• Swappies en kerstkaarten

    De babysit zei last minute af, iets wat mij de laatste tijd te vaak gebeurt. Het weekend viel dus wat in het water. Of zo leek het toch. Want uiteindelijk trok ik er dan maar alleen op uit voor enkele korte maar leuke en orginele shoppinguitjes.

    Zo stond ik zaterdag om iets na tienen al in de Blekerijstraat voor de stockverkoop van Hello Josephine. Belachelijk vroeg dacht ik want het ging maar om tien uur open, maar het was er al zo druk als in een kleine bijenkorf en aan het outletrekje werd al een klein beetje gedrumd. Aan de kassa was het ook al tien minuutjes aan te schuiven. Maar -30% op de nieuwe collectie en dus outlet aan schone prijsjes zorgde voor heel erg veel shopplezier. Ik kwam thuis met een lading aan 4 Funky Flavours, Maxomorra, Wild en Albakid voor mijn klein gespuis. Het gedochterte trok meteen al een van de nieuwe broeken aan onder haar kleedje. Allemaal eco, origineel en kleurrijk, daar geef ik graag wat meer geld aan uit.

    In de namiddag trok ik vergezeld van de honden nog snel langs Travak omdat er op de Kouter een pop up met originele kerstkaarten zou zijn. Ook dat leverde een leuke buit op. Kwestie dat ik de kaartjes met kinderfoto's al grondig beu begin te worden en eens iets anders wou. Bereid jullie al maar voor op killersanta's en andere ongein.

    Grappig trouwens hoe grote honden voor sommige mensen de schrik van hun leven zijn, zelfs als ik bijvoorbeeld zelf met twee kleine kinderen op stap ben wat toch een teken zou moeten zijn van de braafheid van die loebassen. Maar ik neem ze nog zelden mee de stad in en dat merk je helaas ook wel aan hun behendigheid in grote massa's...

    Zondag dan stond Let's Lous Art op het programma. Een superleuk marktje waar creatievelingen hun zelfgemaakt spul slijten. Denk aan kaartjes, juwelen, kinderkledij, handtassen en ander leuks. Ik was er vandaag met een missie. Ik doe mee aan een kerstswap en slaagde er echt niet in om een cadeau te vinden voor mijn 'swappie'. Ook al is het getrokken vanuit een themagroep rond bewust ouderschap, geitenwollen sokken onder elkaar zou je dan denken, toch had ik iemand met een heel andere leefwereld dan de mijne en leek geen enkel van mijn ingevingen goed genoeg. Maar op het marktje vond ik dan toch iets erg leuk, volgens mij toch, hopelijk deelt de swappie mijn mening. Ik vond er ook nog kerstcadeaus voor de wederhelft en ook voor de meter van Zoon. Er waren voor mezelf ook nog superleuke juwelen maar toen was mijn cash geld op. Nadeel van zo'n beurzen is dan weer dat er geen bancontact is... 

  • Verjaardagsweekend

    We maken ons hier op voor een heus verjaardagsweekend. Zoon wordt morgen vier. We kregen vanmorgen al het verjaardagsboek uit de klas mee (tegen morgen moeten er foto's in, hebben geen printer thuis, driedubbele zucht). Als Zoon uit school komt gaan we cupcakes bakken. Morgen dan de grote dag met een feestje in de klas maar verder niet te veel. We moeten zelfs nog ergens een cadeau zien vandaan te toveren.

    Maar zaterdag, dat is de dag. Dan komen er voor het eerst andere kindjes voor een feestje. En direct zes stuks. Bedoeling was om er vier te vragen, maar zijn beste vriend is deze zomer verhuisd en van school veranderd en ik had eerlijk gezegd niet gedacht dat die zou komen, dus had er een reserve. En omdat hij niet kon kiezen hadden we ineens zes genodigden, die dan nog allemaal hebben toegezegd. Ik ben heel benieuwd.

    En alsof dat nog niet druk genoeg is allemaal, komt zondag de familie en de meter. Ik ga maandag fris en monter op mijn werk staan, net tijdens een van de zwaarste periodes van het jaar...

    Maar ach, mijn mannetje wordt maar 1 keer 4. Feesten is belangrijk! Nu nog alles logistiek in orde krijgen ( er moeten nog vrij veel dingen geregeld en gedaan worden)...

  • Je kind zien worstelen met je eigen 'problemen'

    Afgelopen zondag mocht Zoon naar zijn eerste verjaardagsfeest bij een schoolvriendinnetje. Hij was vorig schooljaar ook al uitgenodigd door twee van zijn beste vriendjes uit de crèche (die nu in andere scholen zitten) maar dat was niet gelukt, organisatorisch (op woensdag zijn we niet thuis om hem ergens naartoe te brengen) en een keer door de wijnpokken. Dus was zondag de grote dag. Het meisje waar hij het meest gek van is (mooie blonde Allix) had hem en drie vriendjes uitgenodigd.

    Hij had er zin in. We pakten het cadeau in en namen samen de trein van de Dampoort naar Sint-Pieters. Zoon is een echt papa's kindje dus ik genoot driedubbel van de mama-zoontijd. Maar eens we aankwamen in het huis van het vriendinnetje liep het helemaal fout. Hij klampte zich met alles wat hij had vast aan mij en liet voor geen milimeter los. En werkelijk niks kon dat veranderen. Interventies van zijn vriendjes (die hij allemaal al meer dan een jaar kent en bijna allemaal ook naar zijn eigen feest komen dit weekend), van de mama en oudere zussen, afleiden met cadeauzakjes, spelletjes, taart, duplo,... Hij wou zelfs niet in de buurt van de andere kindjes komen.

    De andere kindjes leken hier geen problemen mee te hebben, die zwaaiden eens naar hun ouders en begonnen meteen te spelen. Maar hij zag het absoluut niet zitten dat ik weg zou gaan, hij ging dan gewoon terug mee naar huis. Terwijl hij wel een beetje zot is van Allix en dus heel graag op dit feest wou zijn.

    Na drie kwartier kon ik eindelijk vertrekken, maar liet ik een ongelukkig mannetje achter dat moedig maar met tranen in de ogen bij de voordeur naar mij zwaaide. En toen brak mijn hart precies in duizend stukken.

    Het is geen mirakel, dat Zoon verlegen is. Ik worstel er al mijn hele leven mee en ook de Wederhelft is niet echt extravert te noemen. We zijn allemaal mensen die het slecht doen in grote groepen. Waarom doet het precies nog duizend keer meer pijn om je kind te zien worstelen met iets waarvan je de pijn zo goed kent? Ik zou het hem zo graag besparen, allemaal. Ik gun het hem zo om door sociale contacten te fladderen en zich overal direct thuis te voelen. Om niet te moeten zweten en strijden op elke sociale verplichting. Maar het zit er precies niet in. Van alle eigenschappen die hij kon erven is dit er absoluut een van. En je gaat er natuurlijk niet aan dood, aan een beetje verlegenheid. Ik ben ook op mijn pootjes terecht gekomen. Maar toch leed ik met hem mee...

    Overigens heeft hij zich goed geamuseerd op het feest. Hij kon niet snel genoeg weg zijn eens de Wederhelft hem kwam ophalen, maar hij zei zelf dat het heel tof was geweest en de mama van Allix bevestigde dat ook wel. Dat maakt me wel gelukkig.

    Het is een complex en gevoelig ventje, die Zoon van ons. Want langs een kant is hij net heel aanwezig en heeft hij graag publiek en moet hij zich kunnen manifesteren en gebeuren er ongelukken als dat niet gaat. En langs de andere kant is hij zo ongelukkig in groepen van mensen die hij niet kent. Als we spreken van naar toneel gaan of een hobby zoeken, klapt hij helemaal dicht. Want daar zijn mensen die hij niet kent. Poppenkast op school na de uren; hij kon niet snel genoeg thuis zijn. Maar het is ook geen rustig kind dat in een hoekje zit te spelen, het is best wel een gangmaker en een durfal en een grote mond. Complex, dus...

  • Van de kaart

    Waarom zitten sommige dingen sneller onder je huid dan andere? Ik weet het niet... Bepaalde factoren spelen een rol, dat is wel duidelijk. Als het heel dichtbij je eigen leven komt. Als het jou had kunnen overkomen of als het iemand van je geliefden overkomt. En toch is dat ook relatief; een auto-ongeluk kan ons allemaal overkomen maar raakt nog slechts in extreme omstandigheden echt diep, om maar iets te zeggen. Enfin. Parijs afgelopen vrijdag. Het raakt dieper dan anders. Niet dat vorige aanslagen me koud lieten, totaal niet. Maar nu komt het precies harder binnen nog.

    Misschien is het omdat ik zelf al naar de Bataclan ben geweest enkele jaren terug? Omdat naar een concert gaan zo verschrikkelijk vertrouwd is en tot mijn leefwereld behoort?

    En het klopt wel dat Parijs niet het enige of het ergste is, dat er elke dag zo ontzettend veel gruwelijke en onrechtvaardige dingen gebeuren op zoveel plaatsen. Daar zijn al enkele zeer goede stukken over verschenen de afgelopen dagen. En het is goed om zo'n dingen te lezen en te proberen een open vizier te houden en niet te verdrinken in initiële reacties van angst of wanhoop. Maar toch was ook ik afgelopen weekend van de kaart. En dat mag ook.

    Verder heb ik er eigenlijk weinig over te zeggen. Er is al zoveel gezegd en geschreven en anderen doen dat beter dan ik. Maar het laat me niet onberoerd.

  • Ay Ramon

    Ik mocht gisteren met de bijna vierjarige mee naar de eerste Belgische sinterklaasfilm, Ay Ramon. Geen tijd voor een uitgebreide review, maar als je thuis sint-fans zitten hebt is dit wel een dikke aanrader. Want ook voor ouders is de film best amusant. Het lijkt me ook een succes te worden, we waren wat laat vertrokken thuis en moesten op de eerste rij zitten in de Sphinx...

    film, Sphinx, Ay Ramon

  • Herfstvakantie aan de Loire

    De schoonouders trakteerden op een weekje Centerparcs afgelopen vakantie. In een gen gloednieuw park, Le Bois Aux Daims, regio Loire in Frankrijk.

    Ik zou mezelf niet direct omschrijven als een Centerparcs-ganger. Ik koester een gezond wantrouwen van de voorgekauwde eenheidsworst, het massa-entertainment en de platgetreden bospaden. Achter een stel koters aan hossen in een overvol zwembad en van de omgeving weinig meer zien dat de drie bomen rond je eigen 'cottage' (het woord alleen al) zijn niet echt my cup of tea. Maar we hebben er ondertussen toch al enkele zo'n reisjes opzitten en ik moet ook toegeven dat ik er niet meer mee inzit en al zeker niet wanneer er getrakteerd wordt op zo'n uitje. Want quality-time met de familie en ons gezin vind ik dan weer wel dik ok en zo'n park is ook wel best handig als je met een peuter en een kleuter op pad bent. 

    Onze enige vereiste was dat het een park niet te ver zou zijn. Ik zit zelf al niet graag lang in de auto en met onze kinderen is het gewoon de hel op aarde. Helaas werd het verst beschikbare park in Frankrijk gekozen, op 600km van onze deur. En kwam ik daar maar laat achter. Ik ging ervan uit dat ze het park in de Loire op 'maar' 400km hadden geboekt. Enfin, na een helse 8 uur in de auto kwamen we maandagavond al na zonsondergang aan in het park. 

    Een nagelnieuw park heeft wel zijn voordelen. Alles oogt nog mooi en fris en is 'state of the art'. Er waren veel meer dingen aanwezig dan er op de site stond (wel een kinderboerderij en binnenspeeltuin bijvoorbeeld, essentiële dingen met kleuters in huis), het zwembad was picobello, ons huisje lag vrij dicht bij de dome (zelfs de tweejarige kon er op eigen kracht naartoe stappen). De cottage was prima ingericht en mooi en gezellig. Met een 'dolce gusto' koffiezet. Er liepen hertjes rond op het park die regelmatig vlakbij de huisjes kwamen. En zeker voor Zoon was het een week lang de hemel op aarde met zijn oom en tante, nichtjes en oma en opa om al zijn wensen te vervullen en voortdurend mee op tocht te gaan. Knutselen, zwemmen, bowlen, een avonturenparcours in de bomen.

    Ik kreeg Zoon direct overtuigd van een ponyritje en beleefde zo het magisch moment van zijn eerste paardrij-ervaring. We spetterden uren en uren en uren in het zwembad rond (waar het me keihard opviel dat zowat een kwart van de mensen tattoos heeft, zij het veelal niet de mooiste. Maar serieus, daar in het peuterbad tussen alle 'jonge ouders', overal gewoon). Ik deed enorme blauwe plekken op in de wildwaterbaan. Zag de Dochter als raketje met het hoofd eerst van de glijbaantjes gaan.

    Maar het moet gezegd, een vakantie met de kinderen is ook wel heel erg een vakantie met de kinderen. Soms snakte ik echt naar een half uurtje me-time. Gelukkig kon ik er af en toe ook eens eentje stelen. En ontdekte ik Nashville op Netflix, een geweldige reeks waar ik een instant verslaving aan opdeed. En heimwee naar het echte Nashville (de reis van mijn leven was dat).

    Enfin, het was tof en ik doe niet liever dan op vakantie gaan, maar ik ben toch ook blij om terug te zijn.