verwennen met moois denk ik

  • Kaart laten blokkeren

    Hoe chaotisch ik ook ben van aard, op bankkaarten en geld pas ik doorgaans heel goed. Groot was dan ook mijn verwondering toen ik vanmorgen bij de paradontoloog wou betalen en mijn bankkaart niet op zijn plaats zat in mijn portefeuille. Herhaaldelijke zoekpogingen leverden niets op dus net maar eens Card Stop gebeld. Stom stom stom en dacht dat het me nooit zou overkomen... 

  • Bij de paradontoloog

     

    Mijn zwangerschappen hebben mijn tandvlees om zeep geholpen. Tijdens mijn eerste zwangerschap zat ik met een acute tandvleesontsteking bij de tandarts alhoewel ik pas enkele maanden ervoor was geweest en die maande me streng aan om direct na de bevalling een afspraak te maken bij de paradontoloog om de aanzienlijke schade recht te proberen zetten. Hij dreigde met uitvallende tanden en meer van dat moois. Ik heb een heilig schrik van alles tandarts en stak na een periode van goede voornemens uiteindelijk toch mijn kop in het zand. Excuses genoeg; borstvoeding (alhoewel dat totaal geen kwaad kan), weer zwanger, ...

    Toen ik een tijd terug ineens het gevoel had dat er een tand los begon te zitten, sloeg de schrik me om het hart en maakte ik een afspraak bij de paradontoloog. Toen bleek dat ik nog niet direct moet vrezen voor tandverlies maar dat het toch behoorlijk ernstig was. Ik maakte de nodige vervolgafspraken die de computer blijkbaar niet registreerde, want drie maanden geleden stond ik voor niets in de praktijk en mocht ik dus opnieuw drie maanden wachten eer de arts een gaatje had in zijn agenda. 

    En vanmorgen begaf ik me dus met serieus veel lood in de schoenen naar het tandheelkundig centrum. Mijn moeder zei altijd dat ze liever ging bevallen dan naar de tandarts te gaan en ik kan dat volmondig onderschrijven. VEEL liever. Zonder epidurale dus. Enfin. De paradontoloog zag er een vriendelijke man uit en stelde me redelijk gerust. 

    De spuitjes waren een beetje lastig maar niet half zo erg als ik had verwacht en de behandeling varieerde van goed te doen tot verschrikkelijk lastig maar ook daar niet echt zware pijn. Gewoon verschrikkelijk al dat gerief in je mond (ik panikeer dan makkelijk) en dat geschraap en gedoe. En soms prikte het ook wel, vergelijkbaar met een gewone tandarts die tandsteen verwijdert en een gevoelig plekje heeft geraakt.

    En nu zit ik hier met een langs een kant compleet verdoofd gezicht en niet echt pijn maar toch ook geen prettig getintel en geprik. De paradontoloog heeft beloofd dat het niet echt pijn gaat doet, laat ons hopen dat hij gelijk heeft. Echt happy voel ik me toch niet.  Volgende week maandag staat de andere helft van mijn gebit op het programma... Hopelijk durf ik dan nog gaan...

  • Via Annemie op de palliatieve afdeling

    Een grote Annemie Struyf fan zou ik mezelf niet noemen. Maar toch zal ik regelmatig eens kijken als ze een nieuw programma heeft gemaakt. Omdat haar onderwerpen me vaak wel kunnen boeien. Zo ook gisteren, toen ze een palliatieve afdeling bezocht.

    Zo'n onderwerp laat natuurlijk niemand koud. Zelf verloor ik ondertussen 3,5 jaar geleden mijn moeder aan kanker. Ze is thuis gestorven. Maar als ik deze reportage zag, was dat misschien niet de beste oplossing. Ik denk dat de palliatieve afdeling haar veel meer rust had gegeven en haar einde mooier geweest zou zijn. Je hebt zo het idee dat mensen thuis moeten kunnen sterven in familiekring en ik was ook wel blij dat ik erbij was toen het gebeurde. Maar ik dacht verkeerdelijk dat in het ziekenhuis sterven betekent dat je aan je lot wordt overgelaten en tijdens je meest kwetsbare momenten alleen op vreemden kan rekenen, die wellicht niet allemaal even gemotiveerd zijn. Maar als ik zag hoe het er op die Antwerpse afdeling aan toegaat, wauw, chapeau. Hoe die verpleegsters zich met hart en ziel wijden aan het verzorgen van hun patiënten, de weinige dagen die ze nog hebben proberen zo aangenaam mogelijk te maken. Onbetaalbaar. Een patiënt noemde hen niet ten onrechte engels. Wij als familie zaten er toch te dicht op, konden het allemaal nog niet plaatsen, er waren op het einde veel communicatieproblemen en het was voor niemand echt makkelijk te noemen. Ik denk dat een verblijf op een gespecialiseerde afdeling daar wel een pak rust in geboden zou hebben voor alle betrokkenen. Dat dit helemaal niet betekent dat je je geliefde in de steek laat en de makkelijke uitweg neemt, maar net dat er voor iedereen goede hulp komt.

    Een heel serene en mooie reportage werd dit. Knap.

  • Lof

    Ik kan zwaar genieten van een avondje uit gaan eten. Niet alleen omdat zo'n zeldzame avond zowat de enige gelegenheid die er is om nog eens een echt gesprek te voeren met de wederhelft en omdat ik dan eens kan eten zonder dan mijn dochter haar aardappel in mijn oor probeert te steken. Maar ook en vooral omdat lekker eten in een aangename sfeer echt in de top 5 van mijn favoriete dingen staat. Met lekker eten, kan je mij heel blij maken.

    Vaak keer ik daarvoor weer naar oude vertrouwde adressen, maar in de kerstvakantie ontdekte ik zowaar twee nieuwe gelegenheden. En allebei een schot in de roos.

    Over de gezonde veggie lunch van Lokaal had ik het reeds, dus laat me nu eens vertellen over de aangename avond die we sleten in Lof.

    Ik kwam bij Lof terecht via de lijst van veggiefriendly places van Eva. Eigenlijk had ik het Pakhuis op het oog maar daar zat het helemaal vol gereserveerd, veel andere waren gesloten op een maandag in de kerstvakantie en Lof wou ik al lang eens uittesten.

    Het restaurant hoort bij een hotel, wat zich automatisch laat voelen. Op deze vakantie avond waren er bijvoorbeeld net iets meer babies en kinderen aanwezig dan een mens om 20u verwacht op restaurant. De rest van de mensen waren allemaal net iets ouder.

    Lof is best een chique restaurant, poepchique bediening aan tafel, je jas aannemen, dat soort dingen. Maar door de hotelgasten van diverse pluimage die er ook zaten had het geheel zeker geen geforceerd netjes gevoel, integendeel.

    Het voor mij grootste pluspunt, is dat je hier vegetarische keuken van niveau krijgt. Geen obligatoire lasagna of pasta maar echte gerechten en een echte kaart. Je kan kiezen voor 3,4 of zelfs 5 gangen. Ik koos de 3 gangen menu, wat voor vegetariërs afklokt op 37.5€. Mijn wederhelft koos a la carte, omdat hij al het wild in de menu niet echt kon appreciëren.

    Er verscheen al meteen een hapje op tafel. Een klein glaasje met iets heerlijk fris van groenten. Het is alweer te lang geleden om me de details te herinneren, maar ik weet nog dat het fris was, heerlijk en niet te zwaar op de maag. Een veelbelovende opener.

    Ik ben ondertussen ook vergeten wat de wederhelft at, dus ik beperk me verder tot mijn eigen eten...

    Het voorgerecht was een bordje rond aardpeer, appel en citrussmaken. Ik ben niet echt zwaar fan van aardpeer, maar het was echt een schot in de roos. 

    Lof.jpg

    De kok van Lof ziet zijn groenten graag, zoveel is zeker. Hier geen schaambladje sla of 1 gedrapeerd jong worteltje, maar de groenten vormen het hart van het gerecht. Met veel groenten die op allerlei manieren bewerkt zijn. Krokantjes en schuimpjes dus. En exotische ingrediënten naast dus oude getrouwen zoals die aardpeer. De porties zijn niet heel groot, anders red je het ook niet als je minstens drie gangen wil eten, maar het is werkelijk een explosie van smaken. Alles klopt gewoon. Ik was echt razend enthousiast.

    Een tijdje later (niet te lang, niet te kort) volgde een hoofdgerecht gecentreerd rond pompoen en sinaasappel en iets met koffie erin verwerkt, dat ik echter niet heel hard heb geproefd. Wederom heel smakelijk allemaal.

    Als dessert kreeg ik een compositie met passievrucht, chocolade en kokos.

    dessert Lof.jpg

    Aan de overkant verscheen de crème brûlée, die eigenlijk uit twee dessertjes bleek te bestaan, een klein potje crème en dan nog een bordje met ander lekkers. En bij de koffie tot slot verscheen nog eens een bordje met drie hapjes voor elk. Wat een verwennerij.

    Een avondje decadent uit gaan eten is niet heel goedkoop. Ik betaalde iets meer dan 100€, maar daarvoor kregen we aperititief, wijn en water en drie gangen. Wel ging er nog 10% af omdat ik een Eva lidkaart heb...

    Geen restaurant voor een snelle hap of om wekelijks te doen, maar als je iets te vieren hebt of gewoon jezelf eens uitgebreid wil verwennen en een zwak hebt voor heerlijk klaargemaakte groenten, schuimpjes en toestanden, dan moet je bij Lof zijn.

  • Vegetarisch uit eten in Brussel

    Binnenkort op restaurant met de collega's en onze vrijwilligers, om het nieuwe werkjaar goed in te zetten. Een jaarlijkse traditie. Ik vraag aan de collega die het allemaal organiseert of ze er een lekker vegetarisch menu hebben. En zeg om te lachen "toch geen gestoofde wortel of een vegetarische lasagne". We googlen het restaurant (chez Henri). En wat prijkt er als enige veggie optie op de kaart...

    Een vegetarische lasagne.

    Dit vind ik zo bedroevend he. Dat een redelijk fancy Brussels restaurant niet verder komt dan een kaaskroket en een lasagne.

    Gelukkig bestaan er ook koks die het wél door hebben. Zoals die van Lof uit Gent. Daarover binnenkort meer.

    vegetarian.gif

  • Lokaal

    In de kerstvakantie ontdekte ik maar liefst twee nieuwe heel lekkere eetgelegenheden. En daar ben ik wel blij mee, want ik ben soms wel geneigd om gewoon terug te gaan naar waar het de vorige keer lekker was. Als vegetariër is het misschien ook net iets moeilijker om echt goede adresjes te vinden. Ik laat me dan ook altijd leiden door de databank van Eva.

    Voor een gezonde lunch met een vriend streken we neer in Lokaal in de Brabantdam in Gent. Stond al een tijdje op mijn lijstje maar het was pas na een tip van een aangetrouwd nicht (of hoe noem je zoiets) dat ik er echt werk van wou maken. In Lokaal eet je vegetarisch en kan je kiezen van een beperkt aantal suggesties; een soep, een broodje, een ovenschotel, een quiche, veel meer is er niet. Al vergeet ik nu te vermelden dat je er ook terecht kan voor thee en taart. Bij Lokaal eet je lekker, gezond en verantwoord (korte keten dinges). 

    Het is een kleine zaak en we palmen met veel plezier het laatste beschikbare tafeltje in. Er is een open keuken en het is er geweldig warm. Er is geen personeel, de kok is ook degene die de bestellingen opneemt, het eten brengt en afrekent. Je neemt dus best even je tijd. Het eten wordt geserveerd op kringloopservies en op de vensterbank naast ons tafeltje verschijnen grappige figuurtjes in de bloempotten.

    Maar het eten? Dat is echt super. De soep is heerlijk afgewerkt met geroosterde pitjes en wat groene blaadjes. Mijn quiche en bijhorende groentjes zijn echt om vingers en duimen van af te likken. Bovendien kost het allemaal geen geld. Zeker niet als de uitbater ons drankje vergeet te komen opnemen en we hem er ook niet aan herinneren (door de soep hadden we ook niet direct dorst). En kan je je buik voleten zonder achteraf je megaschuldig te moeten voelen. De gerechten zijn eerlijk maar ook best heerlijk en heel fijn afgewerkt. Niks saai aan een bord met alleen maar groenten op.

    Dit is voor mij een blijvertje en ik plan nu al om er snel terug te keren.

    lokaal.jpg