• Slaap zacht lieve Luca

    eliasenluca.jpgAl heel lang moest ik hier eens een update typen over mijn honden. Een minder heuglijke update, over hoe oud en grijs ze geworden zijn. Over hoe Luca een ernstig nierprobleem heeft waaraan weinig meer te doen valt en Figo geregeld door zijn poten stuikt. Hoe mijn twee langpoters veranderd zijn in senioren met veel kwaaltjes en soms weinig link met de honden die ze eens waren. Maar zoals dat zo vaak gaat, werd ik genadeloos ingehaald door de realiteit. En moest ik maandagochtend afscheid nemen van mijn mooie lieve Luca.

    Omdat de honden allebei zowat elke dag dat we gaan werken ons huis helemaal onder plassen, verbleven ze het laatste jaar regelmatig eens enkele weken bij mijn vader, die niet alleen veel tijd heeft maar ook een grote tuin. Zo ook de laatste drie weken voor de kerstvakantie. Het maakt het leven voor ons even draagbaarder, want ook als we thuis zijn maar als Figo stress heeft, bijv, durft hij in huis te plassen. De combinatie met twee kleine kinderen is soms net iets te pittig. Enfin, de twintigste gaf mijn pa een vervroegd kerstfeest en die avond kwamen de hondjes dan ook mee terug naar huis. 

    Maar 's ochtends kreeg ik het noodlottige telefoontje. Dat het slecht ging met Luca. Dat ze sinds zaterdag haar hoofd scheef hield, de laatste dagen veel had gejankt en dan 's nachts een toeval had gehad. Sindsdien at en dronk ze niet meer en haar ogen rolden. Dan wist ik genoeg. Ik heb mijn eerste hond op krak dezelfde manier verloren. Hersenbloeding waar ze niet meer uit is gekomen. Gestorven in mijn armen bij de dierenarts.

    Eerst kerstfeest in mineur en dan in de late namiddag onze hondjes gaan halen. We hebben ze met haar mand in de auto gedragen want ze kon niet meer stappen. We hadden Zoon al verteld dat ze heel ziek was en we de volgende dag naar de dierenarts zouden gaan. In de auto zei hij dat de dokter Luca wel zou genezen. Ik kon hem niet laten lopen met die valse hoop en heb hem dus verteld dat Luca waarschijnlijk nu snel zou doodgaan. Hij heeft zowat de hele rit stilletjes zitten snikken, maar ik kon niet anders, liever zo dat hij de avond had om afscheid te nemen en zich voor te bereiden dan met hoop naar de dierenarts te vertrekken dan dan zonder hond te moeten terugkeren.

    Die avond en nacht heb ik ze nog kunnen laten drinken en heeft ze nog eens geplast maar voor de rest bewoog ze amper. Ze keek nog op als we bij haar kwamen en leek de aaitjes wel op prijs te stellen. Ik heb me een tijdje naast haar op de grond gezet en afscheid genomen.

    's Ochtend bleek onze vaste dierenarts onbereikbaar. De wederhelft heeft dan de knoop doorgehakt en een andere gebeld. Dat bleek gelukkig een heel goede. Maar toen ze het verhaal hoorde en Luca zag kon ze ook alleen maar zeggen dat de kans dat Luca hier nog uit zou komen heel erg klein was en dat het dan een heel trage en moeilijke weg zou worden. En dus hebben we beslist van haar daar te laten inslapen. En zo gleed ze zachtjes weg, terwijl ik naast haar op de grond zat en haar zachtjes streelde en Peter en Zoon een meter verder op een stoel zaten.

    Zoon had er de hele dag veel vragen over en maakt voor iedereen tekeningen van Luca. Hij heeft de foto die van haar op de kast stond aangeslagen en naast zijn bed gezet. Figo was maandag verschrikkelijk onrustig maar leek gisteren toch al iets meer zichzelf te zijn.

    Vandaag had ik een dag voor mezelf en ben ik vooral veel met Figo gaan wandelen. Wat voelt het raar onze vaste routes nu met ons twee te doen waar we vroeger altijd met minstens drie waren.

    Afgelopen oktober hadden we haar tiende adoptieverjaardag gevierd. Mijn eerste eigen hondje. Ze zal nooit vergeten worden.

  • Een jaar erbij

    Afgelopen zaterdag mocht (moest) ik er weer een jaartje bijdoen. Dat ging gepaard met een weekend dat zo propvol op zich allemaal geweldige dingen zat, maar dan in zo'n grote hoeveelheid, dat het om een beetje gek van te worden was...

    Vrijdag was ik zoals steeds thuis en begon het al met een shoppingtocht met de dochter. Mijn kerstswap pakket op de post doen. Kaarten bestellen voor het Spekken theaterfestival. Postzegels halen aangezien die weer duurder worden. Lijnkaart halen. Fysiologisch water voor de verkouden dochter.

    Zaterdag begon dan met een gehaast ontbijt want de wederhelft moest dringend naar de Colruyt voor de aankopen van de week, naar de Dreamland voor sinterklaascadeaus, naar de bakker voor taart om mee te doen naar het feest van de schoonbroer. Ondertussen smeet ik me in de was en maakte mezelf en de kinderen al klaar voor de feestelijkheden.

    Schoonbroer is slechts enkele uurtjes ouder dan ik en gaf die middag een feest bij hun thuis. Druk druk dus, met veel eten en drinken en familie en drukke kinderen. En dan aandringen dat ze opschieten met het dessert omdat we op tijd terug moesten (op tijd betekent tegen 17u30) om dan naadloos over te gaan in het feestje dat ik zelf organiseerde voor een handvol goede vrienden.

    Tegen dan waren ikzelf en de huisgenoten al overeten maar onze gasten natuurlijk niet dus zette de wederhelft wat hapjes op tafel, voor zover er tijd was geweest om die in huis te halen (beperkt). De dochter wil tegenwoordig alleen slapen als ik erbij blijf, dus tussen 20 en 21u moest het gezelschap het even zonder gastvrouw stellen en daarna kon er eindelijk naar Jack gegaan om voor iedereen burgers en frieten te halen. Die werden zwaar op prijs gesteld, maar ijs (Ben & Jerries) kon er wel nog bij.

    Toen alle gasten naar huis waren konden de wederhelft en ik nog voor sinterklaas spelen. De sint bracht een speelkeuken van Ikea maar had wijselijk besloten gezien het nachtelijke uur en mijn niet geheel nuchtere en zwaar vermoeide toestand om het monteren daarvan over te laten aan Zoon, die niets liever doet, de volgende dag.

    Zoon had me 's morgens trouwens een cadeau gegeven dat hij helemaal zelf had bedacht en uitgekozen; bio kruidenthee van Simon Lévelt en mooie doosjes om ze in te doen. Was ik in de zevende hemel mee. Goed gekozen toch voor een vierjarige!

    Zondag was er veel te snel, alsook de opwinding dat de goedheiligman dus was geweest. 's Ochtends monteerden de mannen de speelgoedkeuken terwijl ik in de keuken dook om enkele uren te bakken. Maandagochtend stond toevallig de groepstraktatie van de herfstjarigen op het werk gepland, een gezond ontbijt, en ik ging dus versgebakken brood meebrengen. En omdat niet alle collega's en al helemaal geen vrijwilligers daar aanwezig konden zijn wou ik die ook nog vergasten op zelfgebakken brownies volgens een gezond maar behoorlijk arbeidsintensief recept.

    Dat alles was maar net op tijd klaar om alweer te vertrekken voor het volgende feest, oftewel de komst van de sint bij de schoonouders. Om ook daar niet te zwaar te relaxen want om 16u30 werden we alweer in Gent verwacht voor het laatste Klankennest van het jaar.

    Moest ik geen loodzware deadlines hebben op het werk (de nieuwe site moet over een week gelanceerd), ik zou een week moeten bekomen, denk ik.